urn:www-heraklionblogs-gr:feeds:atom Heraklion Blogs » Περί ανέμων και υδάτων 2010-09-08T03:10:12-04:00 http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2010/01/15/%ce%a0%ce%bb%ce%b7%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7_%ce%b1%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%9c%ce%af%ce%ba%ce%b7_%cf%83%cf%84%ce%b1_%ce%b2%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%bd%ce%ad%ce%b1%cf%82_%cf%84%ce%ac%ce%be%ce%b7%cf%82 2010-01-16T01:32:00-05:00 2010-01-16T01:32:00-05:00
Για μια ακόμα φορά ο Μίκης Θεοδωράκης αναλαμβάνει να βγει μπροστά στο αγώνα για τη διατήρηση της ιστορικής μας μνήμης και της εθνικής μας συνείδησης. Με μια επιστολή κόλαφο απαντά στη δημόσια επιστολή της Θ. Δραγώνα με την οποία σε ευγενικό ύφος ούτε λίγο ούτε πολύ τον κατηγορούσε για συκοφαντική δυσφήμιση και του ζητούσε να ανασκευάσει. Ποια; Η Δραγώνα ζητά δήλωση από το Θεοδωράκη...

Αναδημοσιεύω και τονίζω με bold τα σημεία που κρίνω σκόπιμα.
Πηγή: Διαδικτυακός τόπος του περιοδικού ΑΡΔΗΝ

Για αρχή όμως σας έχω ένα πετυχημένο σκίτσο του Ρεσάλτο.


Συγγραφέας:
Μίκης Θεοδωράκης

Προς την κ. Θάλεια Δραγώνα
Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας
Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία
του Εθνικού και Καποδστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ναυαρίνου 13, 10680 Αθήνα
Αθήνα, 10.1.2010


Αγαπητή κυρία Δραγώνα,


Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.


Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς».


Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ’ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας.

Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα».


Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».


Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.

Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γι’ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος.


Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα.


Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα, με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.


Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας.


Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ως τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου.



Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι.



Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας.



Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα.

Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες.

Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας.

Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας.



Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο!


Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σ’ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα.

Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.

Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα.


Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες.

Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σ’ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει.


Τέλος οφείλω να σας πω ότι:


Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα:

«Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31)


Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής».

Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο».

Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου.

Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μ’ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σ’ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής… Οι σύγχρονες θεωρήσεις (…) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης».


«Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διαμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31)

Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»; Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο.

Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου.


Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.


Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας.


Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες.

«Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».

Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».


Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άραγε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής.

Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά.
Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σ’ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απ’ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απ’ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη;

Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ’αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα…

Γι’ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ’ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας.


Σας χαιρετώ,


Μίκης Θεοδωράκης



ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις… Αυτό θα πει ελευθερία τύπου! ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2010/01/07/%ce%97_%ce%b2%ce%b1%ce%b8%ce%b9%ce%ac_%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%bc%ce%ae_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%b4%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d_%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%8d,_%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%ac_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%80%ce%bf%ce%b4%ce%b7 2010-01-07T13:46:00-05:00 2010-01-07T13:46:00-05:00
Στα τέλη Σεπτέμβρη, η υπεύθυνη του μεταπτυχιακού προγράμματος Βιοηθικής της Σχολής Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης, είχε την καλοσύνη να καλέσει κάποια άτομα από το Μαθηματικό στο συνέδριο που διοργάνωσε στα τέλη του Σεπτέμβρη στον Πλακιά στο νότιο Ρέθυμνο. Πέραν από αφορμή για διακοπές (έτσι κυρίως το είδαμε εμείς) σε ένα πολύ ωραίο μέρος με καλοκαιρινό καιρό εκείνη την εποχή, παρακολουθήσαμε κάποιες από τις ομιλίες του συνεδρίου, αλλά και πήραμε μέρος σε κάποιες φιλικές συζητήσεις αμπελοφιλοσοφίας στα μεσοδιαστήματα.

Η πρώτη μου εντύπωση από το συνέδριο, ήταν η επιβεβαίωση της αντιπάθειάς μου προς τις θεωρητικές επιστήμες: οι άνθρωποι αυτοί λένε υπερβολικά πολλά, εννοώντας υπερβολικά λίγα. Από εκεί και έπειτα οι πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις έγιναν εκτός συνεδρίου. Σε μια από αυτές και ενώ είχαμε βγει σε μια παραλιακή ταβέρνα για βραδινό, στο τραπέζι μας κάθονταν μια συμβασιούχα καθηγήτρια στη φιλοσοφική του Ρεθύμνου που είχε πάρει πρόσφατα το διδακτορικό της από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Μας ανέφερε λοιπόν το εξής περιστατικό:

Στην Οξφόρδη ήταν ένας Ινδός γιατρός που έκανε έρευνα πάνω σε νευρολογικές ασθένειας, πχ. αλτσχαϊμερ κλπ. Ο άνθρωπος είχε κάνει σοβαρή δουλειά με ελπιδοφόρα αποτελέσματα. Για να κάνει όμως την έρευνα του χρησιμοποιούσε ως πειραματόζωα πίθηκους. Και εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Ακτιβιστές σήκωσαν κίνημα με διαμαρτυρίες και πορείες, μέχρι που μπήκαν μια μέρα και του έσπασαν το εργαστήριο. Ο άνθρωπος δε μπορούσε να διανοηθεί γιατί συμβαίνει όλο αυτό. Του φαίνονταν εντελώς παράλογο.

Η κοπέλα που ήταν στην παρέα μας μας το ανέφερε αυτό σαν παράδειγμα του πόσο διαφορετικός είναι ο δυτικός πολιτισμός από τον ινδικό, τονίζοντας ότι ο Ινδός ερευνητής δεν μπορούσε να μπει καν "στην προβληματική της σκέψης του δυτικού πολιτισμού". Με άλλα λόγια ο προβληματισμός των ακτιβιστών εκφράζει το δυτικός πολιτισμό, η έλειψη προβληματισμού του ερευνητή εκφράζει τον Ινδικό (ή ανατολικό πολιτισμό αν το γενικεύσουμε).

Κάπου εκεί βγήκα από τα ρούχα μου και τη διέκοψα, λέγοντάς της να μεταφέρει τη συμπάθειά μου στον Ινδό ερευνητή αν τον ξαναδεί και να τον διαβεβαιώσει ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στο δυτικό πολιτισμό που ενστερνίζονται απόλυτα τις απόψεις του. Υποστήριξα το προφανές, ότι στην όλη ιστορία ο ερευνητής ήταν ο φιλάνθρωπος, ενώ οι ακτιβιστές οι μισάνθρωποι κλπ. κλπ. Όλη αυτή την ώρα σκεφτόμουν, μα πως έχει πλαδαρεύσει έτσι ο δυτικός πολιτισμός; Αν αυτοί είναι οι άνθρωποι που είναι στην πρωτοπορία της δυτικής διανόησης σήμερα, τότε ούτε η διανόηση, ούτε ο πολιτισμός έχουν μέλλον στη δύση. Περασμένα μεγαλεία και διηγόντας τα να κλαις...

Η απογοήτευσή μου μετριάστηκε από τη σκέψη, πως αυτές οι αντιλήψεις είναι κυρίαρχες στους κύκλους των διανοούμενων μόνο, άντε και κάποιων ψευτο-αριστερών/αναρχικών φοιτητών που είναι αποκομμένοι από την κοινωνία, κλεισμένοι στο μικρόκοσμό τους. Το οριστικό χτύπημα στις κακές σκέψεις δόθηκε από τα πλούσια κρητικά εδέσματα που έφταναν στο τραπέζι μας...

ΥΓ. Το σουρεαλιστικό highlight του διήμερου, ήταν όταν διόρθωσα ένα απόφοιτο φιλολογίας (!), όταν είπε "εν τοις πραγμάτοις" αντί του σωστού "εν τοις πράγμασι", ενώ μια φίλη μαθηματικός μας κοιτούσε απορημένη. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/12/30/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%ad%ce%bc%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b7_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%9c%ce%af%ce%ba%ce%b7_%ce%98%ce%b5%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7 2009-12-30T16:03:00-05:00 2009-12-30T16:03:00-05:00 "Ρεσάλτο".


Για αρχή όμως δείτε ένα σκίτσο του κατά ΣΥΡΙΖΑ εθνικιστή, Στάθη, που βρήκα στο Εθνολογικό.




ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Σ’ αυτή την ιστορική καμπή που βρισκόμαστε, τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία οφείλουμε να πάρουμε σαφή στάση:

Το πρώτο αφορά την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν. Το δεύτερο αφορά τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία». Και το τρίτο την υπεράσπιση της ελληνικότητας μπροστά στην επίθεση που δέχεται από ελληνικές και διεθνείς οργανωμένες δυνάμεις.

1) Κύπρος: Παρά το ότι ο ελληνοκυπριακός λαός απέρριψε το Σχέδιο Ανάν με μεγάλη πλειροψηφία (70%), εν τούτοις τόσο μέσα στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα υπάρχουν πρόσωπα και δυνάμεις που συνωμοτούν, ώστε με την δημιουργία καταλλήλων συνθηκών να το επιβάλουν τελικά, μιας και η επικράτησή του εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στόχο της πολιτικής των ΗΠΑ, που θέλουν μ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν ένα σημαντικό στρατηγικό έρεισμα για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα σχέδιά τους στην Μέση Ανατολή.

Είναι ανάγκη λοιπόν να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε να ακουστεί η φωνή της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που δεν συμφωνεί στην εφαρμογή αυτού του Σχεδίου, το οποίο είναι αντίθετο με τα συμφέροντα της Κύπρου και ειδικότερα των Ελληνοκυπρίων, που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού Έθνους.

2) Σκόπια: Δεν θα πρέπει να έχει για μας καμμιά απολύτως σημασία το γεγονός ότι τα έχουν ήδη αναγνωρίσει με το όνομά τους πολλά κράτη δια διάφορους εμφανείς λόγους. Στην πραγματικότητα όσοι το κάνουν, αγνοούν ή και περιφρονούν την ιστορική αλήθεια. Άγνοια ασυγχώρητη, που οδηγεί στην ουσιαστική γελοιοποίησή τους. Το γεγονός και μόνο ότι έτσι θα νομίζουν ότι με την επιλογή τους αυτή θα συνυπάρχουν με τα τρισέγγονα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα αποτελεί γι’ αυτούς αιτία χλευασμού και υποτίμησης της σοβαρότητάς τους. Και υποθέτουμε ότι είναι περιττό να επαναλάβουμε εδώ τα λόγια του ίδιου του πρώην Προέδρου των Σκοπίων κ. Γκλιγκόρωφ, ότι δηλαδή οι Σκοπιανοί είναι Σλαύοι , η εθνικότητά τους Σλαυική και η γλώσσα τους ένα μείγμα Σλαυικής και Βουλγαρικής διαλέκτου.

Εκείνο όμως που θα πρέπει να μας αφορά ως Έλληνες, είναι το γεγονός ότι ορισμένοι ηγέτες των Σκοπιανών αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το όνομα «Μακεδονία», ανακηρύσσοντας τους εαυτούς τους ως μοναδικούς απογόνους-κληρονόμους της αρχαίας Μακεδονίας, του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με το εύρημα της «Μακεδονίας του Αιγαίου» να διεκδικούν χωρίς ντροπή τα εδάφη της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας από δύση σε ανατολή χαράζοντας σαν σύνορα στον νότο τις παρυφές του Ολύμπου! Φτάνουν στο σημείο μάλιστα να διατείνονται ότι η Θεσσαλονίκη, που την προορίζουν ως πρωτεύουσά τους, βρίσκεται σήμερα υπό ελληνική κατοχή!

Πρόκειται για ένα βλακώδες, αισχρό και προσβλητικό παραλήρημα, απέναντι στο οποίο το μόνο που ταιριάζει σ’ έναν υπεύθυνο λαό και ένα υπεύθυνο κράτος είναι η απόλυτη περιφρόνησή. Που σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε καμμιά σχέση και ακόμα πιο πολύ καμμιά συζήτηση μαζί τους. Είτε μόνοι μας είτε με τη μεσολάβηση του
ΟΗΕ όπως γίνεται σήμερα. Και το μόνο που οφείλουμε να πράξουμε είναι να δηλώσουμε καθαρά ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να τους χαρίσουμε το όνομα «Μακεδονία» και ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμμιά σχέση οικονομική και διπλωματική μαζί τους.

Κλείνουμε τα σύνορα. Και δεν καταδεχόμαστε ούτε να τους εμποδίσουμε να μπουν στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, που τόσο πολύ επιθυμεί την παρουσία ανάμεσά τους των γνήσιων απογόνων του … Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ας τους χαίρονται λοιπόν, μιας και στην πραγματικότητα απολαμβάνουν την πλήρη εύνοια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που έχουν ήδη μεταβάλει μαζί με το Κόσοβο και τα μισά Σκόπια σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές τους βάσεις στον κόσμο. Με άλλα λόγια αποτελούν ήδη ένα στρατηγικής σημασίας προτεκτοράτο των ΗΠΑ και για τον λόγο αυτόν οι απειλές τους με στόχο τα εδάφη μας θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν.

Μετά από όλα αυτά η συμμετοχή μας στις διαδικασίες που μας επιβάλλονται άνωθεν για δήθεν σύνθετες ονομασίες για όλες τις χρήσεις και πράσινα άλογα -γιατί αυτό που θα γίνει τελικά είναι να παραμείνει το όνομα «Μακεδονία»- αποτελεί απαράδεκτη υποχώρηση, που θίγει την σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ότι.η στάση αυτή δεν ταιριάζει σε λαούς όπως ο δικός μας, που είχε το θάρρος να αντιταχθεί στους ισχυρούς σε δύσκολες και κρίσιμες περιόδους προστατεύοντας την ιστορία του, την τιμή και την υπερηφάνεια του.

3) Το τρίτο και σημαντικότερο εθνικό πρόβλημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η αποκάλυψη και καταγγελία στον ελληνικό λαό των κύκλων, ομάδων και οργανώσεων που σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς επιδιώκουν την κατεδάφιση της ελληνικότητας.

Μεταξύ των διεθνών οργανώσεων πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε το «Ίδρυμα Σόρος», που συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων των δυνάμεων που αποφάσισαν την διάλυση της Γιουγκοσλαυίας, τον πόλεμο στην Γεωργία και την αποσύνθεσή της, την υποταγή στη Δύση της Ουκρανίας και που σήμερα αναμοχλεύουν τους εθνικισμούς στην Αλβανία προετοιμάζοντας το όραμα για την Μεγάλη Αλβανία με τη δημιουργία του Κοσόβου και με στόχο την Ήπειρο (Τσαμουριά) αλλά και στα Σκόπια με την ενίσχυση της προβολής της «Μακεδονίας του Αιγαίου».

Όσον αφορά τη χώρα μας, με στόχο το χτύπημα της ελληνικότητας αποβλέπουν στην αποδιοργάνωση της συνοχής του ελληνικού έθνους ξεκινώντας από την παραμόρφωση ιδιαίτερα της σύγχρονης ιστορίας μας -πριν, κατά και μετά την επανάσταση του 1821- και την εξάλειψη του ελληνικού πολιτισμού, παραδοσιακού και σύγχρονου.

Ορισμένοι Έλληνες, ουσιαστικοί πράκτορες αυτών των ύποπτων διεθνών οργανώσεων εργάζονται εδώ και πολύ καιρό συστηματικά. Έχουν διεισδύσει μέσα στους πλέον σημαντικούς και ευπαθείς τομείς της κοινωνικής μας ζωής, όπως η Παιδεία, η εξωτερική πολιτική, τα ΜΜΕ, καθώς και στους κομματικούς χώρους έχοντας ήδη κατορθώσει να σταθεροποιήσουν ένα σημαντικό προγεφύρωμα με την οικονομική ενίσχυση των ξένων και στηριζόμενοι στην άγνοια των πολλών και στην αποσιώπηση εκ μέρους των οπορτουνιστών έχουν ήδη προξενήσει μεγάλες βλάβες στην παραδοσιακή συνοχή του λαού μας τουλάχιστον ως προς τις παραδοσιακές του αξίες, που τον έκαναν να είναι αυτός που είναι. Σε πείσμα όλων των δεινών που κατά καιρούς δοκιμάζουν την αντοχή του.

Επομένως η καλλιέργεια του πατριωτισμού αποτελεί σήμερα την μοναδική απάντηση, ώστε ο λαός μας να μπορέσει να αποκρούσει ενημερωμένος, ενωμένος και άγρυπνος αυτό το σατανικό σχέδιο ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας τους εχθρούς του, όποιοι και αν είναι και όπου κι αν βρίσκονται.

Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε όπως αρμόζει τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας.

Αθήνα, 21.12.2009




Τα κείμενο εστάλη στο Στέφανο Ληναίο, μαζί με την επιστολή:

Αγαπητέ μου Στέφανε,

Προχτές το βράδυ στην ΝΕΤ ο Νίκος Δήμου στην εκπομπή «Στα άκρα» επαναλάμβανε τις γνωστές απόψεις Ρεπούση-Λιάκου-Κουλούρη-Άννας Φραγκουδάκη και του νέου «φρούτου», της κ. Δραγώνα, βουλευτού του ΠΑΣΟΚ και «ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού
Σχεδιασμού Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων» δηλαδή στην καρδιά της διαμόρφωσης της σκέψης, των γνώσεων και του ήθους των Ελλήνων του μέλλοντος. Στην συμμορία συμμετέχει και ο κ. Νίκος Μουζέλης, σύζυγος της κ. Θ. Δραγώνα, καθηγητής του LSE (?) και επιστημονικός υπεύθυνος του «Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ»!!! Άλλο ένα πόστο-κλειδί. Το 1999 συναντάμε την κ. Δραγώνα μαζί με τους «επιφανέστερους Έλληνες αναθεωρητές ιστοριογράφους» σε διεθνές συνέδριο στην Χάλκη του CDRSEE (Κέντρο για την Δημοκρατία και την Συμφιλίωση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη) και του ΕΛΙΑΜΕΠ (έδρα του κ. Βερέμη) με θέμα την «Εθνική Μνήμη» (δηλ. λέω εγώ, «πώς θα καταργήσουμε την εθνική μας μνήμη»). Η κ. Δραγώνα στο βιβλίο της «Τι είν’ η πατρίδα μας;» πιάνει τον … ταύρο από τα κέρατα (θαύμασε ύφος γραφής): «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων». (Τρέμετε άθλιοι «κονομάκηδες» Σεφέρη και Ελύτη, που στην ομιλία σας κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ υμνήσατε την συνέχεια του ελληνικόυ έθνους από τον Όμηρο έως σήμερα). Στο εν λόγω βιβλίο της η σύμβουλος της κ. Άννας Διαμαντοπούλου αναφέρει σχετικά: «Η αρχαιότητα χρησιμοποιείται σαν πρότυπο υπεριστορικό (!) με αποτέλεσμα να «αποδεικνύει» την αναξιότητα της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτισμού της».

Επίσης το Έθνος περιγράφεται ως «οντότητα υπερχρονική και στατική» με αποτέλεσμα να ναρκοθετείται η έννοια της εξέλιξης και να καλλιεργούνται αντίθετα με τις αξίες της εποχής μας εθνοκεντρισμός και ξενοφοβία».


Ο μόνος που απάντησε δημοσίως σ’ αυτά απ’ ό,τι γνωρίζω, είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε τελευταίο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο οποίος προς τιμήν του
απαντώντας σε σχετικό με τα παραπάνω άρθρο της κ. Άννας Φραγκουδάκη, στενής φίλης και ομοϊδεάτισσας της ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας: «Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό, έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και σχεδόν φασιστική πολιτική (…). Έτσι καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν θετικούς χαρακτηρισμούς ως έννοιες «πατρίδα», «έθνος». Πρέπει ευθύς να αφαιρεθούν από τα σχολικά εγχειρίδια όλες οι αναφορές που υπάρχουν στο έργο του Σολομού και ιδίως στον πατριδοκαπηλικό «Ύμνο εις την Ελυθερίαν» στις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος». Αν δεν γίνεται να καταχωνιαστεί η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Παπαρηγόπουλου, καλό θα είναι να καεί. Οπωσδήποτε όμως θα πρέπει να καεί και μάλιστα δημοσίως το φασιστικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Να εξοβελισθούν τα δεκατετράστιχα του Παλαμά «Πατρίδες» (…). Εντός σύντομης προθεσμίας πρέπει να αλλάξουν όνομα η ποδοσφαιρική ομάδα «Εθνικός», το «Εθνικό Θέατρο», η εφημερίδα «Έθνος», το «Πατριωτικό Ίδρυμα», το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Εθνική Λυρική Σκηνή κλπ. κλπ.»

Όπως καταλαβαίνεις, μπροστά σ’ αυτή την βαρυχειμωνιά που μας προέκυψε ξαφνικά, ένας μονάχα κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Εκτός πια κι αν όλοι οι Έλληνες, ανώνυμοι και επώνυμοι, έχουν περιπέσει σε χειμερία νάρκη ή έχουν (έχουμε) χάσει τα ανακλαστικά μας ως Έλληνες πατριώτες…

Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός, πρώτον να ενημερώσουμε όσο γίνεται πιο πλατειά, πιο υψηλά και πιο βαθειά τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από μόρφωση, ιδιότητα, ειδικότητα, επάγγελμα και αξίωμα. Δεύτερον να αποκαλύψουμε τη συνωμοσία και τους συνωμότες έναν-έναν, να αποκαλύψουμε τις απόψεις, τις προσπάθειες, τις πράξεις και τα έργα τους και κυρίως αυτούς που κρύβονται πίσω τους, που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί και επικίνδυνοι, ώστε να έχουν ως τώρα κατορθώσει να τους προωθήσουν στα νευραλγικότερα σημεία της εθνικής μας ζωής και ειδικά στην Παιδεία, στα ΜΜΕ, ακόμα και στο Κέντρο όπου σχεδιάζεαι η εξωτερική μας πολιτική, στο Υπουργείο Εξωτερικών! Τρίτον, να προβάλουμε τις λεπτομερείς αποκαλύψεις του «ΑΡΔΗΝ» για την ΕΛΙΑΜΕΠ, που φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο της ραχοκοκκαλιάς απ’ όπου εκπορεύονται οι ειδικευμένες ομάδες των συνωμοτών. Τέταρτον, να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερο στην αντεπίθεση, αφού πρώτα πεισθούν όλοι ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της, γιατί αυτή τη φορά προέρχεται από τα μέσα και όχι από έξω, όπως έως τώρα.

