ΠΕΜΠΤΗ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ
18:00 «Μουσικοί του κόσμου» Κρήτη- α’ μέρος: η ζωντανή παράδοση (Χρήστος Μπάρμπας, 54ʼ)
Οι «Μουσικοί του Κόσμου» ταξιδεύουν σε’ ένα ελληνικό νησί που… ίπταται, όπως οι χοροί και οι μουσικές του, την Κρήτη. Στο πρώτο μέρος, ο Λεωνίδας Αντωνόπουλος συναντά τους σπουδαίους μουσικούς που κρατούν την παράδοση ζωντανή, αλλά κι εκείνους που τολμούν να πειραματιστούν μαζί της, δίνοντας νέα πνοή στους ήχους και τα λόγια των τραγουδιών. Βρίσκεται μαζί τους στα σπίτια τους και στα χωριά τους, σε συναυλίες και σε γιορτές, στα μέρη που ζουν και αναπνέουν οι χοροί και τα τραγούδια της Κρήτης. Συνομιλεί με την πρώτη γυναίκα που ηχογράφησε κρητικά τραγούδια, τη Λαυρεντία Μπερνιδάκη, συναντά τον Ψαραντώνη, όπως επίσης και τον γιο του, τον Ψαρογιώργη, τον καλύτερο λαουτιέρη της Κρήτης. Επισκέπτεται γάμους στα Ανώγεια και πανηγύρια στην Κίσσαμο και στο Λασίθι, συνομιλεί με τον σημαντικότερο στιχουργό σήμερα, τον Μήτσο Σταυρακάκη, γίνεται μάρτυρας της τέχνης του Δημήτρη Σγουρού, του Στέλιου Λαϊνάκη, του Βαγγέλη Βαρδάκη και του Στέλιου Πετράκη, και συναντιέται με τον μουσικό που άλλαξε τη ροή των πραγμάτων στην Κρήτη, τον Ρος Ντέιλι.
19:00 «Μουσικοί του κόσμου» Κρήτη- β’ μέρος: Ανώγεια (Χρήστος Μπάρμπας, 43ʼ) Στο δεύτερο μέρος, οι «Μουσικοί του Κόσμου» σταματούν στα Ανώγεια, τη μεγάλη μουσική δεξαμενή της Κρήτης και γενέτειρα του Νίκου Ξυλούρη. Η μουσική ταυτότητα των Ανωγείων έχει φτιαχτεί μέσα από την περίφημη «Ανωγειανή παρέα», έναν ιστό με τον οποίο πλέκεται η μουσική παράδοση. Γύρω από μία τέτοια «παρέα» με πρωτοστατούντα τον λυράρη Νικηφόρο Αεράκη, που κρατάει ζωντανή αυτή την αρχαία λειτουργία σήμερα, ο Λεωνίδας Αντωνόπουλος ξετυλίγει την ιστορία και τη μουσική παράδοση των Ανωγείων.
20:00 Ταξιδιάρα ψυχή (Αγγελική Αριστομενοπούλου, 2009, 80ʼ)
Μια ταινία για έναν μουσικό που με τους στίχους του σημάδεψε την εναλλακτική ροκ σκηνή της χώρας μας. Ο Γιάννης Αγγελάκας ξεκίνησε το μουσικό του ταξίδι τη δεκαετία του ’80 και ώς σήμερα η ποίησή του παραμένει το ίδιο επίκαιρη. Η ταινία τον ακολουθεί στην καθημερινότητά του. Θίγει μέσα από τη ματιά του το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας και τον τρόπο που διαμορφώνει την πραγματικότητα η τηλεόραση, ενώ αναζητά τη διέξοδο από τις πόλεις προς τους αγαπημένους τόπους που εγκαταλείψαμε. Στα δύο χρόνια που διήρκεσαν τα γυρίσματα, βλέπουμε τις μουσικές συναντήσεις με τους συντρόφους του και την εξέλιξη των μουσικών διαδρομών τους μέσα από μια αναζήτηση στα ακούσματα της παιδικής τους ηλικίας, το ρεμπέτικο, τα ηπειρώτικα πολυφωνικά, τις κρητικές μελωδίες. «Μέσα μου ο αέρας που φυσά δε λέει να ημερέψει, μου ξεσηκώνει την καρδιά και μου σκορπάει τη σκέψη».
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Pame cinema iraklio" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