Δεν αντιμετωπίζουμε εχθρικούς στρατούς με όπλα που τραυματίζουν και σκοτώνουν τα σώματα αλλά την ψυχή μας! Γιατί έχουμε μέσα στο σώμα μας έναν καρκίνο, που αν τον αφήσουμε να γενικευθεί, το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν τα ευαίσθητά μας «όργανα», δηλαδή οι αξίες, πάνω στις οποίες στηρίζεται η ίδια η ζωή του «σώματος», που είναι η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πατρίδα και το ελληνικό έθνος, που κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και γίναμε αυτοί που είμαστε -καλοί, κακοί αλλά είμαστε εμείς και όχι κάποιοι απρόσωποι, όπως επιχειρούν ως φαίνεται να μας κάνουν, ξένοι και ντόπιοι συνωμότες, για τα δικά τους συμφέροντα.

Επειδή γνωρίζω ότι συμφωνείς μ’ αυτές τις απόψεις, σου στέλνω μαζί με το γράμμα αυτό (που αν νομίζεις μπορεί να πάρει δημοσιότητα), μια προσωπική έκκληση προς τους συμπατριώτες μας, με τον τίτλο «Για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης».

Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο κύριος στόχος ήταν η Ελευθερία της πατρίδας και τον καιρό της Αντίστασης κατά της Χούντας η Δημοκρατία, σήμερα που προβάλλουν όλο και πιο πολύ οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, για την ακεραιότητα της πατρίδας μας (κάθε μορφής), ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός.

Σε χαιρετώ με αγάπη,

Μίκης Θεοδωράκης

Υ.Γ. Ωπ, τώρα βρήκα και το πρωτότυπο, μαζί με την απάντηση του Στέφανου Ληναίου. Διαβάστε εδώ (σελ. 3) ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/12/17/%ce%88%ce%bd%ce%b1%cf%82_%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82_%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82_%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%a4%ce%ac%cf%83%cf%83%ce%bf_%ce%a0%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b4%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf 2009-12-17T12:03:00-05:00 2009-12-17T12:03:00-05:00
Σ' αυτή τη φράση συμπυκνώνεται η πολιτική παρακαταθήκη του τελευταίου (μέχρι νεοτέρας) ηγέτη του ελληνισμού, του Τάσου Παπαδόπουλου. Ενός ανθρώπου που ύψωσε το ανάστημά του μπροστά στα κελεύσματα της νέας τάξης πραγμάτων και έκανε αντίσταση στον ιμπεριαλισμό με πράξεις, όχι με πορδές...

Την ίδια στιγμή που μια πολύχρωμη πέμπτη φάλαγγα δρούσε σε Ελλάδα και Κύπρο.

Στην Ελλάδα, επικεφαλής της φάλαγγας ο συνήθης ύποπτος της νεοταξικής υποταγής, Γ. Παπανδρέου με την ομόφωνη στήριξη του (αντ-)Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Από κοντά με περίσσιο θράσσος, η παρολίγο πρόεδρος της ΝΔ, είχε πάρει σβάρνα τα κανάλια και αποκαλούσε με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς τον Τάσσο Παπαδόπουλο, "δεν είναι καιρός για νταϊλίκια", "τις ανευθυνότητες του προέδρου της Κύπρου θα τις βρει μπροστά της και η Ελλάδα στν εξωτερική πολιτική της" και πολλά άλλα. Ευτυχώς τα διαπιστευτήρια της στο διεθνή και εχγώριο παράγοντα δε τις έφτασαν για να γίνει πρόεδρος της ΝΔ... Δε θα μπορούσε να λείψει από την πέμπτη φάλαγγα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που με ομόφωνη (πλην 6 λευκών) από την ΚΠΕ του ΣΥΝ στήριξε τα σχέδια του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά πως η "αριστερή" διανόηση έγινε το "πνεύμα" της νέας εποχής. Ασφαλώς και στο ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν και υπάρχουν μειοψηφικές πατριωτικές δυνάμεις εγκλωβισμένες από μια μειοδοτική πλειοψηφία. Δείτε για παράδειγμα την αντίδραση του Κλεάνθη Γρίβα που το 2004 είχε εκλεγεί 2ος σε σταυρούς στην Α' Θεσσαλονίκης με το ΣΥΡΙΖΑ.

Στην Κύπρο, η "δεξιά" της Κύπρου (ΔΗΣΥ) ευθυγραμμίστηκε με τα σχέδια της νέας τάξης, ενώ το ΠΑΣΟΚ της Κύπρου (ΑΚΕΛ) ζήτησε αναβολή του δημοψηφίσματος γιατί δεν πρόλαβε να πείσει τη βάση του να ακολουθήσει τη γραμμή υποδούλωσης στη νέα τάξη πραγμάτων.

Τιμή λοιπόν πρέπει στον άνθρωπο που σήκωσε ανάστημα αψηφώντας τις πιέσεις του διεθνούς και εγχώριου παράγοντα και κάλεσε τον ελληνοκυπριακό λαό να διαφυλάξει την εθνική του ανεξαρτησία, να υπερασπίσει το δικαίωμά του να αποφασίζει ο ίδιος για τον εαυτό του χωρίς να υποκύπτει σε πιέσεις και εκβιασμούς στυλ ψωροκώσταινας. Τα λόγια του στο ιστορικό του διάγγελμα θα μείνουν ζωντανά στο μυαλό και την ψυχή όλων των ανθρώπων που εναντιώνονται στη νέα τάξη πραγμάτων και θα στοιχειώνουν τους προσκυνημένους όλων των χρωμάτων, είτε φοράνε "δεξιά" είτε "αριστερή" προβιά...











]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/12/06/%ce%a4%cf%83%ce%af%cf%81%ce%ba%ce%bf_%ce%a0%cf%81%ce%bf%ce%b2%ce%bf%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%ac%ce%bd%ce%bf 2009-12-06T18:15:00-05:00 2009-12-06T18:15:00-05:00
Νέα παράσταση έδωσε σήμερα στην Αθήνα το παγκοσμίου φήμης "τσίρκο προβοκατεράνο". Ο τίτλος της παράστασης ήταν "άσυλο γιοκ!".

Θα ήθελα να ήξερα με τι ηθικό σθένος θα συνεχίσουν να υπερασπίζονται το άσυλο όσοι χαϊδεύουν το θίασο. Ρητορικό το ερώτημα...

Καληνύχτα και καλή τύχη...!

ΥΓ. Διαβάστε τα αυτονόητα από το Μίκη Θεοδωράκη. Δυστυχώς εκεί φτάσαμε, να συζητάμε για τα αυτονόητα... ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/11/20/%ce%9f%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%cf%84%ce%b5%cf%82,_%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%83%ce%b5%cf%82... 2009-11-20T18:45:00-05:00 2009-11-20T18:45:00-05:00
Ο νεοσύστατος όμιλος μελέτης επαναστατικής θεωρίας στο Ηράκλειο ξεκινά τις εκδηλώσεις του με μια εισήγηση του Νίκου Παπούλια με θέμα "Η επανάσταση του 1848 στην ηπειρωτική Ευρώπη, η κλασική Γερμανική Φιλοσοφία και ο κλασικός Μαρξισμός".

Η εισήγηση θα γίνει το Σάββατο 21/11 στα λευκά κτήρια της Κνωσού (αίθουσα μεταπτυχιακών CSD) και εννοείται πως είναι ανοιχτή στο φιλοθεάμον κοινό. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/11/07/%ce%91%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%ac_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%bc%ce%b9%ce%b6%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1%cf%82_%ce%ae_%ce%bc%ce%b9%ce%b6%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%ac%cf%82; 2009-11-07T12:50:00-05:00 2009-11-07T12:50:00-05:00 μια συζήτηση που γίνεται στο granma πάνω στο άρθρο του σκαντζόχοιρου "Σοσιαλθολούρα — Το όπιο του πολιτικοποιημένου φοιτητή".

Πέραν από τα πολλά θέματα που θίγει το άρθρο και έχουν θιχτεί στο granma εδώ θα ήθελα να εστιάσω στο χωρίο:
"Από πού να αρχίσουμε; Από έναν τρόπο ζωής που απλώς διαφέρει ως προς τα μπαράκια; Από έναν στιλιστικό «έθνικ» κοσμοπολιτισμό, που έχει ως πρωτεύουσά του τη Βαρκελώνη, σημαία του μια άκρως ναρκο-ναρκισσιστική, εγωιστική νοοτροπία, και σήμα κατατεθέν τις «τζίβες» και τα «ράστα»; Θα μπορούσε κανείς να σταθεί σ’ αυτά, καθώς είναι εκείνα που διαχειρίζονται την κοινωνικότητα και τον ελεύθερο χρόνο των φοιτητών –κι ως εκ τούτου αναδεικνύονται στις πιο ελκυστικές πτυχές αυτής της ενσωματωμένης λογικής."

Στους χώρους της φοιτητικής κυρίως αριστεράς έχει αναδειχθεί ένα πολιτιστικό πρότυπο, που ξεκινάει από την τρόπο ντυσίματος και επεκτείνεται σε ένα σύνολο συμπεριφορών που καμιά σχέση δεν έχει με την επανάσταση και την αριστερά, όπως τουλάχιστον τα αντιλαμβάνομαι εγώ. Τις ψυχο-κοινωνικές αιτίες του φαινομένου θα προσπαθήσω να αναδείξω εδώ.

Προσωπικά δεν κριτικάρω ποτέ την εμφάνιση κάποιου, αυτό που στηλιτεύω είναι η θεώρηση κάποιων πως η επιλογή μιας συγκεκριμένης εμφάνισης τους δίνει κάποιο "ηθικό" πλεονέκτημα έναντι των άλλων. Ουδέν ψευδέστερον αυτού. Δεν είναι δυνατό να νομίζεις ότι η επιλογή σου ενός παρουσιαστικού είναι πράξη αντίστασης... Πόσο μάλλον που η συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων χρησιμοποιεί την ξεχωριστή εμφάνιση για να αποκοπεί και να σνομπάρει την κοινωνία (και περισσότερο με ενδιαφέρουν η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της), στην ουσία αυτό που υποκρύπτεται είναι μια αντίληψη "εμείς είμαστε αντικομφορμιστες, εσείς είστε ζώα". Συχνά έρχεται μαζί και μια στρεβλή "αντικαταναλωτική" αντίληψη που πάει στο άλλο άκρο από το σημερινό υπερκαταναλωτισμό.

Η αριστερά δεν τελειώνει στην επίκληση μιας γενικής και αφηρημένης ηθικής περί δικαίου. Μια τέτοια αριστερά τουλάχιστον εμένα δε με εκφράζει. Με την έλευση του μαρξισμού, η αριστερά αποκτά το προνόμιο να παλεύει για κάτι που είναι ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ, πέραν από δίκαιο. Η κοινωνία που έχουν σαν στόχο οι κομμουνιστές χαρακτηρίζεται από ΠΛΗΘΏΡΑ αγαθών, όχι από έλλειψη. Ο στόχος μας είναι να γεμίσει ο τόπος Mercedes και όχι LADA (sorry απολίθωμα που σου θίγω το "σύντροφο LADA" :) ) Τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας είναι τέτοια σήμερα που επιτρέπει να ζούμε όλοι πλουσιοπάροχα, αρκεί να αλλάξει το σύστημα παραγωγής-διανομής κλπ. κλπ.

Είναι σαφές, πως τα "αντικομφορμιστικά" αντανακλαστικά καμιά σχέση δεν έχουν με την επαναστατική αριστερά. "Είμαστε αυτοί που παράγουν τον πλούτο και απαιτούμε να τον χαιρόμαστε" αυτό θα ήταν ένα κάπως απλοϊκό αλλά σωστό σύνθημα. Καθόλου τύψεις δεν πρέπει να νιώθει κάποιος που έχει την οικονομική δυνατότητα να καταναλώσει ποιοτικότερα αγαθά, ούτε κάποιος που προσπαθεί να βελτιώσει αυτή την ικανότητά του (όχι έναντι οποιουδήποτε τιμήματος, αλλά καταλαβαίνεται τι εννοώ ή τουλάχιστον ελπίζω).

Πολύ φοβάμαι πως τα αίτια αυτού του "αντικομφορμισμού" είναι συχνά η καλύτερη οικονομική δυνατότητα κάποιων νέων που "ντρέπονται" γι' αυτή. Αυτή η ψυχο-κοινωνική ανάλυση είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος με την εξήγηση που μπορεί να δοθεί στο σημερινό υπερκαταναλωτισμό. Σημαντικό μέρος της κατανάλωσης του σημερινού ανθρώπου των δυτικών κοινωνιών καλύπτει τα ψυχικά κενά του ή γίνεται για επίδειξη οικονομικής ευρωστίας.

Όσο περνούν τα χρόνια βλέπω όλο και μεγαλύτερο μέρος της φοιτητικής αριστεράς να βυθίζεται στη μιζέρια που περιγράφω παραπάνω. Ελπίζω αυτή η τάση να ανακοπεί και αντί για τη γενικευμένη "μιζέρια της αριστεράς", να απομονωθεί και να μικρύνει ένα μόνο τμήμα της που θα κατακτήσουμε τη συνείδηση να αποκαλούμε περιφρονητικά "αριστερά της μιζέριας", αν και δε το βλέπω... ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/11/05/%ce%a3%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%b1%ce%bb%ce%b8%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b1_%e2%80%94_%ce%a4%ce%bf_%cf%8c%cf%80%ce%b9%ce%bf_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%85_%cf%86%ce%bf%ce%b9%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%ae_(%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7) 2009-11-05T19:19:00-05:00 2009-11-05T19:19:00-05:00 αυτό το άρθρο θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ! ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/10/07/%ce%a3%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%bc%ce%b5_%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bc%ce%ae_%cf%84%ce%b1_%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%ad%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd_%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%cf%8e%ce%bd 2009-10-07T23:10:00-04:00 2009-10-07T23:10:00-04:00 σε μια συζήτηση του granma για το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών.

Λέω να σας "γαμήσω" (κατά Χαλβατζή) λίγο τη συζήτηση. Πολλά από αυτά που λέτε ισχύουν, όμως εγώ θέλω να μιλήσω συμπληρωματικά για κάποια ενοχλητικά θέματα.

Πριν απ' αυτό όμως να πω πως το ποσοστό του κόμματος δεν είναι ικανοποιητικό και μου φαίνεται πως αποδυκνείεται ότι ήταν λάθος η θέση ότι "οι ευρωεκλογές πρέπει να συγκριθούν με τις προηγούμενες βουλευτικές". Φάνηκε πως υπήρχε ένα ισχυρό ρεύμα επαναπατρισμού στο ΠΑΣΟΚ δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του που το 2007 είχαν κάνει το βήμα. Τους λόγους δε θα σας τους αναλύσω τους ξέρετε όλοι, τα λέει και η ανακοίνωση της ΚΕ. Αν βέβαια κάνει κανείς παρέα μόνο (ή κυρίως) με αριστερούς από το πανεπιστήμιο ή τα blogs θα νομίζει πως το κόμμα έχασε προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΕΕΚ ή τους ανάρχικούς (αποχή) λόγω Δεκέμβρη. Η στρεβλή συνείδηση σε όλο της το μεγαλείο...

Θα προτιμήσω να τοποθετηθώ εδώ για το ΛΑΟΣ. Το ΛΑΟΣ φαίνεται κοινωνιολογικά να έχει το ίδιο target group με την αριστερά. Τονίζω για παράδειγμα τα μεγάλα ποσοστά του ΛΑΟΣ στους ιδιωτικούς υπάλληλους και τη νεολαία. Δε με βρίσκει καθόλου σύμφωνη η απλουστευτική θέση ότι το λάος είναι ένα φασιστικό μώρφομα. Μακάρι να ήταν! Θα ήταν απομονωμένο στα ποσοστά της χρυσής αυγής και της ΑΝΤΑΡΣΥΑς. Είναι όμως ένα λαϊκίστικο κόμμα που καταφέρνει να διεμβολίζει ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς χώρους πατώντας στις εθνικές ευαισθησίες των Ελλήνων καθώς και αποκομίζοντας ωφέλη από τη διατύπωση προτάσεων που ακολουθούν την κοινή λογική τη στιγμή που κανείς άλλος δεν την ακολουθεί!!

Γιατί είναι η κοινή λογική που λέει ότι δε μπορεί να μην υπάρχει ένα ανώτερο όριο (ως ποσοστό του πληθυσμού) μεταναστών που να μπορεί να αντέξει μια κοινωνία (όχι μόνο η ελληνική, οποιαδήποτε). Όταν λέει τα αυτονόητα είναι λογικό να διευρύνεται το ακροατήριο του σε όλο το λαό.

Στην Πρέβεζα όπου ψηφίζω συζήτησα αρκετά για τις εκλογές με δύο φίλους, οι οποίοι ψηφίζουν και οι 2 ΛΑΟΣ. Ο ένας προέρχεται από αριστερή οικογένεια και ο άλλος από πασόκικη. Είχαν ένα πολύ μπετοναρισμένο σύνολο επιχειρημάτων που δεν απαντιέται εύκολα. Πέραν από το θέμα της μετανάστευσης που το ΛΑΟΣ έχει μαζί του τη λογική, υπήρχαν πολλά θέματα που άπτωνταν της εθνικής ανεξαρτησίας τα οποία δεν απαντιώνται. Υπάρχει ένα βιντεάκι στο youtube (δε το βρίσκω τώρα) που μου δώσαν να δω, που δείχνει ψηφοφορίες που έβαλε ο Καρατζαφέρης στην Ευρωβουλή για διάφορα εθνικά θέματα και δείχνει τι ψήφισαν οι Έλληνες ευρωβουλευτές. Θέλω να σας διαβεβαιώσω πως ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν παντού αντεθνικά με την έννοια ότι κατάρριπταν κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας. Ευτυχώς το ΚΚΕ κράταγε πατριωτική στάση. Για το ΚΚΕ βέβαια μου είχαν άλλα επιχειρήματα, όπως για τις μαλακίες που λέγαμε το '49 πάνω στην ώρα της ήττας για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των σλαβόφωνων. Μας θεωρούν ένα είδος "οππορτουνιστών πατριωτών" (ο όρος δικός μου), δηλαδή ναι μέν έχουμε σήμερα κάποιες θέσεις αλλά στο παρελθόν έχουμε αμαρτίες άρα είμαστε αναξιόπιστοι, άρα Καρατζαφέρης. Το ΛΑΟΣ έχει κάνει πολύ προσεγμένη δουλειά και εμείς καθόμαστε και ασχολούμαστε με τον κάθε πειραγμένο των εξαρχείων...

Ο ένας εκ των δύο φίλων μου έκανε και ένα group στο facebook που έλεγε "ψηφίζω για πρωθυπουργό όποιον έχει τα αρχίδια να σηκώσει την ελληνική σημαία στα Ίμια". Και εγώ θέλω να ρωτήσω: είναι ή δεν είναι λογική απαίτηση από πλευράς του Έλληνα πολίτη να υψώνει τη σημαία του σε κάθε σημείο ελληνικού εδάφους. Άλλο παράδειγμα, στο Αιγαίο λέει έχει πετρέλαιο αλλα δεν ξέρουμε σε τι ποσότητες. Η Ελλάδα λέει δεν κάνει έρευνες γιατί δεν την αφήνει η Τουρκία, δεν αναγνωρίζει ότι το Αιγαίο είναι ελληνικό. Είναι ή δεν είναι αυτό ενάντια στην εθνική ανεξαρτησία της χώρας;

Άλλο επιχείρημα σε σχέση με τους μετανάστες αλλά και γενικότερα με την πτώση των αξιών "η νέα τάξη πραγμάτων θέλει να καταστραφούν οι δομές στην κοινωνία, ώστε ο καθένας να είναι και να νοιώθει μόνος του". Αν αλλάξουμε το "νέα τάξη" σε "ιμπεριαλισμός" είναι ή δεν είναι σωστό το επιχείρημα;

Γενικά για να μη μακρυγορώ άλλο μου φαίνεται ότι ο ΛΑΟΣ εκμεταλλεύεται το πατριωτικό κενό που αφήνουν ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ με τις ενδοτικές πολιτικές τους στα εθνικά θέματα. Έχουν κάνει την εθνική ανεξαρτησία κουρέλι. Α, τώρα που το θυμήθηκα ιδιαίτερα τους συσπειρώνει ένα αντι-ΣΥΡΙΖΑΙικο αίσθημα. Στη συζήτησή μας ήρθαν πολλά σε σχέση με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ στα εθνικά με προεξάρχον ένα άρθρο της ΑΥΓΗΣ που υποστήριζε πως στην Ελλάδα υπάρχει βλάχικη μειονότητα(!) και μάλιστα η Ελλάδα καταπιέζει τα δικαιώματά της. Παρένθεση: και εγώ και οι 2 φίλοι μου είμαστε βλαχόφονοι στην καταγωγή, και πρέπει να σας διαβεβαιώσω πως ούτε μειονότητα αισθανόμαστε, ούτε νοιώθουμε να μας καταπιέζει η Ελλάδα...

Πιστεύω πως το ΚΚΕ πρέπει πιο επιθετικά να ασχολήθεί με το θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας και να καταγραφεί αυτό και στα ΜΜΕ με παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες. Προφανώς η κατεύθυνση πρέπει να είναι η αντί-ιμπεριαλιστική και η σύνδεση του εθνικού με το ταξικό. Στο επόμενο διάστημα ο ΓΑΠ θα προχωρήσει ακόμα περισσότερο ενάντια στην εθνική ανεξαρτησία, επομένως τα πράγματα θα οξυνθούν παιρετέρω και αν δεν ασχοληθούμε εμείς ο ΛΑΟΣ θα καλύψει το κενό. Ακόμα το αντι-ΣΥΡΙΖΑΙικο αίσθημα με αφορμή και τα θέματα εθνικής ανεξαρτησίας, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούμε να το εκφράσουμε εμείς και το αφήνουμε στο ΛΑΟΣ...

Κάτι ακόμα, είδα ένα δημοσίευμα του 'Ρ' κάποια στιγμή που ανέφερε την ΚΝ ΦΥΡΟΜ σαν ΚΝ Μακεδονίας (από το διήμερο το καλοκαίρι νομίζω). Περιττό να πω πόσο το έχει εκμεταλευτεί το ΛΑΟΣ... Γνωρίζω βέβαια πως το κόμμα έχει τη σωστή θέση για γεωγραφικό προσδιορισμό και απορρίπτει το "Μακεδονία", δεν καταλαβαίνω όμως με ποιο δικαίωμα ο καραγκιόζης που έγραψε το άρθρο μπορεί να εκθέτει έτσι το κόμμα. Τη στιγμή μάλιστα που όλοι ξέρουμε πως ο άλλος περιμένει στη γωνία να εκμεταλλευτεί το παραμικρό...

Τέλος από ότι κατάλαβα αυτά τα μπετοναρισμένα επιχειρήματα που άκουγα τους τα έχει περάσει το ΤΗΛΕΑΣΤΥ που κάθονται και βλέπουν. Αυτό μου δημιούργησε μια άλλη σκέψη για τον 902. Γιατί εμείς δε μπορούμε να αξιοποιήσουμε τον 902 το ίδιο αποτελεσματικά; Έγω γράψει και παλιά στο blog του άθλιου γι αυτό. Πόσο καιρό θα πάρει σε κάποιους να καταλάβουν πως τα πωλονικά σήριαλ του 50 δεν μπορεί να τα παρακολουθήσει κανείς normal άνθρωπος;

Ελπίζω να μη μιλάω σε ώτα μη ακουόντων. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/09/30/%ce%a4%ce%bf_%ce%a1%ce%b5%cf%83%ce%ac%ce%bb%cf%84%ce%bf_%ce%b8%ce%b1_%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b5%cf%87%ce%af%cf%83%ce%b5%ce%b9... 2009-09-30T20:40:00-04:00 2009-09-30T20:40:00-04:00
Κόντρα στα προκεχωρημένα φυλάκια του παρακράτους, που στις μέρες μας ονομάζονται "ομάδες αντιεξουσιαστών", το ρεσάλτο συνεχίζει την προσπάθειά του και ζητάει τη στήριξή σας μέσω συνδρομών. Πατείστε πάνω στην εικόνα για περισσότερες λεπτομέρειες. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/09/30/%ce%a0%ce%b5%cf%82_%cf%84%ce%b1_%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%8c%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b5! 2009-09-30T19:33:00-04:00 2009-09-30T19:33:00-04:00
Το είδα στο a8liospod. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/09/24/_%ce%a7%cf%81%ce%ae%cf%83%ce%b9%ce%bc%ce%bf%ce%b9_%ce%97%ce%bb%ce%af%ce%b8%ce%b9%ce%bf%ce%b9_ 2009-09-24T23:31:00-04:00 2009-09-24T23:31:00-04:00
Χτύπησαν πάλι οι "χρήσιμοι ηλίθιοι".

Αυτή τη φορά βάλαν στο στόχαστρό τους το "ρεσάλτο". Παρά τις διαφορές που μπορεί να έχει κανείς με το "ρεσάλτο", είναι ένα φόρουμ διαλόγου ειλικρινά πατριωτικό και ειλικρινά αριστερό. Ο προβλήματισμός που ανοίγει είναι εξαιρετικά χρήσιμος για τη σκοπιά των αντιϊμπεριαλιστικών δυνάμεων. Μακρυά από την "αριστερά" των σαλονιών και του κοσμοπολιτισμού που τόσο μας (σίγουρα με) αηδιάζει.

Δείτε εδώ κι εδώ. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/09/12/%ce%91%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%bc%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82_-_%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%cf%8c%ce%bb%ce%b1_%cf%84%ce%b1_%ce%b3%ce%bf%cf%8d%cf%83%cf%84%ce%b1 2009-09-12T19:11:00-04:00 2009-09-12T19:11:00-04:00
Βέβαια εκτός από τους γραφικούς που μιλάνε για "σταλινισμό", υπάρχουν και γραφικοί που αυτοαποκαλλούνται "σταλινικοί", αναπαράγοντας από την άλλη μεριά την ίδια ψευδολογία. Γραφικότητα για όλα τα γούστα λοιπόν.

Στους γραφικούς του πρώτου είδους προτείνω το εξαιρετικό άρθρο του σκληρού διαλεκτικού με 7 γράμματα στο ΠΡΙΝ, στις 06/09/2009.

Στους γραφικούς του δεύτερου, προτίνω κάποια παλιά σχόλιά μου (υπ' αριθμούς 27, 29, 39, 45, 57) στο granma, μέχρι να βρω σχόλια κανενός ινστρούκτορα που να τα λέει πιο επίσημα:)

Ρίξτε και μια ματιά και στο koukou blog που μάζεψε αναδημοσιεύματα μιας πολύ καλής εργασίας για τον αντικομουνισμό χτες και σημερα.

Υπάρχει και ένα ωραίο, σχετικό video στο youtube.
]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/08/28/%ce%95%ce%af%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5_%cf%8c%ce%bb%ce%bf%ce%b9_%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%cf%84%ce%b5%cf%82! 2009-08-28T18:26:00-04:00 2009-08-28T18:26:00-04:00 άλλους.

Είχα την τύχη να πάρω φέτος μέρος στη θερινή σύναξη των αμπελοφιλοσόφων. Εκεί γνώρισα πολλούς από δαύτους. Ανάμεσά τους το μπαρουτοκαπνισμένο από τη μάχη της blog-ό-σφαιρας μπρεζνιεφικό απολίθωμα, το Βελγο-λιβανέζο Υ από το granma, τον πάντα ήπιο και συγκροτημένο κοσμοναύτη Yuri Cacarin, το θεραπευτή της σκανδιναβικής τρέλας Ευθύμη, τον τουρκο-κρητικό και σχολιαστή του granma visk, το συνάδελφο και πρωτοπόρο του κομμουνιστο-κυβερνοδυκτίου Νίκο και πολλούς ακόμα. Γνώρισα βέβαια και το "σκληρό διαλεκτικό με 7 γράμματα" καθώς και την συντοπίτισσα μου γυναίκα του τη Γιώτα.

Το μενού πέραν από την προσωπική γνωριμία και την ανταλλαγή εμπειριών είχε ένα κάρο συζητήσεις επί παντός επιστητού. Από θέματα πολιτικής οικονομίας και την τρέχουσα κρίση μέχρι θέματα εμπορευματικών σχέσεων στο σοσιαλισμό. Από τη βιολογία και τη επενέργεια του κοινωνικού στο βιολογικό μέχρι το internet, το ελεύθερο λογισμικό και την υπηγμένη δυνατότητα χειραφέτησης που σηματοδοτούν. Δε διαβάσατε λάθος, υπηγμένη ήθελα να γράψω, κάθε παρέα που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να έχει κάποια λέξη φετίχ. Για τον όμιλο αυτή είναι η λέξη υπηγμένη λέξη που φανερώνει τη σχέση του ομίλου με το έργο του Βαζιούλιν (εγώ τη διάβασα πρώτη φορά στη "Λογική της Ιστορίας"). Το κυρίως πιάτο όμως ήταν μια εισήγηση του σκληρού διαλεκτικού με 7 γράμματα πάνω στη μέθοδο της λογικής του Κεφαλαίου του Μαρξ. Η εισήγηση ήταν διαμορφωμένη κάτω από το πρίσμα της σχολής της "Λογικής της Ιστορίας", μιας θεωρίας που "αίρει διαλεκτικά τον ιστορικό υλισμό", που ίδρυσε ο Βαζιούλιν.

Ποιος είναι όμως αυτός ο κύριος Βαζιούλιν; Είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Μόσχας. Ο σκληρός διαλεκτικός με 7 γράμματα έκανε το διδακτορικό του κάτω από την επίβλεψη του Βαζιούλιν και μαζί με άλλους φοιτητές του προσπαθούν σήμερα να διαδώσουν το έργο του. Επειδή είναι αλήθεια πως ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται και επειδή για τους κομμουνιστές μεγαλύτερη φορτούνα από τις ανατροπές του '89-'91 δεν υπάρχει, διαβάστε εδώ πως τοποθετείται ο Βαζιούλιν σε μια συνέντευξή του 3 χρόνια μετά τις ανατροπές.

Από τα ελάχιστα που έχω καταλάβει ως τώρα για το έργο του Βαζιούλιν είναι η κριτική που κάνει στον ιστορικό υλισμό ότι μελετά αρκετά καλά την επίδραση της βάσης στο εποικοδόμημα αλλά όχι την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή την επίδραση του εποικοδομήματος στη βάση. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό αυτή η αντίθετη επίδραση έχει ιδιαίτερη σημασία σε καιρούς σοσιαλιστικής οικοδόμησης καθώς χρειάζεται ο υποκειμενικός παράγοντας να τραβήξει την πορεία προς την ωρίμη κοινωνία και την απονέκρωση των κακών της μοίρας μας (άλλες δύο λέξεις φετίχ).

Ανάμεσα στις πολύ καλές παρατηρήσεις του Βαζιούλιν στη "Λογική της Ιστορίας" (που την έχω αφήσει στη μέση) είναι ότι δεν πρέπει να βλέπουμε τους προηγούμενους ιστορικούς, κοινωνικοοικονομικούς σχηματισμούς σαν να ήταν απλά τα βήματα που θα προετοίμαζαν το σύγχρονο (δηλαδή το σοσιαλισμό γιατί το έργο του Βαζιούλιν γράφτηκε κυρίως τις δεκαετίες του 60 και του 70, οπότε ο άνθρωπος θεωρεί πως η τρέχουσα εποχή είναι εποχή σοσιαλιστικής οικοδόμησης). Σε κάθε εποχή υποστηρίζει ο Βαζιούλιν προκύπτουν πολλές δυνατότητες μέσω άρνησης της άρνησης και το ποια από αυτές θα πραγματωθεί σχετίζεται με τον υποκειμενικό παράγοντα. Ο ρόλος του τυχαίου αναδεικνύεται και αυτός μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο της κάθε εποχής.

Σε σχέση με την πολιτική οικονομία, ο Βαζιούλιν υποστηρίζει αν κατάλαβα σωστά ότι εκτός από την ανάβαση από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο που εφαρμόζει ο Μαρξ στο Κεφάλαιο, έχει ιδιαίτερη αξία ταυτόχρονα και η αντίστροφη πορεία από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο. Αυτό φαίνεται και από την επιμονή του στο "οργανικό όλον", εγελιανή φράση για την περιγραφή της κοινωνίας. Αυτό είναι άλλωστε που με κάνει να το σκέφτομαι σχηματικά (αν και ξέρω πως η σχηματοποίηση δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος σε αυτά τα θέματα) ότι ο Βαζιούλιν βάζει στο μείγμα του διαλεκτικού υλισμού παραπάνω ποσότητες διαλεκτικής από αυτές που παραδοσιακά είχε. Ένας άλλος συνειρμός που έκανα ήταν ο εξής: αν δεχτούμε πως ο Hegel έστησε τη διαλεκτική με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω, και ότι ο Μαρξ τη γύρισε με το κεφάλι πάνω και τα πόδια κάτω, τότε ο Βαζιούλιν τη στήνει στα πλάγια, ξεκούραστα για να κυκλοφορεί το ερμηνευτικό της αίμα καλύτερα :)

Τα δύο κορυφαία σημεία που προχώρησαν τη σκέψη μου είναι το ένα σε σχέση με την κρίση και τη σύγχρονη οικονομία. Άκουσα τον όρο "just-in-time" παραγωγή που σημαίνει ότι με τη σημερινή εφαρμογή των νέων τεχνολογιών τόσο στην παραγωγή όσο και στη διοίκησή της μπορεί μια σύγχρονη βιομηχανία να παράγει όσο ακριβώς χρειάζεται, ανάλογα με τις παραγγελίες που έχει κάθε στιγμή. Με αυτή την έννοια δεν έχει πια νόημα να μιλάμε για κρίση υπερσυσσώρευσης που οφείλεται στην άναρχη φύση της καπιταλιστικής ανάπτυξης κλπ. κλπ. Άκρως ενδιαφέρουσα άποψη!

Ένα δεύτερο σημείο που μου φάνηκε πολύ πειστικό όσο και διαφωτιστικό είναι πως η κυρίαρχη αντίθεση στον καπιταλισμό δεν είναι ανάμεσα στην κοινωνικοποίηση της εργασίας από τη μια και την ατομική ιδιοποίηση των προϊόντων της από την άλλη. Αυτή είναι παράγουσα. Η κεντρική αντίθεση είναι ανάμεσα στη ζωντανή και τη νεκρή εργασία, όπου νεκρή εννοούμε τα εργαλεία παραγωγής, εξοπλισμούς, τεχνολογία κλπ. Από αυτή παράγονται όλες οι άλλες αντιφάσεις. Αυτή είναι άλλωστε η ενγενής αδυναμία του καπιταλισμού που τεκμηριώνει την τάση πτώσης του μέσου ποσοστού κέρδους του κεφαλαίου. Με απλά λόγια δεν παράγει όλο το κεφάλαιο κέρδος, αλλά μόνο αυτό το μέρος του που επενδύεται σε ζωντανή εργασία, αφού η πηγή του κέρδους είναι η υπεραξία της εργατικής δύναμης. Ωστόσο αναγκαστικά και στη βάση του ανταγωνισμού η τάση είναι συνεχώς να εκσυγχρονίζονται τα τεχνολογικά μέσα παραγωγής και ολοένα να αυξάνεται το ποσοστό του κεφαλαίου που επενδύεται στη νεκρή εργασία και δεν παράγει κέρδος, ενώ μειώνεται το ποσοστό του που επενδύεται στη ζωντανή εργασία. Αυτή είναι η βαθύτερη αιτία των καπιταλιστικών κρίσεων ανεξάρτητα από το αν σκάνε στον χρηματοπιστωτικό τομέα σήμερα, εξαιτίας της γιγάντωσής του και της σημασίας του στο σύγχρονο οικονομικό σύστημα. Πέραν από το θέμα της ουσίας ο σκληρός διαλεκτικός με 7 γράμματα υποστήριξε πολύ πειστικά ότι έχει και προπαγανδιστική αξία να τονίζουμε ότι αυτή είναι η βασική αντίφαση του καπιταλισμού γιατί συνδέεται με χαρακτηριστικά που μπορεί να αντιλαμβάνονται καλύτερα οι άνθρωποι που ανήκουν στις νέες μορφές της εργατικής τάξης, λόγω των νέων χαρακτηριστικών της εργασίας τους.

Στον όμιλο δεν πάσχουν από μετανεωτερική μαλάκυνση. Το επαναστατικό υποκείμενο γι΄αυτούς είναι η εργατική τάξη. Αυτό που (δικαίως) τους απασχολεί είναι τα χαρακτηριστικά των πιο σύγχρονων κομματιών της εργατικής τάξης που είναι ακόμα υπό διαμόρφωση. Η σύγχρονη εργατική τάξη είναι κατά βάση κατά πολύ πιο διανοουενοποιημένη από την παραδοσιακή βιομηχανική εργατιά, πρόκειται για ανθρώπους πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και άνω, που η δουλειά τους συχνά συνιστά μια δημιουργική ενασχόληση. Αυτά τα νέα χαρακτηριστικά είναι λογικό να τροποποιούν τον τρόπο που μπορεί αυτή η εργατική τάξη να αποκτήσει συνείδηση να γίνει τάξη "γι' αυτή". Τροποποιούν πιθανώς και τις δομές ανάπτυξης και δράσης της. Όλα αυτά χρήζουν άμεσης μελέτης και σε θεωρητικό επίπεδο.

Στα αρνητικά τώρα. Πολλοί από τους συμμετέχοντες είχαν σχέση με την οργάνωση και το κόμμα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ακούγονται συχνά, αν και όχι από όλους και όχι από όλους στον ίδιο βαθμό, ατυχή "αστειάκια" του στυλ κι "εμείς οι διαγραμμένοι" κλπ. Κι εγώ είμαι ο τελευταίος που θα κρίνει τη διαδρομή κάθε ανθρώπου, ειδικά όταν τον γνωρίζω ελάχιστα. Ωστόσο αυτή η κουλτούρα του πρώην μου φέρνει στο μυαλό το άθλιο μότο πολλών συνασπισμένων "τα λάθη της νιότης μου"...

Επίσης μου φάνηκε κάπως εμπαθής η εξίσωση των στρατηγικών ελλειμάτων του κόμματος με τα στρατηγικά ελλείμματα άλλων σχημάτων, δες ΑΝΤΑΡΣΥΑ (και ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτό δεν αφορά τον όμιλο). Κατά την άποψή μου το στρατηγικό έλλειμμα του κόμματος έχει να κάνει κυρίως με την αδυναμία στο να απαντηθεί η θέση πολλών ανθρώπων ότι τι μου προτείνεις; αυτό που είχαν στην ΕΣΣΔ; από αυτό προτιμώ τον καπιταλισμό. Η άρση του στρατηγικού ελλείμματος έγκειται για μένα στο κατά πόσον το κόμμα καταφέρνει να απαντήσει πειστικά σε αυτό το ερώτημα. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται με τις αδυναμίες τους και οι τελευταίες θέσεις του 18ου για το σοσιαλισμό κλπ. Τουλάχιστον όμως το κόμμα έχει ένα προγραμματικό λόγο με τα όποια ελλείμματά του. Η σούπα της ΑΝΤΑΡΣΥΑς είναι ενγενώς αδύνατο να αποκτήσει προγραμματικό λόγο, εξαιτίας του φετιχισμού της ενότητας που προωθείται πάνω σε βουλησιαρχική βάση και στην πλήρη απουσία οποιασδήποτε άλλης βάσης. Έτσι υποστηρίζω πως υπάρχουν διαφόρων ειδών στρατηγικά ελλείμματα, διαφορετικής ποιότητας. Την ισοπεδωτική θέση ότι όλα τα μορφώματα της αριστεράς πάσχουν από στρατηγικά ελλείμματα γενικά, εγώ μόνο σε ψυχολογικά αίτια (προκατάληψη) μπορώ να αποδώσω.

Επιστρέφοντας στη σχολή της "Λογικής της Ιστορίας" η πρώτη μου κριτική είναι η εξής. Όπως αναφέρει και ο Βαζιούλιν στο ομώνυμο βιβλίο, ο ιστορικός υλισμός αντιστοιχεί στην εποχή πριν τη σοσιαλιστική επανάσταση και εκεί βρίσκονται τα όρια της εφαρμογής του. Για αυτό την εποχή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης υπάρχει η ανάγκη για επέκταση-διαλεκτική άρση του κατά την κατεύθυνση μελέτης της επίδρασης του εποικοδομήματος στη βάση. Πολύ πειστικό μου φαίνεται αυτό το επιχείρημα, όμως έχω να σημειώσω πως σε καιρούς επικράτησης της αντεπανάστασης το επιχείρημα αντιστρέφεται εύκολα: είμαστε σε προ-επαναστατική εποχή και η λογική της ιστορίας δε μου φαίνεται να δίνει ένα ισχυρό ατού στις δυνάμεις της επανάστασης. Έχω πειστεί πως το έργο του Βαζιούλιν θα ξαναβρεί την επικαιρότητά του όταν και αν ξαναμπεί η ανθρωπότητα στη διαδικασία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Για τα πλεονεκτήματα της εφαρμογής της στη σημερινή προ-επαναστατική κατάσταση θα με βρείτε πολύ επιφυλακτικό, αν και αυτές είναι μόνο οι πρώτες σκέψεις μου.

Σε κάθε περίπτωση αν αναλογιστεί κανείς τη θεωρητική έρημο του κομμουνιστικού κινήματος εδώ και κάνα αιώνα περίπου καθώς και την ουσιαστική αλλά και ψυχολογική ανάγκη όλων μας να απαντήσουμε στην ιδεολογική πίεση του αντιπάλου που μας εγκαλεί για εμμονή σε ξεπερασμένα σχήματα, δε μπορούμε παρά να σταθούμε με εκτίμηση στο έργο της σχολής της "Λογικής της Ιστορίας". Αν επιπλέον σκεφτούμε πως συνήθως οι προσπάθειες θεωρητικής μελέτης στη μετά το ΒΠΠ εποχή οδηγούν στον αυνανισμό της μετανεωτερικότητας, δε μας μένει παρά να αναφωνήσουμε με ανακούφιση: "είμαστε όλοι ομιλίτες"... ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/08/07/%ce%91%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7%cf%84%cf%8c_%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b9%ce%bf 2009-08-07T13:33:00-04:00 2009-08-07T13:33:00-04:00 ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/07/26/%ce%a3%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%ae%cf%82_%ce%a4%cf%83%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%ae%cf%82,_%ce%a3%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b1%ce%b3%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%ac_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%ac%ce%be%ce%b7%cf%82 2009-07-26T10:36:00-04:00 2009-07-26T10:36:00-04:00 εδώ. Ο Τσαμπής ήταν από αυτούς που βοήθησαν σημαντικά ώστε να μην αυτοδιαλυθεί το κόμμα το '91 όπως ζητούσαν οι "ανανεωτές" και να επιστρέψει στην ιδεολογία του. Επομένως η εκτίμησή μου είναι δεδομένη, ωστόσο αυτό δε σημαίνει πως δικαιώνει ότι έχει πει και κάνει σε παλιότερες εποχές. Γενικά κανείς δεν είναι πάνω από κριτική.

Δεδομένου πως το βιβλίο πέραν από αυτοβιογραφικά, έχει και ιστοριογραφικά χαρακτηριστικά, υποχρεώνει τον αναγνώστη του να το αντιμετωπίσει με ιστορικό τρόπο. Οι πληροφορίες που παίρνει κανείς από αυτό πρέπει α) να έχουν λογική συνοχή μεταξύ τους, β) να είναι δυνατό να διασταυρωθούν και από άλλες πηγές (αν και αυτό δεν είναι πάντα εφικτό), γ) να "κολλάνε" με κάποια από τις προτεινόμενες ερμηνείες των γεγονότων μιας εποχής ή αλλιώς να ανοίγουν το δρόμο για μια νέα ερμηνεία. Κάτω από αυτό το πρίσμα διάβασα το βιβλίο αυτό και αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω κάποια σχόλια. Πριν την κριτική όμως θα ξεκινήσω με κάποια ενδιαφέροντα σημεία του βιβλίου που προσφέρονται και για παραπέρα προβληματισμό.

Καταρχήν το βιβλίο αυτό δίνει πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη δράση του κόμματος στην παρανομία. Οι αντάρτες του ΔΣΕ στην Ικαρία μείναν εγκλωβισμένοι στο νησί μέχρι το 1955, 6 χρόνια δηλαδή μετά τη λήξη του εμφυλίου. Χρησιμοποιώντας ένα δίκτυο κομματικών δυνάμεων που άλλοι δρούσαν νόμιμα (αποκρύβοντας βέβαια την ιδιότητά τους σαν μέλος του ΚΚΕ) μέσα στην κοινωνία, στα συνδικάτα και τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και άλλοι ήταν παράνομοι και επικοιρυγμένοι σαν αντάρτες στα βουνά, οι κομμουνιστές της Ικαρίας κατάφεραν να οικοδομήσουν δυνατές οργανώσεις και να κερδίσουν την υποστήριξη του λαού της Ικαρίας συνολικά. Είναι ενδεικτικές 2 φράσεις, η μια του διοικητή της ασφάλειας της Ικαρίας "για να πιάσω τους κομμουνιστές, πρέπει να διώξω από το νησί τους 15 από της 16 χιλιάδες κατοίκους", καθώς και η φράση μιας γιαγιάς όταν πήγε ο διοικητής στο χωριό της και απαίτησε να μάθει ποιοι τόλμησαν να δώσουν τρόφιμα και φάρμακα στους αντάρτες, η γιαγιά του απάντησε "ούλοι εμείς εφέντη" και αυτός είναι και ο τίτλος μιας ταινίας που αφηγείται ακριβώς αυτά τα γεγονότα (μπορείτε να την κατεβάστε εδώ σε torrent).

Στη σελ. 89 ο Τσαμπής βάζει έναν μεγάλο προβληματισμό που του προέκυψε όταν έζησε για κάποιο διάστημα στη Ρουμανία. Εκεί ανοίγει το ζήτημα της συνειδητοποίησης του λαού που απαιτείται για το χτίσιμο του σοσιαλισμού, για τον "άνθρωπο νέου τύπου" που απαιτείται για την ανατροφοδότηση του οικοδομήματος στη βάση, μια ανατροφοδότηση που τόσο έλειψε από την δεύτερη απόπειρα του ανθρώπου για την "έφοδο στον ουρανό". Διαβάζω σχετικά: "Παρά την ιδεολογική και πολιτική δουλειά που γινόταν, οι εργάτες πήγαιναν κατά το κέφι τους στην παραγωγή. Το αν κάποιος άλλος περίμενε πίσω απ' αυτόν να πάρει, π.χ. το εξάρτημα να δουλέψει, λίγο τον ενδιέφερε. Περισσότερο πήγαινε στο εργοστάσιο για να πάρει λίγο χαρτζιλίκι, και δεν τον ενδιέφερε να αυξήσει την παραγωγή του." και πιο κάτω: "Με τέτοιες κι άλλου είδους δυσκολίες, η παραγωγή προχωρούσε και παράλληλα και το βιοτικό επίπεδο του λαού. Όποιος πίστεψε ότι με την κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο λύνονται αυτόματα όλα τα προβλήματα του σοσιαλισμού, τον περιμένουν μεγάλες εκπλήξεις. Εκείνος που πληρώνει τη νύφη στην εδραίωση και οικοδόμηση του σοσιαλισμού είναι η εργατική τάξη."

Ήταν ευχάριστη έκπληξη για μένα τα σχόλια του Τσαμπή για την πολιτική συμμαχιών του κόμματος τη δεκαετία του '80, με τη σύσταση του Συνασπισμού, το κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ και τις 2 συγκυβερνήσεις. Διαβάζω στη σελίδα 121:
"Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο Κοσκωτά, ο Μητσοτάκης κήρυξε σταυροφορία για την κάθαρση, έλεγε ότι είναι αρχάγγελος της κάθαρσης και πίστευε ότι ήταν ευκαιρία να ανατρέψει τον Ανδρέα και να γίνει πρωθυπουργός. Εκεί, κατά τη γνώμη του Στράτου, το Κόμμα έπεσε στο λάθος να ζητάει κι αυτό την κάθαρση για να ομαλοποιηθεί η πολιτική ζωή, αφού για μια στιγμή φαινόταν ότι ο Ανδρέας μπορούσε να κάνει πολιτικό πραξικόπημα" για να κρατηθεί στην εξουσία. Εδώ η τοποθέτηση του Κόμματος, κατά το Στράτο, ήταν δεξιά, οπορτουνιστική. Το Κόμμα θα 'πρεπε να καταγγείλει για σκάνδαλα και τα δύο κόμματα που ήταν υπεύθυνα, και να οδηγήσει στο βάθεμα της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Πολύ περισσότερο που είχε δύναμη στη Βουλή, κι απ' αυτή εξαρτιόταν ο σχηματισμός κυβέρνησης."
Αυτή η κριτική είναι κατ' ουσίαν ίδια με αυτή που έκανα σε ένα παλιότερο post πάνω στο θέμα.

Ας πάμε τώρα στην 6η ολομέλια του ΚΚΕ το '56. Ο Τσαμπής ήταν από εκείνους που δέχτηκαν ολόψυχα την ολομέλεια και εργάστηκε ενεργά για την εφαρμογή των αποφάσεών της. Στην πορεία αυτή ο Τσαμπής βλέπει και κάποια "σημαντικά λάθη, που υπερκάλυπταν τα θετικά που είχαν οι αποφάσεις":

1. "...η αλλαγή έγινε με τη βοήθεια (δε θα το πούμε επέμβαση) των αδελφών κομμάτων, ενώ μπορούσε να γίνει με τις ίδιες δυνάμεις του Κόμματος". Καταρχήν είναι πολύ γραφική η διατύπωση "βοήθεια" και η συμπλήρωση "(δε θα το πούμε επέμβαση)". Στην πραγματικότητα ήταν μια πολιτικά και ηθικά άνομη επέμβαση των χρουτσωφικών του ΚΚΣΕ και της παρέας τους. Θέλω να σημειώσω πως η κομμουνιστική διεθνής, που θα είχε οργανικό δικαίωμα να παρέμβει στα εσωτερικά των ΚΚ (αφού το κάθε κόμμα με την ένταξή του σ' αυτή της το παραχωρούσε) είχε αυτοδιαλυθεί δεκαετίες πριν. Με τη διάλυσή της, είχαμε αυτοτελή ΚΚ που (θα έπρεπε να) συγκροτούν αδελφικές σχέσεις βασισμένες στον προλεταριακό διεθνισμό και τον αλληλοσεβασμό στην αυτοτέλεια του καθενός. Το μόνο επιχείρημα στο οποίο μπορεί να στηριχθεί ηθικά η επέμβαση ήταν ότι οι χώρες αυτές φιλοξενούσαν δεκάδες χιλιάδες μέλη του ΚΚΕ, πολιτικούς εξόριστους μετά τον εμφύλιο. Αλλά τότε δε μιλάμε για κομμουνιστική ηθική, ούτε για προλεταριακό διεθνισμό... Ένα δεύτερο σχόλιο για τη διατύπωση του Τσαμπή, είναι ότι η αλλαγή δεν έγινε με τη βοήθεια των αδελφών κομμάτων, αλλά εξαιτίας της "βοήθειας". Ο Χρουτσώφ μετά το 20ο του ΚΚΣΕ ήθελε να βάλει τη στάμπα του δεξιού οπορτουνισμού του σε όλα τα κόμματα. Σε όσα κόμματα μπόρεσε, το έκανε αναίμακτα, στο ΚΚΕ όμως συνάντησε αντιστάσεις, έπρεπε να διοργανώσει ωμή παρέμβαση για να διώξει το Ζαχαριάδη και το έκανε. Sorry, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Ειδικά σήμερα που έχουμε κατακτημένη κοινή αντίληψη για το 20ο σαν σημείο κατά το οποίο ο οπορτουνισμός παίρνει το πάνω χέρι στο ΚΚΣΕ, είναι πια καθαρό τι και γιατί συνέβη και στο δικό μας κόμμα. Κάτω από αυτό το ερμηνευτικό πρίσμα βρίσκονται και τα επόμενα σχόλιά μου.

2. σελ. 87 "Το δεύτερο λάθος ήταν ότι ορισμένοι σύντροφοι που υποστήριξαν την ολομέλεια, μέλη της ΚΕ και άλλα στελέχη που είχαν διωχτεί από την καθοδήγηση Ζαχαριάδη, πάλευαν για να πάρουν τη "ρεβάνς" αδιαφορώντας για τη ζημιά που προκαλούσαν στο Κόμμα".
Γενικά σωστό σχόλιο, αν και ετεροχρονισμένο. Η λέξη "αδιαφορώντας" είναι εκτός πραγματικότητας. Στην πράξη μιλάμε για δεξιά οπορτουνιστική φράξια που παίρνει επιτέλους την ηγεσία του κόμματος και βγάζει τα απωθημένα της εναντίον των κομμουνιστών και της ηγεσίας τους. Την ηγεσία βέβαια δεν την πήραν δημοκρατικά, κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο με τη συσπείρωση των κομμουνιστών και του ΕΑΜικού κόσμου γύρω από το Ζαχαριάδη. Τους την παρέδωσαν ο Χρουτσώφ και οι φίλοι του. Άλλωστε σε αντίστοιχα συμπεράσματα καταλήγει ο Τσαμπής πολύ αργότερα με βάση το μετέπειτα βίο αυτών των στελεχών:
σελ. 87 "Το τρίτο λάθος ήταν η επαναφορά του Παρτσαλίδη και άλλων στελεχών που είχε καθαιρέσει ο Ν. Ζαχαριάδης από την καθοδήγηση του Κόμματος. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν διωχτεί ύστερα από μια έντονη ιδεολογική δουλειά που είχε κάνει ο Ν. Ζαχαριάδης, και στη συνείδηση των μελών του Κόμματος είχαν πολιτογραφηθεί σα δεξιοί οπορτουνιστές. Κι ο κόσμος αναρωτιόταν: "Διώξατε τον Ζαχαριάδη και μας φέρατε τον οπορτουνιστή Παρτσαλίδη και τους άλλους;" Η ζωή έδειξε, από την εξέλιξη των Παρτσαλίδη, Βαφειάδη, Τσαντή κλπ. κλπ., ότι ο Ζαχαριάδης δικαιολογημένα τους είχε διαγράψει." Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα, λέω εγώ.

3. Η καθαίρεση του Ζαχαριάδη και άλλων ηγετικών στελεχών, μεταξύ τους και του Γούσια (Γιώργης Βοντίτσιος το κανονικό του όνομα) από το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ το '56 ήταν κόντρα στη πλειοψηφία της βάσης. Για να πείσει η δεξιά οπορτουνιστική ομάδα (ηγεσία πια) τη βάση και να νομιμοποιηθεί ως νέα ηγεσία στα μάτια της μεταχειρίστηκε το προσφιλές για το δεξιό οπορτουνισμό μέσο της συκοφαντίας. Έπρεπε η βάση να αποκοπεί συναισθηματικά από την παλιά ηγεσία. Έτσι φόρτωσαν στο Ζαχαριάδη την κατηγορία του ύποπτου για πράκτορα. Για να κερδίσουν ψυχολογικά μέλη και στελέχη, μια κλασική τακτική ήταν να πιάνουν έναν-έναν και να του λένε "ο Ζαχαριάδης και οι άλλοι σε θεωρούσαν ύποπτο για χαφιεδισμό, το άκουσα με τ' αυτιά μου...". Από τις πιο συνηθισμένες πρακτικές του οπορτουνισμού. Έτσι πιάσαν και τον Τσαμπή, ο οποίος συμμετείχε σε ομάδα του ΔΣΕ στην Ικαρία αποφεύγοντας τη σύλληψη, και του είπαν πως ο Γούσιας είχε πει για τους αντάρτες της Ικαρίας "αφού γλίτωσαν και δεν τους έπιασαν πρέπει να 'ταν χαφιέδες". Και ο Τσαμπής το αναπαρήγαγε αυτό και σήμερα. Δεν κολλάει όμως από τη μια να δέχεσαι πως οι δεξιοί οπορτουνιστές στη συνέχεια αποδείχτηκαν σκάρτοι και από την άλλη να μη παίρνεις απόσταση από τη συκοφαντική τους προπαγάνδα. Πόσο μάλλον που σε άλλο σημείο του βιβλίου του ο Τσαμπής λέει για το Γούσια ότι όταν μιλούσε με ένα σύντροφο που τον καθοδηγούσε από άλλο σημείο της Ελλάδας τον καιρό του εμφυλίου, του έδειχνε σαν παράδειγμα κομματικής δουλειάς, τον τρόπο με τον οποίο δούλευαν στην Ικαρία ο Τσάμπης και οι δικοί του. Οι λογικές ασυνέχειες είναι προφανείς. Και είναι άδικο να αναπαράγονται συκοφαντίες σαν γεγονότα και να καταγράφονται στη συνείδηση νέων γενεών που δεν έχουν μαρτυρίες. Και για το Ζαχαριάδη πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί, τι θα γίνει με άλλους λιγότερο "πιασάρικους" συντρόφους που δεν έχει μείνει κανείς να τους υποστηρίξει, όπως το Γούσια;

4. Στη σελ. 127 αναφέρεται μια ομιλία που έκανε ο Τσαμπής σε νέα μέλη του κόμματος, εκεί ο Τσαμπής ξεκινάει μια φράση του με το "Ο μεγάλος Στάλιν...". Είναι καιρός να γλιτώσουμε από αυτή τη γάγγραινα με την προσφώνηση "ο μεγάλος Χ", δεν αναφέρομαι εδώ στο Στάλιν αλλά στον οποιοδήποτε. Η προσφώνηση μεγάλος αντιστοιχεί σε αυτοκράτορα (πχ. μεγάλος Πέτρος κλπ.) σίγουρα όχι σε κομμουνιστή ηγέτη. Ένα δεύτερο που δε θα ήθελα να αφήσω ασχολίαστο είναι η ασυνέπεια του Τσαμπή, που από τη μια παρουσιάζεται ως ένθερμος υποστηρικτής της δεξιάς οπορτουνιστική στροφής του κόμματος το '56 που ήρθε με μπόλικη αντι-σταλινική γαρνιτούρα κι από την άλλη παρουσιάζεται στη νέα γενιά σαν τιμητής του Στάλιν. Και δεν είναι κακό να βγάζει κανείς συμπεράσματα από τη ζωή και να αλλάζει άποψη για κάτι, αλλά τότε θα πρέπει για να είναι συνεπής να ξανακοιτά κριτικά την παλιά του στάση στα αντίστοιχα γεγονότα και να ξαναπερνά από κόσκινο ότι αντιλήψεις του είχαν δημιουργήσει οι αντι-σταλινικοί. Για να μην αφήσω να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις, μπορεί να γίνει μεγάλη κριτική στο Στάλιν από μαρξιστικής λενινιστικής σκοπιάς, αλλά αυτή δεν έχει σχέση με την κριτική του 20ου του Χρουτσώφ, των Παρτσαλίδιδων και των πολιτικών τους παιδιών στο "ΚΚΕεσωτερικού" και το Συνασπισμό σήμερα.

5. Το μόνο σημείο της κριτικής του Τσαμπή που ενσωματώνεται χωρίς λογικά προβλήματα στο σημερινό ερμηνευτικό μας σχήμα είναι στη σελ 87:
"Η προσωπολατρία έπνιξε κάθε σκέψη, κάθε γνώμη, κάθε αντίθετη άποψη. Το περιοδικό Ν. Κόσμος, δημοσίευε άρθρα των Ζαχαριάδη, Μπαρτζιώτα, Γούσια, και κάνα δυο άρθρα από το Κόμμουνιστ". Αυτή η πληροφορία τεκμηριώνεται και από άλλες πηγές και φαίνεται να παρουσιάζει το κλίμα της εποχής. Από ότι μπορώ να καταλάβω μετά από μια δεκαετία ένοπλου αγώνα το κόμμα είχε "στρατικοποιηθεί" σε κάποιο βαθμό. Και αυτή είναι η μοναδική κριτική στην παλιά ηγεσία που στέκει, όλα τα άλλα μπορούν αποδοθούν στη σύγχυση μιας δύσκολης εποχής, ή ακόμα και στην ανάγκη του Τσαμπή να βρει κάποιες δικαιολογίες για παλιά του λάθη. Ανθρώπινα αυτά. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/07/18/Irvin_Yalom 2009-07-18T15:38:00-04:00 2009-07-18T15:38:00-04:00 Irvin Yalom.

Ο συγγραφέας είναι καθηγητής ψυχιατρικής στο Stanford. Όλα του τα βιβλία έχουν να κάνουν με την ψυχανάλυση. Κάποια είναι ακαδημαϊκού χαρακτήρα και απευθύνονται μόνο σε ειδικούς, αλλά κάποια άλλα έχουν τη μορφή μυθιστορήματος στα οποία παρουσιάζονται οι πραγματικές ιστορίες ανθρώπων που κατέφυγαν στη βοήθεια του Yalom. Μέσα από αυτές τις ιστορίες ο συγγραφέας μας παρουσιάζει τις απόψεις του για το ρόλο της ψυχοθεραπείας με έναν πολύ πετυχημένο λογοτεχνικό τρόπο. Πέραν από πολύ καλά "δεμένες" ιστορίες που διαβάζονται μονορούφι, ο αναγνώστης θα βρει πλευρές των δικών του ανησυχιών στο πρόσωπο κάποιων ηρώων του.

Στο ρόλο του βαθύτερου αιτίου όλων των ψυχολογικών προβλημάτων ο Yalom αντικαθιστά τα παιδικά τραύματα και τα σεξουαλικά απωθημένα της φροϋδικής σχολής, με το φόβο του θανάτου. Ένα δεύτερο σημείο στο οποίο στέκεται πολύ ο Yalom είναι η αντίθεση του με την τάση της σύγχρονης ψυχιατρικής να ταυτίζει την ψυχιατρική με τη φαρμακευτική. Ο Yalom θεωρεί πως το κύριο μέρος της θεραπείας πρέπει να είναι η ψυχανάληση, η ζωντανή επικοινωνία μεταξύ ασθενούς-γιατρού.

Ο συγγραφέας είναι επηρεασμένος από τον υπαρξισμό και ειδικότερα τον Camus. Η ενασχόλησή του με τη φιλοσοφία είναι τόσο βαθιά που καταφέρνει να παρουσιάσει με εξαιρετικό τρόπο δύο μεγάλους φιλόσοφους το Νίτσε και το Σοπενάουερ. Το έργο και των δύο είναι αρκετά δαιδαλώδες και δεν παρουσιάζει τη συνοχή άλλων φιλοσόφων (πχ. Μαρξ), ωστόσο αναδύεται ένας κεντρικός πυρήνας νοημάτων τον οποίο ο Yalom τον έχει περάσει μέσα σε δύο μυθιστορήματα, αν και πάλι το κύριο είναι μια ψυχαναλυτική ματιά στις δύο προσωπικότητες.

Η πρόταση μου περιλαμβάνει 3 μυθιστορήματα, με τη σειρά που τα δίνω (κάντε click).

]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/07/12/%ce%a0%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bd%cf%89_%cf%80%ce%af%cf%83%cf%89_%cf%8c%cf%84%ce%b9_%ce%ad%cf%87%cf%89_%cf%80%ce%b5%ce%b9_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%bf_Low_Bap! 2009-07-13T01:30:00-04:00 2009-07-13T01:30:00-04:00
Έλα όμως που είδα στο blog του άθλιου το video ενός Low Bap τραγουδιού, ενός συγκροτήματος που λέγεται "Τοτέμ". Τι να πω; Με συγκίνησε αυτό το τραγούδι. Τέτοια διαύγεια στο περιεχόμενο, τέτοια ωραία ειρωνεία-χιούμορ, με υποχρεώνουν να παραμερίσω τις ενστάσεις μου για τη φόρμα.

Όταν μιλούσα για την ανάγκη ενός σύγχρονου λαϊκού πολιτισμού σε ένα παλιό μου post, ομολογώ πως δεν είχα στο μυαλό μου κάτι τέτοιο, αλλά ας είναι. Εύγε παιδιά και καλή συνέχεια!


Παραλήρημα - New Song from Totem


Από τα σχόλια που ήρθαν, βλέπω άλλα δύο ωραία τραγούδια του Totem:
Totem & Praeda - Μήνυμα απ'τη Γενιά Μας

Totem-Είναι όλα όμορφα πιά

Τελικά όπως με ενημερώνετε, ο Totem δεν είναι συγκρότημα αλλά ένα άτομο μόνο του, βέβαια κάνει για δέκα:
Totem plays around with a ton of steel

Ο Totem είναι λοιπόν κομμουνιστής, λιμενεργάτης στη ζώνη του Περάματος (δείτε το profil του στο myspace). Έτσι εξηγείται η διαύγεια του στίχου λοιπόν, ταξική συνείδηση, που τόσο λείπει από τον πολιτισμό και τους καλλιτέχνες...

Έμαθα και για άλλο ένα συγκρότημα τους rebellion connection. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/07/08/%ce%93%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%bf_%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%be%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%bf 2009-07-08T18:18:00-04:00 2009-07-08T18:18:00-04:00 που ρωτάει και ο χαμόγελος.

1. Πιστό στις παραδόσεις και τα πατροπαράδοτα έθιμα το κοινό του blog ανέδειξε μακράν πρώτο το "μανιφέστο" με το κυβερνητικό ποσοστό του 41%. Κατά τη γνώμη μου το βιβλίο αυτό έχει κυρίως ιστορική - ψυχολογική αξία, αλλά δεν είναι δυνατό να πάει τη συνείδηση κάποιου μπροστά.

2. Δεύτερο βιβλίο αναδείχθηκε το "Η διαλεκτική της φύσης" με ποσοστό 12%. Καλό βιβλίο, ο Ενγκελς κάνει μια πολύ καλή προσπάθεια να ερμηνεύσει από τη σκοπιά του διαλεκτικού υλισμού τα ευρήματα της φυσικής στην εποχή του. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι σήμερα έχουμε άλλα ευρήματα αφού η φυσική έχει προχωρήσει πολύ από τότε. Ωστόσο είναι χρήσιμο να μελετήσει κανείς τη μεθοδολογία του Ένγκελς, ώστε να προσπαθήσει να κάνει κάτι αντίστοιχο με τις σημερινές ανακαλύψεις.

3. Στην τρίτη θέση βρίσκεται η δική μου προτίμηση, "Η καταγωγή της ατομικής ιδιοκτησίας, της οικογένειας και του κράτους" με 9%. Θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμο αυτό το βιβλίο, γιατί εξηγεί με τον πλέον απλό τρόπο ότι διάφορες δομές που θεωρούσες μέχρι χτες ότι ήταν αυτονόητες, διαχρονικές, δεν ήταν πάντα έτσι όπως τις γνώρισες σήμερα. Οικογένεια και κράτος ξεκινούν μαζί και κυρίως εξ' αιτίας της ατομικής ιδιοκτησίας στα προϊόντα της παραγωγής. Το είδος της οικογένειας και των κρατικών δομών εξελίσσεται συνεχώς για να ανταποκριθεί στις παραγωγικές σχέσεις που αλλάζουν. Τα αστικά ιδεολογήματα-φετίχ, που παρουσιάζουν το αστικό κράτος σαν ουδέτερο μηχανισμό, τις σχέσεις των ανθρώπων (ηθική - οικογένεια κλπ.) να βασίζονται σε προαιώνια ιδανικά καταρρίπτονται απ' αυτό το βιβλίο. Δεν υπάρχει πιο εκλαϊκευμένος τρόπος να γνωρίσεις μέσα από απλά παραδείγματα, τον ιστορικό υλισμό (σχέσεις παραγωγής που καθορίζουν όλων των άλλων ειδών τις σχέσεις) καθώς και τη διαλεκτική έστω σε πρωτόγονη μορφή ("τα πάντα ρει, ουδέν μένει").

4. Με 8% ισοψηφούν στην τρίτη θέση, το "Κράτος και επανάσταση" και το "Μισθός, τιμή και κέρδος". Το πρώτο θα ήταν η δική μου 2η επιλογή αν είχα δυνατότητα πολλαπλής επιλογής, καθώς παρουσιάζει πολύ ωραία την ουσία της διαφοράς ανάμεσα στο αστικό και το εργατικό κράτος και τη σχέση του με την επανάσταση. Πόσο μάλλον που τώρα τελευταία έχει αποκτήσει μια εκ νέου επικαιρότητα λόγω της ενίσχυσης αναρχογενών αντιλήψεων. Η προτίμηση σας όμως στο "Μισθός, τιμή και κέρδος" με ξενίζει. Πρόκειται για στριφνό βιβλίο που με τίποτα δε θα πρότεινα σε κάποιον σαν το πρώτο του βιβλίο. Αν και είναι ενδιαφέρον για κάποιον που θέλει να προχωρήσει στα πιο σκληροπυρηνικά...

Κατά τα άλλα θα ήθελα να χαιρετήσω την ολιστική προσέγγιση δύο αναγνωστών που θα πρότειναν το αντι-Ντύρινγκ. Και γω αυτό θα ήθελα να είχα διαβάσει σαν πρώτο και έπειτα να εξειδικεύσω με άλλα σε επιμέρους πλευρές, αν και ούτε εγώ θα το πρότεινα σαν πρώτο βιβλίο σε κάποιον. Κι αυτό γιατί η ολιστική προσέγγιση δεν είναι πολύ δημοφιλής στις μέρες μας. Θεωρώ πολύ καλή επιλογή το "λουδοβίκος Φόυερμπαχ..." αυτό θα ήταν μάλλον η 3η μου επιλογή αν είχα δικαίωμα τέτοιας. Μικρό, περιεκτικό και αποτελεσματικό στην αποκάλυψη της διαφοράς ανάμεσα στον μηχανιστικό (χυδαίο) και το διαλεκτικό υλισμό.

Ακραίες δόσεις χιούμορ ή/και γραφικότητας εκδηλώθηκαν από έναν αναγνώστη που ψήφισε το "κεφάλαιο" και δύο που ψήφισαν πως "η ανάγνωση του Ριζοσπάστη αρκεί" :) ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/07/04/_%ce%9a%cf%8c%ce%bc%ce%bc%ce%b1_%cf%84%cf%89%ce%bd_%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%cf%84%cf%8e%ce%bd__-_%ce%a0%ce%bd%ce%b5%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%8e%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1 2009-07-04T12:29:00-04:00 2009-07-04T12:29:00-04:00 μια συνέντευξη του Κρίστιαν Ένγκστρεμ, προέδρου του "κόμματος των πειρατών" στη Σουηδία, που απέσπασε το 7,2% και μια έδρα στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Το κόμμα αυτό είναι μονοθεματικό, επιδιώκει το ελεύθερο "κατέβασμα" από το διαδίκτυο. Το περιεχόμενο αυτής της θέσης είναι πιο γενικό, αφορά γενικά τα πνευματικά δικαιώματα παντός είδους, π.χ. ζητούν την ελεύθερη φωτοτύπηση βιβλίων, δεδομένου ότι στη Σουηδία για κάθε φωτοτυπία που βγάζει κάποιος πληρώνει και ένα ποσό στην ένωση συγγραφέων. Κάπου πήρε τ' αυτί μου, ότι κινήσεις για τη θεσμοθέτηση τέτοιων μέτρων γίνονται και στην Ελλάδα από κάποια ένωση, τώρα συγγραφέων ή εκδοτών θα σας γελάσω.

Αν και οι τύποι είναι ότι νά 'ναι από πολιτικής απόψεως (θα ενταχθούν λέει ή στην ομάδα των "πράσινων" ή στων "φιλελεύθερων"), ανοίγουν ένα καθαρά προνομιακό θέμα για μας. Σαν συνέχεια και γενίκευση, ενός προηγούμενου post μου για τα επιστημονικά περιοδικά, είπα να αναδημοσιεύσω αυτή τη συνέντευξη για να τονίσω πόσο σημαντικό είναι το θέμα, αλλά και πόσο απήχηση βρίσκει ειδικά στη νεολαία.

Το θέμα αυτό είναι προνομιακό για μας, γιατί δίνει αφορμή για εκλαΐκευση της θεωρίας μας για τα εμπορεύματα και το ρόλο τους στην εμπορευματική παραγωγή, αλλά και για την αναχρονιστική της φύση. Είναι γνωστό από τη θεωρία μας ότι η γνώση διαφέρει από τα άλλα εμπορεύματα στο ότι αυτός που τη δίνει, δε τη χάνει. Αυτό δείχνει πως είναι φύσει αντίθετη από το καλούπι του εμπορεύματος που τις έχει φορέσει ο καπιταλισμός. Με την έλευση της "ψηφιακής εποχής" και του διαδικτύου, αυτή η σκέψη γενικεύεται σε κάθε τι που μπορεί να ψηφιοποιηθεί και να μεταφερθεί ηλεκτρονικά (με το λογισμικό πρώτο και καλύτερο). Το νέο στοιχείο είναι ότι δεν είναι (μόνο) το περιεχόμενο ενός τέτοιου είδους εμπορεύματος που το κάνει να ασφυκτυεί στο καλούπι του, αλλά (και) η μορφή του. Το λογισμικό βέβαια είναι το αποκορύφωμα, στο οποίο και το περιεχόμενο και η μορφή του το κάνουν ξένο προς τις εμπορευματικές σχέσεις. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/07/01/20_%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%bc%ce%b9%ce%b1_%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1 2009-07-01T11:59:00-04:00 2009-07-01T11:59:00-04:00 20 χρόνια κλείνουν σήμερα από τη συγκρότηση της "κυβέρνησης της κάθαρσης" μεταξύ ΝΔ και ΣΥΝασπισμού, στον οποίο τότε συμμετείχε και το κόμμα ως η μεγαλύτερη συνιστώσα του. Η εξίσου κατάπτυστη "οικουμενική κυβέρνηση" με τη συμμετοχή και του ΠΑΣΟΚ έρχεται λίγους μήνες αργότερα. Και οι δύο συγκυβερνήσεις ήταν συνέπειες του "κοινού πορίσματος" ΚΚΕ-ΕΑΡ (ιδεολογικός πρόγονος του σημερινού ΣΥΝ), απόφασης προγραμματικού χαρακτήρα που άλλαζε στην ουσία τη φύση του κόμματος από επαναστατικό σε σοσιαλδημοκρατικό. Το κοινό πόρισμα δεν ήταν κεραυνός εν' αιθρία. Ήταν το αποκορύφωμα της κυριαρχίας του οπορτουνισμού στην ηγεσία του κόμματος.

20 χρόνια μετά, νομίζω πως έχει έρθει η ώρα να μιλήσει το κόμμα χωρίς φόβο και πάθος. Το επιχείρημα της κάθαρσης που ακόμα επικαλούνται τα κομματικά έντυπα είναι σαθρό. Όπως σωστά λέει σήμερα το κόμμα για τα διάφορα σκάνδαλα, η διαφθορά είναι ενγενές στοιχείο του καπιταλισμού. Αφενός ζητά όπου υπάρχουν ποινικές ευθύνες να αποδοθούν, ωστόσο το κύριο πολιτικό θέμα έχει να κάνει με την ουσία του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και άρα η όποια συζήτηση για "τίμιους" και "άτιμους" πολιτικούς είναι αποπροσανατολιστική. Αυτή είναι η ανάλυση του κόμματος σήμερα.

Στον αντίποδα, η ανάλυση περί κάθαρσης στα τέλη της δεκαετίας του '80, βασίζονταν στην αντιμαρξιστική ταύτιση του φαινομένου της διαφθοράς με συγκεκριμένα φυσικά πρόσωπα. Έτσι το κόμμα προέταξε ως το κύριο το να πάνε στη φυλακή οι κλέφτες του ΠΑΣΟΚ (που όντως ήταν κλέφτες), αντί να προτάξει ως όφειλε την αποκάλυψη στην κοινωνία της προέλευσης του φαινομένου της διαφθοράς.

Όσο για το θέμα της εξόδου από την πολιτειακή κρίση, επιχείρημα που έλεγε τότε το κόμμα, είναι εντελώς άκυρο. Από πότε οι κομμουνιστές νοιάζονται για τη σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος; Αν δε μπορούν να βγάλουν αυτοδύναμη κυβέρνηση, πρόβλημά τους και χαρά του λαϊκού κινήματος που η όποια αστική κυβέρνηση θα είναι αδύναμη και άρα δε θα μπορεί να υλοποιήσει την αντιλαϊκή πολιτική της. Αυτή τη στάση έχει άλλωστε το κόμμα σήμερα.

Η ασυνέπεια μεταξύ της τότε στάσης και της σημερινής είναι προφανής. Η πρώτη είναι στάση σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, η δεύτερη κομμουνιστικού. Τι περιμένουμε λοιπόν 20 χρόνια και δε λέμε τα πράγματα με το όνομά τους; Μη στεναχωρήσουμε το Χαρίλαο; Δεν κατάλαβα, είναι πάνω από κριτική ο Χαρίλαος; Τώρα που έφυγε από τη ζωή, δεν υπάρχει ούτε αυτό το κόλλημα.

Μια τέτοια τίμια αυτοκριτική από τη σκοπιά του μαρξισμού-λενινισμού είναι καταρχήν μια πράξη αυτοσυνείδησης και από εκεί προκύπτει η αυταξία της. Πέραν όμως από αυτό, μια τέτοια πράξη είναι και χρήσιμη πολιτικά από τακτικής απόψεως, καθώς:

1. απαντά επιθετικά προς τους ΠΑΣΟΚους, που μιλάν για βρώμικο 89, εννοώντας τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ. Το ίδιο βρώμικη ήταν και η συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ λίγους μήνες αργότερα (άρα εκτός του βρώμικου '89, υπάρχει και βρώμικο '90), μπορούμε να απαντήσουμε εμείς, κόβοντάς τους το βήχα. Βρώμικη η συγκυβέρνηση τόσο με τη γαλάζια όσο και με την πράσινη δεξιά.

2. δίνει απαντήσεις σε αγωνιστές που είτε αποστρατεύτηκαν εκείνη την περίοδο, είτε αναζήτησαν χώρο έκφρασης στο ΝΑΡ. Είναι δυνατόν επίσης να αποκαλύψει το σεχταριστικό ρόλο κάποιων μέσα στο ΝΑΡ, που κινούνται στη λογική της διατήρησης του μικρομάγαζου. Σήμερα τέτοιοι τύποι κρύβονται πίσω από τη δική μας άρνηση να μιλήσουμε ανοιχτά για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου.

ΥΓ1. Μια αντίστοιχη συζήτηση πρέπει να γίνει και για το '56 και τα γεγονότα της Τασκένδης. Αλλά γι' αυτά θα γράψω άλλη φορά.

ΥΓ2. Τα αφιερώματα στο cine-blog μου συνεχίζονται με το Θόδωρο Αγγελόπουλο. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/06/27/%ce%97%ce%bb%ce%b5%ce%ba%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82_%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%ae%ce%ba%ce%b5%cf%82_-_%ce%95%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bf%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ac 2009-06-27T16:24:00-04:00 2009-06-27T16:24:00-04:00
Αυτή η πρόσβαση λοιπόν πρόκειται να κοπεί, αφού το κράτος δεν πληρώνει εγκαίρως τις συνδρομές γιατί όλα αυτά τα περιοδικά έχουν συνδρομές και μάλιστα πολύ ακριβές. Αυτό κατ' αρχήν είναι απαράδεκτο για μια χώρα που κοκορεύεται πως γέννησε τις επιστήμες και τον πολιτισμό. Δείχνει απαξίωση τόσο προς τις επιστήμες όσο και τον πολιτισμό. Ο Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών (Σ.Ε.Α.Β./HEAL-Link) μαζεύει ήδη υπογραφές σαν ένα μέσο πίεσης.

Στο ΙΤΕ πριν λίγο καιρό μας είχε κοπεί η πρόσβαση, τώρα έχει ξανάρθει, αλλά δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμα. Το διάστημα που είχε κοπεί στέλναμε e-mails σε ένα συνάδελφο στην Ολλανδία με περιεχόμενο του styl "Λευτέρη κατέβασέ μου σε παρακαλώ αυτό το paper και στείλτο μου σε attachement". Τέτοια κατάντια...

Δείτε ένα ωραίο post του estarian, που αντιμετωπίζει με χιούμορ την κατάσταση. Στα comments αυτού του post ένας καλός φίλος σημειώνει:

"Ρε σεις πάντως, μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί πρέπει να πληρώνουμε τους τύπους με τα περιοδικά? Το youtube το πληρώνουμε? Δε το καταλαβαίνω, αυτοί βγάζουν λεφτά με τον ιδρώτα (ή/και τον φραπέ) του ερευνητή! Ωραία φάμπρικα στήσανε νομίζω."

Αυτό είναι ίσως το κύριο θέμα τελικά. Γιατί εντάξει, ζητάμε καταρχήν το κράτος να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του, να πληρώσει τα περιοδικά. Αλλά μετά λες, κάτσε ρε πούστη μου. Από που και ως που πρέπει να πληρώνει κανείς για να διαβάζει papers? Θέλω να τονίσω πως οι ερευνητές δεν πληρώνονται από τα περιοδικά για να δημοσιεύουν τα papers τους. Το κίνητρο είναι να γραφτεί στο βιογραφικό τους ότι έχουν δημοσιεύσεις σε ποιοτικά περιοδικά και η συνακόλουθη αναγνώριση της συνεισφοράς τους από την αντίστοιχη επιστημονική κοινότητα. Ούτε οι κριτές των άρθρων που υποβάλλονται στα περιοδικά πληρώνονται, για να πεις ότι ανταμοίβονται για τον κόπο τους. Από που προκύπτει λοιπόν το δικαίωμα των περιοδικών να βγάζουν χρήματα;

Σε θεωρητικό επίπεδο αυτή η συζήτηση μου κάνει trigger τη μαρξιστική ανάλυση για ειδικό χαρακτήρα του εμπορεύματος της γνώσης, που διαφέρει από τα άλλα εμπορεύματα γιατί αυτός που τη δίνει δε τη χάνει. Κάτι που φανερώνει πως είναι αναχρονιστικό ο ιμπεριαλισμός να περικλείει τη γνώση στα καλούπια του εμπορεύματος. Το συλλογιστικό αυτό επεκτείνεται και στο λογισμικό, που κι αυτό έχει την ιδιότητα να μη το χάνει αυτός που το δίνει. Εξ' ου και η ιστορία του ελεύθερου λογισμικού.

Σε πρακτικό επίπεδο, σκέφτομαι ότι θα ήταν δυνατό να αναπτυχθεί κάποια ακτιβιστική πρωτοβουλία μέσα στην πανεπιστημιακή κοινότητα. π.χ. βάζουμε κάποιους servers σε ένα πανεπιστήμιο στους οποίους ο κάθε χρήστης ανεβάζει papers περιοδικών και σιγά-σιγά φτιάχνεται έτσι μια ελεύθερη βιβλιοθήκη παρακάμπτοντας τα επίσημα sites των περιοδικών. Μπορούμε να σκεφτούμε και διάφορες άλλες χακεριές του τύπου πληρώνουμε μια μερική συνδρομή, πχ. φοιτητική στο περιοδικό και μέσω αυτής δίνουμε πρόσβαση σε όλο τον κόσμο μέσα από τους δικούς μας servers καθώς και άλλες πιο φαντεζί χακεριές...

Οπωσδήποτε η πράξη αυτή είναι παράνομη, όμως η παρανομία θα γίνεται μέσα από πανεπιστημιακό χώρο, άρα μας καλύπτει το άσυλο. Και ας βρεθεί πρυτανική αρχή που να πάρει πρωτοβουλία για την άρση του για να σταματήσει τη συγκεκριμένη παρανομία... Θα ξεσηκωθούν και οι πέτρες.

Άστε που μια τέτοια πρωτοβουλία θα έδινε μια απάντηση και σε πολλούς φοιτητές που δικαίως αναρωτιούνται τι νόημα έχει σήμερα το άσυλο, τι προστατεύει τελοσπάντων. Θα προστατεύει την ελεύθερη διακίνηση papers:)

Κόκκινε Φυσικέ, ποια είναι η γνώμη σου; ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/06/21/%ce%9d%ce%b1_%cf%87%ce%b1%cf%81%cf%8e_%ce%b5%ce%b3%cf%8e_%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%af%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%86%cf%89%ce%bd%ce%af%ce%b1...! 2009-06-21T13:48:00-04:00 2009-06-21T13:48:00-04:00
Να και μια φορά, που έχω απτά στοιχεία να δώσω στους αφελείς. Όπως διάβασα στο zougla.gr (από εκεί πήρα και τις φωτογραφίες που δίνω παρακάτω), στη σημερινή κυριακάτικη Α' έκδοση του Βήματος, υπήρχε άρθρο που έγραφε για τη συνάντηση Καραμανλή-Ερντογάν στην Αθήνα. Μπορεί η αρχικά προγραμματισμένη συνάντηση να ακυρώθηκε, αλλά ο συντάκτης των Λαμπράκηδων δε το πήρε πρέφα και έγραψε κανονικά το άρθρο του ωσάν να είχε γίνει η συνάντηση. Κάνει μάλιστα και ανάλυση ότι επικρατούσε παγωμένο κλίμα στη συνάντηση κλπ. Σαν έτοιμος από καιρό, βρήκα κι εγώ την ευκαιρία να βγάλω το άχτι μου:)

Άντε βλήματα στο περίπτερο να διαβάσετε τους "αντικειμενικούς"!

ΥΓ. Εκτός από το Βήμα, την πάτησε και το Έθνος και η Ελευθεροτυπία, όπως μαθαίνω από τον Τραβέρσο και το Το χρώμα των ονείρων μας. Όλοι οι αντικειμενικοί μαζεμένοι... Next?

Η Α Έκδοση

Η Β Έκδοση ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/06/20/%ce%93%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%bf_%ce%9c%cf%80%ce%ac%cf%81%ce%b1%ce%ba_%cf%84%ce%bf_%ce%9c%cf%80%ce%ac%ce%bc%ce%b9%ce%b1 2009-06-20T11:43:00-04:00 2009-06-20T11:43:00-04:00 google analytics. Επειδή όμως τέτοια δημοφιλία δεν την αντέχω, είπα να στείλω και ένα post που να ξεχωρίσει ποιοι είναι οι "πιστοί" αναγνώστες και ποιοι οι "ευκαιριακοί":) Άλλωστε εγώ δε θέλω "να χαϊδεύω τα αυτιά" των αναγνωστών μου...

Δεδομένου ότι την αρχή της χρονιάς ήμουν κάποιους μήνες στις ΗΠΑ, κάποιοι με ρωτάνε τη γνώμη μου για τον Ομπάμα. Την προεκλογική περίοδο υπήρχε μια σημαντική κίνηση νεολαίας, πνευματικών ανθρώπων και λαϊκών στρωμάτων των μεγαλουπόλεων (σε αντίθεση με την επαρχία) υπέρ του Ομπάμα.

1. Στις ΗΠΑ σε αξιακό επίπεδο αναμετρόνται η ιδεολογία της αστική τάξης (δημοκρατικοί) με το σκοταδισμό του μεσαίωνα και της φεουδαρχίας (ρεπουμπλικάνοι). Είναι σημαντικό να σημειώσει κανείς πως ο χαρακτηριστικός ψηφοφόρος του Μπους είναι κατά κανόνα ένας επαρχιώτης, χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, θρησκόληπτος (συχνά και οπαδός αιρέσεων κλπ.), γεμάτος από προκαταλήψεις, ανορθολογισμούς, πίστη σε συνομοσίολογία, ΑΤΙΑ κλπ., δεν έχει ταξιδέψει ποτέ στο εξωτερικό, δεν ξέρει που βρίσκεται η Ευρώπη (!) και πιστεύει βαθιά πως ο θεός έχει αναθέσει στις ΗΠΑ να επιβάλλουν τη βούλησή του στον κόσμο. Πιστεύει στη δημιουργία και όχι στην εξέλιξη των ειδών, είναι ρατσιστής και δεν ανέχεται τις μειοψηφίες, θρησκευτικές, πολιτικές, σεξουαλικές κλπ. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η υποστήριξη των αστικοδημοκρατικών αξιών έναντι των φεουδαρχικών σε οδηγεί στην υποστήριξη του Ομπάμα. Είναι πολύ λυπηρό ότι 2 αιώνες μετά τη γαλλική επανάσταση είναι κανείς στη δυσάρεστη θέση να μη θεωρεί δοσμένη την κυριαρχία των αστικοδημοκρατικών ιδεών έναντι των φεουδαρχικών. Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα της πιο αναπτυγμένης καπιταλιστικής χώρας σήμερα!

2. Η συσπείρωση των λαϊκών στρωμάτων των μεγαλουπόλεων (κυρίως των μαύρων), πέραν από το συμβολικό-ψυχολογικό στοιχείο του χρώματος του Ομπάμα, στηρίζονταν σε πολιτικό επίπεδο στην ελπίδα των χαμηλότερων στρωμάτων για τη δημιουργία ενός δημόσιου συστήματος ασφάλισης. Πρέπει να γίνει κατανοητό σε όλους ότι το κοινωνικό κράτος της Ευρώπης δεν υπάρχει στις ΗΠΑ, δεν υπήρξε ποτέ. Ο άνθρωπος είναι ως άτομο υπεύθυνος για την παιδεία, την υγεία, τη σύνταξή του κλπ. Στις ΗΠΑ, ο άνεργος είναι συχνά και άστεγος... Και υπάρχει και κοινωνική απαξίωση, πχ. αν μείνεις άνεργος, ή δεν πετύχεις στη δουλειά σου, η κοινωνία σε θεωρεί αποτυχημένο. Αυτό που περιγράφω δύσκολα το καταλαβαίνει κανείς αν δεν πάει να το δει ο ίδιος. Το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος (απόρια της γειτνίασης της Ευρώπης με τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού) είναι τόσο σημαντική κατάκτηση όσο δε φαντάζεστε. Αν ο Ομπάμα καταφέρει να κάνει πράξη το όνειρο πολλών Aμερικανών για σύστημα δημόσιας ασφάλισης, το όνομά του θα γραφτεί στην ιστορία.

3. Ο Ομπάμα είχε και τη στήριξη πολλών ανθρώπων από τα μεσαία στρώματα, κυρίως ανθρώπων υψηλού μορφωτικού επιπέδου. Αυτοί ζητούσαν το τερματισμό του πολέμου στο Ιράκ, που είχε γονατίσει την αμερικανική οικονομία. Ζητούσαν τα ποσά που δαπανούνται στον πόλεμο να επενδυθούν εσωτερικά στη χώρα, στην οικονομία, στην έρευνα κλπ. Οι ίδιοι άνθρωποι νοιώθαν ντροπή για την εικόνα που είχαν τα υπόλοιπα έθνη για τις ΗΠΑ, εξαιτίας της εξωτερικής της πολιτικής.

4. Ο Ομπάμα συμβολίζει μια κάποια ελάττωση της στρατιωτικής επιθετικότητας. Αντιλαμβάνομαι βέβαια πως αυτή είναι τακτική επιλογή των ΗΠΑ για να επανακτήσουν τη χαμένη τους πολιτική ισχύ. Ωστόσο, δεν είναι αρνητικό έστω και από σπόντα να ανασάνουν κάποιοι λαοί που ήταν στο στόχαστρο των ΗΠΑ.

Συμπερασματικά και δεδομένου ότι οι αντικειμενικές συνθήκες στις ΗΠΑ δεν επιτρέπουν την αυτόνομη κάθοδο ενός κόμματος νέου τύπου, αν είχα δικαίωμα ψήφου, θα ακολουθούσα τη γραμμή του ΚΚ ΗΠΑ, δηλαδή δαγκωτό στο Μπάμια. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/06/13/_%ce%9f_%ce%bc%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bb%ce%b1%cf%81%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%82__%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%9c%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b9%ce%bd_%ce%9c%ce%b1%ce%ba_%ce%9d%cf%84%cf%8c%ce%bd%ce%b1 2009-06-13T12:09:00-04:00 2009-06-13T12:09:00-04:00 άθλιος, χαμόγελος, ο redghost1, η Χαρανιάρα και η αφεντιά μου βεβαίως. Στη συνάντηση συμμετείχε και χαιρέτησε ο εκπρόσωπος της αμερικανικής, μαθηματικής, ερευνητικής κοινότητας, Μανούσος, που όμως δεν έχει (ακόμα;) blog.

Το γενικότερο περιεχόμενο της συνάντησης της λέσχης Bloggerberg θα μείνει κρυφό και εκατοντάδες βιβλία, εκπομπές, blogs θα προσπαθήσουν να αποκρυπτογραφήσουν τα μηνύματά της:) Για να αποπροσανατολίσουμε όμως τους λαούς της blogg-ό-σφαιρας θα διαρρεύσουμε επιλεκτικά ένα μικρό μέρος της συζήτησης.

Ο redghost1 σε μια εκφορά του λόγου του, μου θύμισε ένα θεατρικό έργο που πήγαμε να δούμε πριν κάνα μήνα. Ο τίτλος αυτού "ο μαξιλαρένιος". Ήταν μια πολύ ωραία παράσταση.

Ο κύριος ήρωας της υπόθεσης είναι ένας συγγραφέας που γράφει φανταστικές ιστορίες εγκλημάτων που έχουν όλες τους θύματα παιδιά. Κάποιος ακολουθεί κατά γράμμα τις ιστορίες του συγγραφέα στην πράξη, οπότε η αστυνομία έχει πιάσει το συγγραφέα και τον ανακρίνει. Η κατηγορία είναι ότι με το έργο του ωθεί ανθρώπους στη θανάτωση μικρών παιδιών. Η θανάτωση τους γίνεται μέσω ενός μαξιλαριού στο πρόσωπο του παιδιού, εξ' ού και ο τίτλος του έργου.

Ο άλλος ήρωας είναι ο αδερφός του συγγραφέα που είναι διανοητικά ανάπηρος. Οι γονείς των δύο παιδιών κάναν ένα απάνθρωπο πείραμα: ασκούσαν βασανιστήρια πάνω στον ένα ώστε να εξασκηθεί ο άλλος στο γράψιμο καλών ιστοριών. Αυτά τα βασανιστήρια ήταν και η αιτία της διανοητικής αναπηρίας του ενός. Ο συγγραφέας επειδή δεν αντέχε αυτό που γίνονταν είχε σκοτώσει τους γονείς του και είχε αναλάβει αυτός τη φροντίδα του αδερφού του.

Τελικά ο συγγραφέας ανακαλύπτει ότι ο αδελφός του είναι ο δολοφόνος. Εκεί συγκλονίζεται, τον καταλαμβάνουν οι τύψεις και παίρνει πάνω του τις δολοφονίες, ομολογώντας ψευδώς πως αυτός σκότωσε τα θύματα και ομολογεί επιπλέον και τη δολοφονία των γονιών του.

Ηθικές και φιλοσοφικές πλευρές του έργου (όπως εγώ τις κατάλαβα)

1. Το κυρίως θέμα του έργου είναι βεβαίως η βία, η οποία αναπαράγεται από τους ανθρώπους. Το κεντρικό μήνυμα εδώ είναι ότι ο άνθρωπος στον οποίο ασκήθηκε βία στο παρελθόν, είναι αυτός που θα ασκήσει βία στο μέλλον.

2. Δεν ανέφερα πριν τους άλλους δύο ήρωες του έργου, που είναι οι δύο ανακριτές. Σε όλη τη διάρκεια του έργου αναδύεται έντονα μια ντοστογιεσφκικής προέλευσης αντίληψη για το μη διαχωρισμό ανάμεσα στον καλό και τον κακό ήρωα. Έτσι όλοι οι ήρωες παρουσιάζονται με κατανόηση, όλοι μαζί διώκτες και διωκόμενοι, τιμωροί και τιμωρούμενοι είναι ταυτόχρονα θύτες και θύματα.

3. Μου έμεινε μια φράση ενός εκ των δύο ανακριτών κατά τη διάρκεια της ανάκρισης "Έχεις δικαίωμα να φοβάσαι". Δεν την είχα ξανακούσει.

4. Σε διάφορα σημεία του έργου μπαίνουν προβληματισμοί για τη διανόηση. π.χ. τέχνη με ποιο κόστος και με ποιο σκοπό; Για παράδειγμα, οι γονείς των παιδιών κάναν βασανιστήρια στο ένα τους παιδί για να τελειοποιηθεί το άλλο σαν καλλιτέχνης. Ο συγγραφέας όταν ομολογεί και τον καταδικάζουν σε θάνατο το μόνο που ζητάει από τους ανακριτές είναι να του υποσχεθούν ότι θα κρατήσουν τις ιστορίες του και θα τις τυπώσουν μετά από κάποια χρόνια. Οι ιστορίες του είναι η ζωή του. Ζωή για την τέχνη λοιπόν ή τέχνη για τη ζωή; Ιδού η απορία :)

5. Το πιο "βαρύ" όμως φιλοσοφικό μήνυμα σας το άφησα για το τέλος. Τόσο ο μαξιλαρένιος, ο ήρωας των φανταστικών ιστοριών, όσο και ο αδελφός του συγγραφέα που ήταν ο μαξιλαρένιος της πραγματικότητας δε σκότωναν από διαστροφή, αλλά από οίκτο προς τα παιδιά. Ναι, οίκτο για τη ζωή που τους περίμενε. Με άλλα λόγια τα απάλλαζαν από τα μελλοντικά βάσανα, από τη βία που θα τους ασκούνταν και θα ασκούσαν. Ο μαξιλαρένιος ήταν ένας ανθρωπιστής! Και στο τέλος του έργου γίνεται μια -εν μέρει- ανατροπή. Τη στιγμή που ο συγγραφέας περιμένει το ξημέρωμα για την εκτέλεση (τον έχουν καταδικάσει σε θάνατο) και νιώθει αφόρητες τύψεις που άθελά του ώθησε τον αδερφό του σε δολοφονίες, παρουσιάζεται ο αδερφός του και του αποκαλύπτει, πως ο "μυθικός" μαξιλαρένιος υπάρχει στην πραγματικότητα (σαν πνεύμα ας πούμε), του εμφανίστηκε όταν ήταν παιδί και του μίλησε για το μέλλον του, για τα βασανιστήρια που θα του ασκούσαν οι γονείς του, για τον αδερφό του που θα παρακολουθούσε τα βασανιστήρια για να μάθει να γράφει καλές ιστορίες κλπ. Ο "μυθικός" μαξιλαρένιος τότε του είπε ότι μπορώ να σε απαλλάξω από αυτό τον πόνο με το να σε σκοτώσω τώρα με το μαξιλάρι. Όμως αυτός ΕΠΕΛΕΞΕ να ζήσει εν γνώση του αυτή την κόλαση, ώστε να βοηθήσει τον αδερφό του να γίνει καλός λογοτέχνης.

Κάπως έτσι τελειώνει το έργο με μια τέτοια λύτρωση του δράματος, που είναι και δεν είναι λύτρωση (όπως λέω εγώ) ή δεν είναι σκέτο (όπως λέει ο redghost1). ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/06/10/%ce%9c%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%a7%ce%b5%ce%b9%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_...%ce%9c%ce%b1%cf%81%ce%be! 2009-06-10T14:34:00-04:00 2009-06-10T14:34:00-04:00
"I am so damnedly held up by mistakes in calculation in the working out of the economic principles that out of despair I intend to master algebra promptly. Arithmetic remains foreign to me. But I am again shooting my way rapidly along the algebraic route."
(January 11, 1858. Reference: K. Marx to F. Engels. Works, Vol. 29, Berlin, 1963, p.256)


]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/06/09/%ce%93%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b1%cf%8d%ce%be%ce%b7%cf%83%ce%b7_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%b4%cf%85%ce%bd%ce%ac%ce%bc%ce%b5%cf%89%ce%bd_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%bf%ce%b4%ce%b5%ce%be%ce%b9%ce%ac%cf%82 2009-06-10T00:30:00-04:00 2009-06-10T00:30:00-04:00
Το post μου θα βασιστεί πάνω σε ένα σχετικό κείμενο του Περικλή Παυλίδη από το ΑΠΘ, που είναι ότι καλύτερο έχω διαβάσει από μαρξιστικής σκοπιάς πάνω στο ζήτημα. Παρακάτω παραθέτω κάποια αποσπάσματα και κάτω από τα αποσπάσματα κάποια δικά μου σχόλια.

Καταρχήν, αν έπρεπε να συμπυκνώσω το άρθρο σε ένα μόνο σύνθημα αυτό θα ήταν “όχι στη φετιχοποίηση της πολυχρωμίας”. Αφήνω όμως τις συνδικαλιές και προχωρώ επί της ουσίας:

1. “το ζητούμενο για μια παιδεία της πολυπολιτισμικότητας δεν είναι απλώς η μελέτη και γνώση των άλλων πολιτισμών, αλλά η χρησιμοποίηση αυτής της γνώσης για τον αναστοχασμό της προσωπικής μας συμπεριφοράς ως πολιτισμικά δομημένης. Αυτό σημαίνει να μετατρέπει κανείς την πολιτισμική αγωγή του, τη μόρφωσή του μέσα στον πολιτισμό και δια του πολιτισμού σε αντικείμενο μελέτης με στόχο την ανάπτυξη κριτικής στάση απέναντι τόσο στους άλλους πολιτισμούς όσο και στον πολιτισμό μέσα στον οποίο έχουμε αρχικά ανατραφεί.”

Σ’ αυτό το χωρίο βρίσκουμε αφενός την αναγνώριση ότι υπάρχει ένας πολιτισμός μέσα στον οποίο έχουμε ανατραφεί, αφετέρου στο κέρδος που έχουμε από τον συγχρωτισμό με άλλους πολιτισμούς ώστε να αποστασιοποιούμαστε από τη δική μας ταυτότητα, να αναρωτιόμαστε για αυτή, για την πορεία συγκρότησής της, ακόμα και να στοχαζόμαστε για τη μετεξέλιξή της.

Αυτό είναι ήδη μια πρώτη μεγάλη διαφοροποίηση από την κοσμοπολίτικη “αριστερά”, που υποβαθμίζει την εθνική ταυτότητα, αλλά την καπελώνει με μια άλλη παγκόσμια αφήνοντας ένα προστατευμένο μέρος για μια μίξη “ethnic” στοιχείων ετερογενών πολιτισμών σαν όμορφο, γραφικό φολκλόρ, περιθωριοποιημένο από την καθημερινή πραγματικότητά των ανθρώπων.

Με την παρατήρηση αυτή ο Παυλίδης δίνει μια όψη ενός σύγχρονου αριστερού πατριωτισμού σε αξιακό επίπεδο.

2. “Όταν, ακριβώς, οι κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι εχθρικές, ανταγωνιστικές, συγκρουσιακές, τότε ανακύπτει το ζήτημα της συνειδητοποίησης, του συμβολισμού, της ιδεολογικής έκφρασης του ανταγωνισμού, και, συνεπώς, οι όποιες πολιτισμικές (εθνικές, γλωσσικές, θρησκευτικές κλπ) διαφορές (ενίοτε εξαιρετικά επουσιώδεις και επιδερμικές) μετατρέπονται σε άκαμπτα σχήματα σηματοδότησης μιας ανυπέρβλητης αντίθεσης προς τους άλλους, νοηματοδότησης της περιχαράκωσης από αυτούς, δικαίωσης της εχθρικής – απαξιωτικής στάσης απέναντί τους.”

Εδώ ο Παυλίδης, εκλαϊκεύει στο πολιτιστικό επίπεδο το Μαρξ που έλεγε πως δεν είναι η συνείδηση που καθορίζει το κοινωνικό είναι, αλλά αντίστροφα το κοινωνικό είναι που καθορίζει τη συνείδηση. Η ερμηνεία αυτή είναι πρώτο βήμα για να μην απαξιώσεις τα λαϊκά στρώματα που κυρίως εμφανίζουν ακραία αντανακλαστικά σε περιόδους κρίσης λόγω μεγαλύτερης ανασφάλειας σε σχέση με άλλα κοινωνικά στρώματα. Αλλά αντίθετα, να προσπαθήσεις να καταδείξεις αυτές τις πλευρές και με (ή κυρίως με) κινηματικές πρακτικές, συνάντηση στον εργατικό και πολιτικό αγώνα “ντόπιων” και μεταναστών. Αντίθετα η κοσμοπολίτικη “αριστερά”, αφορίζει τους “αγράμματους” και “απολίτιστους” ψηφοφόρους της ακροδεξιάς με μια ελιτίστικη στάση, ικανή να πείσει μόνο ακαδημαϊκούς και φοιτητές που έχουν κόψει την επαφή με το κοινωνικό γίγνεσθαι.

3. “ο μετανεωτερικός ζήλος για την ανάδειξη, στο πνεύμα της πολυπολιτισμικότητας, της φωνής των περιθωριοποιημένων και καταπιεσμένων (μη ευρωπαϊκών πολιτισμικών, εθνικών, φυλετικών κοινοτήτων, σεξουαλικών μειονοτήτων κλπ) παραγνωρίζει ότι σε μια κοινωνία καθολικών αλλοτριωτικών – ανταγωνιστικών σχέσεων η ιδεολογία του ανταγωνισμού διαποτίζει όχι μόνο τους ασκούντες αλλά και τους υφιστάμενους την κυριαρχία. Συνεπώς, η αμφισβήτηση των αλλοτριωτικών, καταπιεστικών ιδεών και στάσεων δεν αποτελεί μιαν αυτονόητη δυνατότητα της όποιας καταπιεσμένης και περιθωριοποιημένης κοινωνικής ομάδας. Κάτι τέτοιο καθίσταται εφικτό μόνο στην περίπτωση των ομάδων –τάξεων, η χειραφέτηση των οποίων είναι συνυφασμένη με την αμφισβήτηση του συνόλου των αλλοτριωτικών – καταπιεστικών κοινωνικών σχέσεων.”

Εδώ ο Παυλίδης βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Η όποια σύμπτωση ανάμεσα στη λογική που στηλιτεύει με φίλους και γνωστούς σας από ΣΕΚ, ΣΥΡΙΖΑ, και ορισμένους πολιτικοποιημένους ΠΑΣΟΚους μόνο σύμπτωση δεν είναι :)

4. “Σε μιαν εποχή των τηλεπικοινωνιακών δορυφόρων, των ηλεκτρονικών υπολογιστών, της αυτοματικής και της βιοτεχνολογίας, αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας των πολυεθνικών επιχειρήσεων με την παγκόσμια αναπαραγωγή του καταμερισμού εργασίας και του οικονομικο-πολιτικού ανταγωνισμού, πολιτισμικές παραδόσεις που ενσαρκώνουν πατριαρχικές, φεουδαρχικές, προταξικές – κοινοτικές νοοτροπίες και ανορθολογικές κοσμοαντιλήψεις αποτελούν κάτι περισσότερο από ιστορικό αναχρονισμό. Σηματοδοτούν την ισχυρή αδυναμία των φορέων τους να κατανοήσουν το σύγχρονο κόσμο και να τον αντιμετωπίσουν στα πλαίσια των ειδοποιών του αντιθέσεων και δυνατοτήτων εναλλακτικής εξέλιξης.”

Respect!
Αφιερομένο σε όσους εξιδανικεύουν κάθε νέα μόδα, πχ. ακούω μερικές φορές για τη “σοφία της ανατολής”, και διάφορα πολύ lifestyle πρότυπα, από βουδισμό, φενγκ σουι, θετικές και αρνητικές “ενέργειες”, μάγισσες, καφεντζούδες και πολλά άλλα.

5. Κάνω σούμα με ένα τελευταίο απόσπασμα
“Ο ζήλος όμως για την προστασία της ξεχωριστής ομάδας, της κάθε διαφορετικής φωνής και πολιτισμικής παράδοσης, απεκάλυψε πολύ γρήγορα την παραίτηση από την αναζήτηση ενός καθολικού ιδεώδους κοινωνικής αλλαγής. Όπως ορθώς επισημαίνει ο R.Jacoby «Η άνοδος της πολυπολιτισμικότητας είναι αλληλένδετη με την παρακμή της ουτοπίας και σηματοδοτεί την εξάντληση της πολιτικής σκέψης.»”

Συμπέρασματα δικά μου:

Α. Όσο αφήνουμε τα θέματα εθνικού-διεθνικού, πολιτιστικής ταυτότητας κλπ. να τα σηκώνει η κοσμοπολιτική “αριστερά”, το αποτέλεσμα θα είναι να τροφοδοτείται η ακροδεξιά, ο κόσμος θα απαξιώνει στο πρόσωπο της κοσμοπολιτικής “αριστεράς” την αριστερά εν γένει, αφού όλο και περισσότερο θα νιώθει απαξιωμένος απ’ αυτή. Ξέρω βέβαια ότι το κόμμα κάνει καλή δουλειά με τους μετανάστες όπου έχει καλές δυνάμεις, όμως μιλάω για τη δουλειά που πρέπει να γίνει στους “ντόπιους” στο επίπεδο των ιδεών. Δεν υπάρχει μόνο η πάλη σε συνδικαλιστικό-πολιτικό επίπεδο, αλλά και η πάλη στο ιδεολογικό, αξιακό και καμιά φορά μου φαίνεται υποτιμάμε τη δεύτερη.

Β. Αν και άθεος, δε βγάζω σπυράκια όταν ακούω ότι ένας άνθρωπος είναι θρησκευόμενος. Υπάρχουν ομάδες ανθρώπων (δες ρεσάλτο) που βλέπουν να θίγεται η πολιτιστική τους υπόσταση από τον ιμπεριαλισμό. Άλλοτε οι θέσεις που παίρνουν φλερτάρουν με τον εθνικισμό, άλλοτε όχι. Μη τους χαρίσουμε στην ακροδεξιά!! Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν γύρω μας, ας μην απαξιούμε να τους μιλήσουμε, ας τους βάλουμε το δικό μας πλαίσιο a la Παυλίδης. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/06/06/_%ce%91%ce%b9%cf%87%ce%bc%ce%ac%ce%bb%cf%89%cf%84%ce%bf%cf%82_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%9c%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd._%ce%9f_%ce%9a%ce%bf%cf%85%cf%81%cf%84_%ce%93%ce%ba%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bb_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%b8%ce%b5%cf%8e%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9c%ce%b7_%ce%a0%ce%bb%ce%b7%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1%cf%82_,_%ce%a1%ce%b5%ce%bc%cf%80%ce%ad%ce%ba%ce%b1_%ce%93%ce%ba%cf%8c%ce%bb%ce%bd%cf%84%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%8a%ce%bd 2009-06-06T11:12:00-04:00 2009-06-06T11:12:00-04:00 εξαιρετικό βιβλίο για τον Kurt Goedel, ίσως τον μεγαλύτερο μαθηματικό του 20ου αιώνα. Το βιβλίο απευθύνεται στον κάτοχο απολυτηρίου Λυκείου, μη το φοβηθείτε. Το έργο του Goedel, αν και μαθηματικό, έχει τεράστιες φιλοσοφικές διαστάσεις. Τι είναι η νόηση; Ποια είναι τα όρια στη μηχανοποίηση της; Μπορεί ο ανθρώπινος νους να παραλληλισθεί με μια μηχανή; Όσο κι αν αυτό σας φαίνεται περίεργο, όλα αυτά τα φιλοσοφικά ερωτήματα επηρεάζονται από την απόδειξη 2 μαθηματικών θεωρημάτων, που έμειναν στην ιστορία σαν τα θεωρήματα της μη-πληρότητας! Κι αυτό γιατί αυτά τα δύο θεωρήματα αφορούν τα ίδια τα μαθηματικά. Ο Goedel χρησιμοποίησε τα μαθηματικά για να αποδείξει τις φιλοσοφικές του απόψεις για τα μαθηματικά και αυτή η αφαίρεση είναι επαναστατική σαν σκέψη! Γι' αυτό άλλωστε το έργο του συχνά αναφέρεται σαν "μέτα-μαθηματικά".

Ας τοποθετήσουμε όμως τον Goedel στην εποχή μέσα στην οποία ανατράφηκε. Τέλος του 19ου αιώνα, η βιομηχανική επανάσταση έχει ήδη απελευθερώσει τεράστιες παραγωγικές δυνάμεις. Ο άνθρωπος ακουμπάει τις ελπίδες του πάνω στις μηχανές για την παραπέρα υλική και πολιτιστική του ανάπτυξη. Η επιτυχία της βιομηχανικής επανάστασης γιγαντώνει την αισιοδοξία του ανθρώπου για τις ικανότητες των μηχανών. Σε αυτά τα πλαίσια κινείται και ο Hilbert, μεγαλύτερος μαθηματικός του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Σε μια ιστορική ομιλία του στο διεθνές μαθηματικό συνέδριο στο Παρίσι το 1900 ο Hilbert παρουσιάζει στην αφρόκρεμα των μαθηματικών τα 23 προβλήματα με τα οποία κατά τη γνώμη του αξίζει να ασχοληθούν οι μαθηματικοί μέσα στο νέο αιώνα. Ξεχωρίζει η φιλοσοφική πεποίθηση του Hilbert ότι τα μαθηματικά μπορούν να τυποποιηθούν πλήρως. Με άλλα λόγια ο Hilbert υποστηρίζει πως υπάρχει μια μηχανή στην οποία να μπορούμε να διατυπώνουμε μια μαθηματική πρόταση και αυτή να αναλαμβάνει το ρόλο του μαθηματικού, να μας απαντάει δηλαδή, είτε ότι η πρόταση δεν ισχύει, είτε να μας δίνει την απόδειξη της ορθότητάς της. Αν ο Hilbert είχε δίκιο και μπορούσαμε να φτιάξουμε μια τέτοια μηχανή, οι μαθηματικοί θα ήταν άχρηστοι. Ηρεμία όμως, ο Goedel απέδειξε πως τέτοια μηχανή δεν υπάρχει, δε θα υπάρξει ποτέ!

Ας πούμε όμως δυο λόγια περιληπτικά για το περιεχόμενο του προβλήματος. Όταν γράφουμε μια πρόταση σε ένα κλάδο των μαθηματικών πχ. ευκλείδια γεωμετρία, που κάναμε όλοι στο σχολείο, έχουμε ανάγκη από ένα αλφάβητο για να διατυπώσουμε τις προτάσεις μας. Έτσι χρησιμοποιούμε τα γράμματα του αλφαβήτου για να συμβολίζουμε τις γωνίες ενός τριγώνου, ή τετραγώνου κλπ. καθώς και κάποια άλλα σύμβολα για να δηλώσουμε κάθετες παράλληλες κλπ. καθώς και από ένα συντακτικό, πχ. όταν γράφουμε το σύμβολο "|" για να συμβολίσουμε παράλληλες ευθείες πρέπει να γράψουμε και 2 ευθείες μια στα δεξιά και μια στα αριστερά του συμβόλου, αλλιώς το σύμβολο δεν έχει νόημα. Επίσης έχουμε ανάγκη από κάποια αξιώματα, για παράδειγμα τα 5 γνωστά αξιώματα της ευκλείδιας γεωμετρίας που κάναμε στο σχολείο. Έπειτα έχοντας αποδεικτικά μέσα σαν την παραγωγική αποδεικτική μέθοδο, ή την εις άτοπο επαγωγή καταφέρνουμε παίρνοντας σαν δεδομένα τα αξιώματα να αποδείξουμε κάποιες νέες προτάσεις που είναι τα αποτελέσματα των θεωρημάτων μας. Έτσι ξεκινώντας από κάποιες ελάχιστες αρχικές προτάσεις που δέχεσαι ως αληθείς χωρίς απόδειξη (τα αξιώματα) αρχίζεις και χτίζεις προτάσεις που αποδεικνύονται από τα αξιώματα με τη βοήθεια των κανόνων εξαγωγής συμπερασμάτων. Με μία λέξη, το αλφάβητο και οι συντακτικοί κανόνες για τη διατύπωση προτάσεων, τα αξιώματα και οι κανόνες εξαγωγής συμπερασμάτων συνιστούν αυτό που αποκαλούμε Τυπικό Αξιωματικό Σύστημα (ΤΑΣ).

Ο Hilbert πίστευε σε ελεύθερη μετάφραση πως κάθε τομέας των μαθηματικών μπορεί να μοντελοποιηθεί από ένα ΤΑΣ με πεπερασμένο αριθμό αξιωμάτων, δηλαδή ότι κάθε πρόταση που είναι αληθής σε ένα ΤΑΣ μπορεί να αποδειχθεί μέσα στα πλαίσια αυτού του ΤΑΣ. O Goedel έδειξε το ακριβώς αντίθετο. Έδειξε δηλαδή πως υπάρχουν πάντα προτάσεις ενός ΤΑΣ που είναι αληθής αλλά δε μπορούν να αποδειχθούν στα πλαίσια του ΤΑΣ. Πρέπει αναγκαστικά να τις δεχθούμε αξιωματικά, δηλαδή το σύνολο των αξιωμάτων του ΤΑΣ είναι αναγκασμένο να αυξάνεται συνεχώς. Και αυτό ισχύει για κάθε ΤΑΣ που περιλαμβάνει την αριθμητική.

Το έργο του Goedel επιδέχεται πολλαπλών φιλοσοφικών αναλύσεων, που παρουσιάζονται στο βιβλίο. Θα αναφέρω 2-3 σημεία που θεωρώ ενδεικτικά αυτής της διαμάχης.

"Κάποιοι στοχαστές είδαν στα θεωρήματα του Goedel πρώτης τάξεως υλικό για το μύλο του μεταμοντερνισμού, που κονιορτοποιεί την απόλυτη σκέψη του παρελθόντος για θέματα όπως η αλήθεια και η βεβαιότητα, η αντικειμενικότητα και η ορθολογικότητα. Ένας συγγραφέας προσπάθησε να εκφράσει το πνεύμα του μεταμοντερνισμού με εσχατολογικούς όρους: "Ο Goedel είναι ο διάβολος για τα μαθηματικά. Με το έργο του κατέρριψε την αντίληψη ότι τα μαθηματικά, εκτός από γλώσσα του Θεού, είναι μια γλώσσα που μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε για να κατανοήσουμε το σύμπαν, να κατανοήσουμε το παν. Αυτή ήταν η συμβολή του στην απέραντη μεταμοντέρνα αβεβαιότητα που ζούμε." Η νομοτελειακή μη πληρότητα που χαρακτηρίζει ακόμη και τα τυπικά συστήματα σκέψης δείχνει πως δεν υπάρχουν σταθερά θεμέλια για τα συστήματα που φτιάχνουμε. Όλες οι αλήθειες -ακόμα και αυτές που φαίνονταν τόσο βέβαιες ώστε να πιστεύουμε πως δεν επιδέχονται αναθεώρηση- είναι ουσιαστικά κατασκευασμένες. Ακόμα και η ίδια η έννοια της αντικειμενικής αλήθειας είναι ένας κοινωνικά κατασκευασμένος μύθος. Δεν είναι ο ανθρώπινος νους, ο φορέας της γνώσης, που περιέχεται στην αλήθεια, αλλά η έννοια της αλήθειας που περιέχεται στον ανθρώπινο νου, ο οποίος εν αγνοία του υπηρετεί τις κυρίαρχες οργανωτικές μορφές. Η επιστημολογία δεν είναι τίποτε άλλο από μια κοινωνιολογία της εξουσίας. Αυτή είναι σε αδρές γραμμές, η μεταμοντέρνα ερμηνεία των θεωρημάτων του Goedel".

"Άλλοι πάλι υποστηρίζουν πως, όσον αφορά τη φύση του ανθρώπινου νου, οι συνέπειες των θεωρημάτων του Goedel οδηγούν σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα. Ο Ρότζερ Πένροουζ, για παράδειγμα στα πολυδιαβασμένα βιβλία του "Ο Νέος Αυτοκράτορας" και "Σκιές του Νου", επικαλείται τα θεωρήματα της μη πληρότητας για να υποστηρίξει την άποψη ότι ο ανθρώπινος νους, ό,τι κι αν είναι, σίγουρα δεν μπορεί να είναι ένας ψηφιακός υπολογιστής. Αυτό που κατά τον Πένροουζ αποδεικνύουν τα θεωρήματα του Goedel είναι ότι η ανθρώπινη σκέψη, ακόμη και στην πιο τεχνική και κανονιστική της μορφή, δηλαδή στα μαθηματικά, χρησιμοποιεί διαδικασίες ανακάλυψης της αλήθειας που δε μπορούν να αναχθούν στις μηχανιστικές διεργασίες που προγραμματίζεται να εκτελεί ένας υπολογιστής... Σύμφωνα με αυτή την άποψη, τα θεωρήματα του Goedel δεν καταδεικνύουν τους περιορισμούς του ανθρώπινου νου, αλλά τους περιορισμούς των υπολογιστικών μοντέλων που προσπαθούν να τον εξηγήσουν (μοντέλων που ανάγουν όλες τις νοητικές διεργασίες σε απλή ακολουθία κανόνων). Δεν μας εγκαταλείπουν επομένως στην αβεβαιότητα του μεταμοντερνισμού, απλώς καταλύουν μια συγκεκριμένη αναγωγική θεωρία του νου."

"Παρ' όλο που κάποιοι γκουρού της διανόησης υποστηρίζουν πως το έργο του Goedel εντάσσεται στην επανάσταση του 20ου αιώνα κατά της αντικειμενικότητας και της ορθολογικότητας, ο ίδιος ο Goedel δεν ερμήνευε έτσι τα επαναστατικά του αποτελέσματα. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τον Αϊνστάιν. Αφοσιομένοι και οι δύο στην έννοια της αντικειμενικότητας, πίστευαν ότι το έργο τους ενίσχυε αυτή την όλο και λιγότερο δημοφιλή στάση. Όταν πολλοί σύγχρονοί τους διανοητές στράφηκαν προς τον υποκειμενισμό -επικαλούμενοι μάλιστα τη θεωρία της σχετικότητας και τα θεωρήματα της μη πληρότητας ως ενδείξεις προς αυτή την κατεύθυνση- ο Αϊνστάιν και ο Goedel δεν τους ακολούθησαν." ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/05/21/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b3%ce%bb%cf%89%cf%83%cf%83%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82 2009-05-22T01:52:00-04:00 2009-05-22T01:52:00-04:00

κριτίας: Παραπέμπει καταρχήν στην κριτική ικανότητα. Ακουστικά παραπέμπει στην Κρήτη, στην οποία ζω κοντά 10 χρόνια τώρα. Μπορεί βέβαια να έρθει στο μυαλό κάποιου ο Κριτίας, τύραννος της αρχαίας Αθήνας και ένας εκ των 2 πρωταγωνιστών στο έργο του Πλάτωνα "Διάλογοι κατά Τίμαιου και Κριτία", βιβλίο που διάβαζα για 2η φορά όταν έψαχνα να ονοματίσω το blog μου:) Αν κανείς παρατηρήσει τη URL θα δει το "kkritias" το μυαλό του ίσως το συνδέσει με την κριτική στο ΚΚ, έστω κι αν εμένα μου προέκυψε τυχαία μιας και το απλό "kritias" μου τό 'χε πιάσει άλλος:) Οι πιο προχωρημένοι ίσως να το συνδέσουν με την κρίση στα ΚΚ στη σύγχρονη εποχή. Εγώ όλους αυτούς τους συνειρμούς τους έκανα και γι αυτό τελικά τον επέλεξα τον όρο!

σοβιετία: Ο καλός blogger-όφιλος μπρεζνιεφικό απολίθωμα χρησιμοποιεί τον όρο αυτό για την ΕΣΣΔ. Σε μια ερώτηση που του έγινε αν έχει ο όρος κάποιο νόημα απάντησε "το χρησιμοποιώ σαν χαϊδευτικό. Σοβιετία, δηλ η χώρα των σοβιέτ". Εγώ θέλω να προσθέσω ότι κανείς μπορεί να βρει στον όρο, αφενός τα "σοβιέτ", αφετέρου την "ετία" = εποχή (από το έτος), δηλαδή το μυαλό κάποιου μπορεί να πάει στην εποχή (και όχι μόνο τη χώρα) που υπήρχαν τα σοβιέτ, πως λέμε "ο καιρός των σοβιέτ" κατά το "ο καιρός των τσιγγάνων" (αγαπημένη μου ταινία) :) Άσχετο βέβαια, αλλά εμένα στο μυαλό μου αυτός ο συνειρμός δημιουργείται! Γι' αυτό υιοθέτησα τον όρο.

προτσές: Ανάθεμα στο γραφικό τύπο που άφησε αμετάφραστη τη λέξη "process"=διαδικασία και γέννησε μια ολόκληρη παράδοση γραφικών που αναπαράγουν τη λέξη "προτσές" αντί να πουν διαδικασία!

φετιχοποίηση: Σε αντίθεση με το "προτσές", εγκρίνω την άλλη αγαπημένη λέξη των μεταφραστών των κλασικών, δηλαδή τη λέξη "φετιχοποίηση". Πρώτον γιατί δεν ξέρω κάποια ελληνική λέξη που να αποδίδει καλύτερα το νόημά της. Και δεύτερον γιατί, αν είναι να φετιχοποιήσω κι εγώ μια λέξη (έχω κι εγώ δικαίωμα στη γραφικότητα), τότε αυτή δικαιούται να είναι η λέξη "φετιχοποίηση"!

περιττό: Δεν έχω συναντήσει στην -κατά τα άλλα υπέροχη- ελληνική γλώσσα μεγαλύτερο σχήμα οξύμωρο. Τι διάολο το θέλει η λέξη "περιττό" το δεύτερο "τ"; Δεν είναι "περιττό"; Θα μας τρελάνουν τελείως οι αρχαίοι ημών πρόγονοι;

εσείς, εσάς κλπ. ευγενείας: Πρόσφατα ένας θείος μου, αρχαιολάτρης, με ενημέρωσε ότι οι αρχαίοι Έλληνες δε χρησιμοποιούσαν ποτέ τον πληθυντικό ευγενείας. Από ότι μου είπε, αυτό το εκφραστικό σχήμα εισήχθη κατά το μεσαίωνα και την αναγέννηση στα ελληνικά από τα γαλλικά στα οποία ο πληθυντικός ευγενείας έδινε και έπαιρνε με σκοπό το γλείψιμο των ευγενών της Γαλλίας. Δεν είμαι ούτε φιλόλογος, ούτε ιστορικός για να μπορώ να επιβεβαιώσω αυτή την πληροφορία, όμως η σκέψη μου φάνηκε ενδιαφέρουσα. Ο πληθυντικός ευγενείας φανερώνει μια κάποια δουλοπρέπεια. Μήπως να τον κόψουμε;

Υ.Γ. Υπάρχουν κι άλλα ωραία παραδείγματα λέξεων, που τώρα δε μπορώ να θυμηθώ. Θα τις προσθέτω όσο μου έρχονται στο μυαλό. Περιμένω και τη δική σας συνδρομή. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/05/19/%ce%91%ce%be%ce%b9%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b7%cf%83%ce%b7_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%91%ce%95%ce%99_-_%ce%a3%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b8%ce%ad%ce%bc%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%84%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82 2009-05-19T10:55:00-04:00 2009-05-19T10:55:00-04:00 koukou στα σχόλια ενός προηγούμενου post του είπα πως υπάρχει θέμα με την αξιολόγηση και αξίζει ξεχωριστό post. Et voila!

Καταρχήν θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη μεγάλη ανασφάλεια που νιώθω όταν μιλάω για θέματα σύνδεσης τακτικής-στρατηγικής, το μακράν δυσκολότερο συστατικό στοιχείο του μαρξισμού, ή τουλάχιστον αυτό που εγώ καταλαβαίνω λιγότερο. Το άρθρο αυτό αφορά την τακτική μας στο θέμα της αξιολόγησης των πανεπιστημίων. Με την ουσία της θέσης μας συμφωνώ. Στη βάση της ανασφάλειας που σας ανέφερα, δε θα έστελνα το post αν δεν είχα σκεφτεί και ξανασκεφτεί το θέμα.

Η τακτική μας σήμερα συμπυκνώνεται στο αίτημα "Όχι στην αξιολόγηση της αγοράς" (θα τη λέω θέση Θ1). Παρακάτω επιχειρηματολογώ υπέρ της άποψης (θα τη λέω θέση Θ2) ότι τα κριτήρια της αξιολόγησης θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να είναι στόχος πάλης του κινήματος.

1. Η θέση Θ1 αξιοποιείται επικοινωνιακά από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για να συκοφαντήσει την πολιτική μας όσο και το φοιτητικό κίνημα εν γένει και να την / το περιθωριοποιήσει από την κοινωνία. Αν συζητήσετε με ανθρώπους εκτός πανεπιστημίου θα διαπιστώσετε πως το αίτημα για αξιολόγηση (δυστυχώς με τα αγοραία κριτήρια) συναντά την καθολική αποδοχή της κοινωνίας. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, θεωρώ αναγκαίο την προβολή θετικής πρότασης όπως η Θ2, αντί για τον αρνητισμό της Θ1. Εμείς ειδικά έχουμε θετική πείρα πάνω στο θέμα αυτό από την ΕΣΣΔ και μπορούμε να τη μεταφέρουμε για το τι είδους αξιολόγηση θέλουμε. Πολύ περιληπτικά, θεωρούμε ότι η εργατική τάξη μέσα από τους φορείς που (θα έπρεπε να) εκφράζεται έχει λόγο πάνω στο περιεχόμενο της ανώτατης εκπαίδευσης, γιατί είναι αληθές το επιχείρημα που επικαλούνται τα γαλαζοπράσινα και ενίοτε ροζ παπαγαλάκια ότι αυτός που πληρώνει για τα πανεπιστήμια πρέπει να ελέγχει που πάνε τα λεφτά του.

2. Υπάρχει μια παράδοση τουλάχιστον στη δυτική Ευρώπη, στη σχετική αυτονομία της πανεπιστημιακής κοινότητας από τις επιχειρήσεις, την οικονομία γενικότερα. Στοιχείο αυτής της παράδοσης είναι και η ανάπτυξη εσωτερικών δομών αξιολόγησης που λειτουργούν με κριτήριο το παραγόμενο επιστημονικό, ερευνητικό και εκπαιδευτικό έργο. Το μοντέλο αυτό παρά τις στρεβλώσεις που μπορεί να παρατηρούνται ανά εποχή και ανά ίδρυμα, έχει δουλέψει γενικά καλά. Στο Παν. Κρήτης υπάρχει σωρευμένη θετική πείρα απ' αυτό. Κατά τη γνώμη μου αυτή η σχετική αυτονόμηση της πανεπιστημιακής κοινότητας αντιστοιχούσε σε μια φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης που έχει περάσει ανεπιστρεπτεί. Ο ιμπεριαλισμός για να ξεπερνά τις ενδογενείς αντιφάσεις του έχει ανάγκη να επαναστατικοποιεί τα μέσα παραγωγής, επομένως σφιχταγκαλιάζει όλο και πιο πολύ το πανεπιστήμιο, ακουμπώντας πάνω του την ελπίδα για την επιβίωσή του. Πολλοί πανεπιστημιακοί το παραβλέπουν αυτό και αποδίδουν το σφιχταγκάλιασμα στην ιδεολογική νίκη του νεοφιλελευθερισμού. Καταλήγουν συχνά στη διεκδίκηση μιας αυταπάτης, δηλ. να επιστρέψουν χωρίς ρήξη με τον ιμπεριαλισμό στο προηγούμενο κεκτημένο της σχετικής αυτονομίας της κοινότητας. Περιττό να πω ότι τα ίδια ιδεολογήματα παίζουν αρκετά και στους χώρους των φοιτητών. Πιθανόν η Θ2 να δίνει μεγαλύτερες δυνατότητες συσπείρωσης τέτοιων ανθρώπων με τις αδυναμίες και τις αυταπάτες τους. Αυτή η συσπείρωση θα μπορούσε ίσως να βοηθήσει να σταθεί στα πόδια του ο "διακριτός πόλος στα πανεπιστήμια" (που ειρήσθω εν παρόδω δεν έχω καταλάβει ακόμα ακριβώς τι είναι) και να καθυστερήσει τουλάχιστον την πλήρη μετατροπή του πανεπιστημίου σε επιχείρηση.

3. Παρακαλώ μη μου αρχίσετε τα προφανή (αντ;)επιχειρήματα ότι στον ιμπεριαλισμό δε μπορούν να υλοποιηθούν φιλολαϊκά κριτήρια αξιολόγησης. Είμαι βέβαιος γι' αυτό. Η Θ2 δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στον ιμπεριαλισμό, απαιτεί ρήξη μ' αυτόν, συνδέεται με τη λαϊκή οικονομία, εξουσία κλπ. Όμως δεν κατάλαβα, το αίτημα για Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση (ΕΑΕ) μπορεί να πραγματωθεί στον ιμπεριαλισμό; Κι όμως -σωστά- το βάζουμε στα πλαίσια μας και προσπαθούμε μετά να εξηγήσουμε ότι για να προχωρήσει χρειάζονται ριζικότερες αλλαγές. Με τον ίδιο τρόπο μια προσέγγιση τύπου Θ2 καθόλου ρεφορμιστική δεν (νομίζω πως) είναι. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/05/16/%ce%a6%ce%bf%ce%b9%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82_%ce%95%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ad%cf%82_-_%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%b7_%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%ad%ce%b3%ce%b3%ce%b9%cf%83%ce%b7 2009-05-16T16:27:00-04:00 2009-05-16T16:27:00-04:00 Πανσπουδαστική που κατά κοινή ομολογία συμφωνούν με την πραγματικότητα.

Έχω παρατηρήσει σε γνωστούς και φίλους που σπουδάζουν σε σχολές διαφορετικών γνωστικών αντικειμένων πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης. Επίσης υπάρχουν διαφορετικές ανησυχίες σαν αποτέλεσμα των διαφορετικών επαγγελματικών προοπτικών των σχολών. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει ακόμα και διαφορές στην ταξική σύνθεση των φοιτητών ανάλογα τη σχολή, που προκύπτει εξαιτίας των διαφορών ανάμεσα στις ευκαιρίες αποκατάστασης που δίνει η κάθε σχολή και συνακόλουθα των βάσεων εισαγωγής σ' αυτή. Γι' αυτό παρακάτω σας δίνω τα αποτελέσματα των εκλογών ανά κατηγορία γνωστικών αντικειμένων. Ξεχώρισα 7 κατηγορίες: Θετικές, Θεωρητικές, Πολυτεχνικές, Βιολογικές, Οικονομικές, Καλλιτεχνικές, Περιβαλλοντικές. Από τα αποτελέσματα μου λείπουν δυο μεγάλοι σύλλογοι, του ΠΑΜΑΚ και του ΠΑ.ΠΕΙ. τους οποίους δε μπορώ να εντάξω πουθενά, λείπουν επίσης και τα ΤΕΦΑΑ για τον ίδιο λόγο καθώς και 2 μικρές σχολές με περίεργο όνομα που δεν καταλαβαίνω τι είναι: ΚΕΠ - Κόρινθος και ΤΟΠΑ - Λιβαδειά.

Μια δεύτερη παρατήρησή μου είναι ότι τα αποτελέσματα των εκλογών δεν εξαρτόνται μόνο από την πολιτική των παρατάξεων αλλά μεταξύ άλλων και από την οργανωτική κατάσταση τους σε κάθε σχολή η οποία καθορίζει το κατά πόσον μπορούν να "ανοίξουν" την πολιτική τους στην καθημερινή πράξη. Έτσι είναι -ίσως- ενδιαφέρον να δούμε τι συνέβη στις σχολές που η ΔΑΠ είναι "ισχυρή". Κάνω τη θεώρηση ότι μια παράταξη είναι ισχυρή σε μια σχολή, αν το περσινό της ποσοστό στη σχολή είναι μεγαλύτερο από το περσινό, πανελλαδικό της ποσοστό. Σας παραθέτω παρακάτω τα αποτελέσματα κι αυτής της ανάλυσης.

Παρακαλώ όσους κάνουν σχόλια να χρησιμοποιούν για παραπομπή τον αριθμό του κάθε πίνακα στον οποίο αναφέρονται.

Πίνακας 1. Θετικές Σπουδές

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	12000	12807	-807	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	11580	12477	-897	-	-	-
ΔΑΠ	3967	4243	-276	34.25%	34.00%	0.25%
ΠΑΣΠ	2870	2860	10	24.78%	22.92%	1.86%
ΠΚΣ	2104	2546	-442	18.16%	20.40%	-2.23%
ΕΑΑΚ	1231	1207	24	10.63%	9.67%	0.95%
ΑΡ.ΕΝ.	600	645	-45	5.18%	5.16%	0.01%
ΛΟΙΠΑ	558	712	-154	4.81%	5.70%	-0.88%
ΑΚΥΡΑ	420	330	90	3.62%	2.64%	0.98%
ΛΕΥΚΑ	162	137	25	1.39%	1.09%	0.30%
ΑΓ.ΚΙΝ.	88	127	-39	0.75%	1.01%	-0.25%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 2. Θεωρητικές Σπουδές

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	29757	31369	-1612	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	28808	30626	-1818	-	-	-
ΔΑΠ	11817	12445	-628	41.01%	40.63%	0.38%
ΠΑΣΠ	8627	8423	204	29.94%	27.50%	2.44%
ΠΚΣ	4481	5183	-702	15.55%	16.92%	-1.36%
ΕΑΑΚ	1400	1470	-70	4.85%	4.79%	0.05%
ΑΡ.ΕΝ.	1390	1730	-340	4.82%	5.64%	-0.82%
ΑΚΥΡΑ	949	743	206	3.29%	2.42%	0.86%
ΛΟΙΠΑ	688	988	-300	2.38%	3.22%	-0.83%
ΛΕΥΚΑ	349	306	43	1.21%	0.99%	0.21%
ΑΓ.ΚΙΝ.	56	81	-25	0.19%	0.26%	-0.07%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 3. Πολυτεχνικές Σπουδές

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	15204	16363	-1159	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	14535	15812	-1277	-	-	-
ΔΑΠ	3959	4540	-581	27.23%	28.71%	-1.47%
ΠΑΣΠ	3757	3746	11	25.84%	23.69%	2.15%
ΕΑΑΚ	2483	2657	-174	17.08%	16.80%	0.27%
ΠΚΣ	2301	2663	-362	15.83%	16.84%	-1.01%
ΑΡ.ΕΝ.	942	1086	-144	6.48%	6.86%	-0.38%
ΛΟΙΠΑ	681	836	-155	4.68%	5.28%	-0.60%
ΑΚΥΡΑ	669	551	118	4.60%	3.48%	1.11%
ΛΕΥΚΑ	355	219	136	2.44%	1.38%	1.05%
ΑΓ.ΚΙΝ.	57	65	-8	0.39%	0.41%	-0.01%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 4. Βιολογικές Σπουδές

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	11894	13177	-1283	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	11488	12817	-1329	-	-	-
ΔΑΠ	3986	4662	-676	34.69%	36.37%	-1.67%
ΠΑΣΠ	2785	2776	9	24.24%	21.65%	2.58%
ΠΚΣ	1609	2045	-436	14.00%	15.95%	-1.94%
ΕΑΑΚ	1251	1315	-64	10.88%	10.25%	0.62%
ΛΟΙΠΑ	931	906	25	8.10%	7.06%	1.03%
ΑΡ.ΕΝ.	675	829	-154	5.87%	6.46%	-0.59%
ΑΚΥΡΑ	406	360	46	3.53%	2.80%	0.72%
ΛΕΥΚΑ	165	144	21	1.43%	1.12%	0.31%
ΑΓ.ΚΙΝ.	86	140	-54	0.74%	1.09%	-0.34%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 5. Οικονομικές Σπουδές

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	10325	10610	-285	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	10105	10434	-329	-	-	-
ΠΑΣΠ	4151	3810	341	41.07%	36.51%	4.56%
ΔΑΠ	3962	4278	-316	39.20%	41.00%	-1.79%
ΠΚΣ	873	1037	-164	8.63%	9.93%	-1.29%
ΕΑΑΚ	511	556	-45	5.05%	5.32%	-0.27%
ΑΡ.ΕΝ.	401	478	-77	3.96%	4.58%	-0.61%
ΑΚΥΡΑ	220	176	44	2.17%	1.68%	0.49%
ΑΓ.ΚΙΝ.	92	35	57	0.91%	0.33%	0.57%
ΛΕΥΚΑ	66	58	8	0.65%	0.55%	0.09%
ΛΟΙΠΑ	49	182	-133	0.48%	1.74%	-1.25%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 6. Καλλιτεχνικές Σπουδές

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	986	1199	-213	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	914	1123	-209	-	-	-
ΠΚΣ	282	277	5	30.85%	24.66%	6.18%
ΠΑΣΠ	233	238	-5	25.49%	21.19%	4.29%
ΕΑΑΚ	156	116	40	17.06%	10.32%	6.73%
ΔΑΠ	117	108	9	12.80%	9.61%	3.18%
ΑΚΥΡΑ	72	76	-4	7.87%	6.76%	1.10%
ΑΡ.ΕΝ.	51	75	-24	5.57%	6.67%	-1.09%
ΛΟΙΠΑ	40	285	-245	4.37%	25.37%	-21.00%
ΛΕΥΚΑ	35	24	11	3.82%	2.13%	1.69%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%
ΑΓ.ΚΙΝ.	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 7. Περιβαλλοντικές Σπουδές

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	1887	1990	-103	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	1798	1887	-89	-	-	-
ΔΑΠ	794	916	-122	44.16%	48.54%	-4.38%
ΠΑΣΠ	544	481	63	30.25%	25.49%	4.76%
ΠΚΣ	231	219	12	12.84%	11.60%	1.24%
ΑΚΥΡΑ	89	103	-14	4.94%	5.45%	-0.50%
ΑΡ.ΕΝ.	70	122	-52	3.89%	6.46%	-2.57%
ΛΟΙΠΑ	68	94	-26	3.78%	4.98%	-1.19%
ΕΑΑΚ	66	36	30	3.67%	1.90%	1.76%
ΛΕΥΚΑ	25	19	6	1.39%	1.00%	0.38%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%
ΑΓ.ΚΙΝ.	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 8. Εκεί που η ΔΑΠ είναι δυνατή

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	44144	47593	-3449	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	42758	46323	-3565	-	-	-
ΔΑΠ	21019	22849	-1830	49.15%	49.32%	-0.16%
ΠΑΣΠ	11010	11315	-305	25.74%	24.42%	1.32%
ΠΚΣ	5196	6300	-1104	12.15%	13.60%	-1.44%
ΕΑΑΚ	2063	1910	153	4.82%	4.12%	0.70%
ΑΡ.ΕΝ.	1654	1963	-309	3.86%	4.23%	-0.36%
ΑΚΥΡΑ	1386	1270	116	3.24%	2.74%	0.49%
ΛΟΙΠΑ	1155	1488	-333	2.70%	3.21%	-0.51%
ΛΕΥΚΑ	480	340	140	1.12%	0.73%	0.38%
ΑΓ.ΚΙΝ.	181	158	23	0.42%	0.34%	0.08%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 9. Εκεί που η ΠΑΣΠ είναι δυνατή

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	39799	41009	-1210	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	38577	40079	-1502	-	-	-
ΠΑΣΠ	15042	14692	350	38.99%	36.65%	2.33%
ΔΑΠ	13036	13710	-674	33.79%	34.20%	-0.41%
ΠΚΣ	4453	4891	-438	11.54%	12.20%	-0.66%
ΕΑΑΚ	2574	2774	-200	6.67%	6.92%	-0.24%
ΑΡ.ΕΝ.	1892	2320	-428	4.90%	5.78%	-0.88%
ΑΚΥΡΑ	1222	930	292	3.16%	2.32%	0.84%
ΛΟΙΠΑ	956	1161	-205	2.47%	2.89%	-0.41%
ΛΕΥΚΑ	442	371	71	1.14%	0.92%	0.22%
ΑΓ.ΚΙΝ.	182	160	22	0.47%	0.39%	0.07%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 10. Εκεί που η ΠΚΣ είναι δυνατή

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	38311	41358	-3047	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	36831	40104	-3273	-	-	-
ΔΑΠ	13522	14516	-994	36.71%	36.19%	0.51%
ΠΑΣΠ	8895	8375	520	24.15%	20.88%	3.26%
ΠΚΣ	7721	9594	-1873	20.96%	23.92%	-2.95%
ΕΑΑΚ	3078	3134	-56	8.35%	7.81%	0.54%
ΑΡ.ΕΝ.	2005	2429	-424	5.44%	6.05%	-0.61%
ΑΚΥΡΑ	1480	1254	226	4.01%	3.12%	0.89%
ΛΟΙΠΑ	916	1434	-518	2.48%	3.57%	-1.08%
ΛΕΥΚΑ	537	390	147	1.45%	0.97%	0.48%
ΑΓ.ΚΙΝ.	157	232	-75	0.42%	0.57%	-0.15%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 11. Εκεί που η ΕΑΑΚ είναι δυνατή

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	34324	37101	-2777	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	33024	36043	-3019	-	-	-
ΔΑΠ	10194	11220	-1026	30.86%	31.12%	-0.26%
ΠΑΣΠ	8128	8229	-101	24.61%	22.83%	1.78%
ΠΚΣ	5852	6878	-1026	17.72%	19.08%	-1.36%
ΕΑΑΚ	5284	5779	-495	16.00%	16.03%	-0.03%
ΑΡ.ΕΝ.	1665	2018	-353	5.04%	5.59%	-0.55%
ΑΚΥΡΑ	1300	1058	242	3.93%	2.93%	1.00%
ΛΟΙΠΑ	1197	1299	-102	3.62%	3.60%	0.02%
ΛΕΥΚΑ	576	450	126	1.74%	1.24%	0.49%
ΑΓ.ΚΙΝ.	128	170	-42	0.38%	0.47%	-0.08%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 12. Εκεί που η Αρ. Εν. είναι δυνατή

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	36370	38391	-2021	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	35140	37405	-2265	-	-	-
ΔΑΠ	11681	12400	-719	33.24%	33.15%	0.09%
ΠΑΣΠ	10479	9991	488	29.82%	26.71%	3.11%
ΠΚΣ	5414	6267	-853	15.40%	16.75%	-1.34%
ΕΑΑΚ	3139	3307	-168	8.93%	8.84%	0.09%
ΑΡ.ΕΝ.	2961	3780	-819	8.42%	10.10%	-1.67%
ΑΚΥΡΑ	1230	986	244	3.50%	2.63%	0.86%
ΛΟΙΠΑ	795	1131	-336	2.26%	3.02%	-0.76%
ΛΕΥΚΑ	524	393	131	1.49%	1.05%	0.44%
ΑΓ.ΚΙΝ.	147	136	11	0.41%	0.36%	0.05%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%

Πίνακας 13. Εκεί που τα Λοιπά είναι δυνατά

	Ψ09	Ψ08	ΔΨ	Π09	Π08	ΔΠ
ΨΗΦΙΣΑΝ	19038	21150	-2112	-	-	-
ΕΓΚΥΡΑ	18220	20482	-2262	-	-	-
ΔΑΠ	5987	6525	-538	32.85%	31.85%	1.00%
ΠΑΣΠ	4264	4177	87	23.40%	20.39%	3.00%
ΠΚΣ	2705	3122	-417	14.84%	15.24%	-0.39%
ΛΟΙΠΑ	2581	4035	-1454	14.16%	19.70%	-5.53%
ΕΑΑΚ	1449	1397	52	7.95%	6.82%	1.13%
ΑΚΥΡΑ	818	668	150	4.48%	3.26%	1.22%
ΑΡ.ΕΝ.	795	807	-12	4.36%	3.94%	0.42%
ΛΕΥΚΑ	324	255	69	1.77%	1.24%	0.53%
ΑΓ.ΚΙΝ.	115	164	-49	0.63%	0.80%	-0.16%
ΓΕΝΟΒΑ2001	0	0	0	0%	0%	0%

ΥΓ1. Το ποσοστό κάθε παράταξης είναι ο αριθμός των ψήφων της δια τον αριθμό των έγκυρων. Επέλεξα να δόσω και το κλάσμα άκυρα / έγκυρα που δεν είναι ακριβώς ποσοστό, με την έννοια ότι όλα τα άλλα ποσοστά αθροιζόμενα δίνουν 100%

ΥΓ2. Οι κασσάνδρες που μιλούσαν για αύξηση των ψήφων της Πανεπιστημονικής(μ-λ) στις εκλογές των μεταπτυχιακών δεν επιβεβαιώθηκαν:) ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/05/10/%ce%9a%ce%b9%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%ba%ce%ac 2009-05-10T16:28:00-04:00 2009-05-10T16:28:00-04:00
Οι cine-φίλοι καλλούνται να πατήσουν εδώ. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/05/08/%ce%a4%ce%b9_%ce%ad%ce%b3%ce%b9%ce%bd%ce%b5_%cf%81%ce%b5_%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac,_%ce%bc%ce%b1%cf%82_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%cf%80%ce%ad%cf%83%ce%b1%ce%bd%ce%b5; 2009-05-08T10:54:00-04:00 2009-05-08T10:54:00-04:00
Τι άλλο μπορώ να σκεφτώ, όταν ανεβαίνοντας πριν λίγο στο ΙΤΕ, βλέπω απ' έξω να κυματίζει περήφανη η σημαία της Κούβας και δίπλα απ' αυτή η σημαία της Βενεζουέλας!

Απ' ότι ενημερώθηκα μόλις πριν 2 λεπτά οι πρέσβεις της Κούβας και της Βενεζουέλας είναι αυτή τη στιγμή στο ΙΤΕ. Δυστυχώς οι πηγές μου δε φτάνουν στο ακριβές περιεχόμενο της επίσκεψης. Το μόνο που κατάφερα να μάθω είναι ότι έχει κάποια σχέση με τα εφαρμοσμένα μαθηματικά, εγώ όμως είμαι σε άλλο Ινστιτούτο (Επιστήμης Υπολογιστών) και όροφο και δεν παίζει να τους συναντήσω.
Θα σας κρατάω ανήμερους για ότι νεότερο μαθαίνω.

Venceremos! ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/05/06/%ce%9f_%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%84%ce%af%ce%b1%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%a0%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae 2009-05-07T00:08:00-04:00 2009-05-07T00:08:00-04:00 Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε...

Η Πανεπιστημονική κατεβαίνει και στον ενιαίο σύλλογο μεταπτυχιακών του πανεπιστημίου Κρήτης. Είχε κατέβει και πέρυσι αν δεν κάνω λάθος για πρώτη φορά, αλλά τότε είχα τελειώσει το μεταπτυχιακό μου και δούλευα, φέτος όμως που επέστρεψα στα πανεπιστημιακά θρανία ως διδακτορικός φοιτητής δε τη γλιτώνω ή δε με γλιτώνουν:). Ήταν και "τα παιδιά από το φυσικό και την ιατρική" που ξεκίνησαν μια καλή προσπάθεια...

Την τελευταία δεκαετία μπορούσε κανείς να με βρει στα ψηφοδέλτια της Πανσπουδαστικής, μέχρι το 2005 στο σύλλογο της Επιστήμης Υπολογιστών και από το 2006 μέχρι σήμερα στο σύλλογο του Μαθηματικού. Μάλιστα, όσοι ανήκουν στη σπάνια κατηγορία των φοιτητών που πήραν πτυχίο πριν λίγους μήνες από το Μαθηματικό και ξεκίνησαν ήδη μεταπτυχιακό σε οποιοδήποτε τμήμα του Παν. Κρήτης, έχουν φέτος για μια μοναδική φορά την ευτυχία -sic- να με βρουν ταυτόχρονα σε 2 ψηφοδέλτια, ένα προπτυχιακό, ένα μεταπτυχιακό.

Και τα 2 ξεκινάνε με το πρόθεμα "Παν" και έχουν σαν σήμα το γαρύφαλλο. Έτσι ακόμα και οι μύωπες δε θα μπερδευτούν και δεν κινδυνεύουμε να πάθουμε το ίδιο που πάθαμε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, στις οποίες πολλοί ηλικιωμένοι με προβλήματα όρασης ψήφισαν ΚΚΕ-μλ κατά λάθος (αντί για ΚΚΕ), όπως υποστηρίζει μια περισπούδαστη ερμηνεία της αύξησης των ψήφων του μλ, που διάβασα κάπου στο διαδίκτυο:)

Επί της ουσίας όμως, δε το κρίνω σκόπιμο να σας παραθέσω κάθε θέση της Πανσπουδαστικής και της Πανεπιστημονικής. Σας παραπέμπω στις σελίδες τους καθώς και στην ιδεολογική τους μήτρα. Για να είμαι χρήσιμος θα μιλήσω για θέσεις που χρήζουν εξειδίκευσης ή και αλλαγής.

1. Αρκετές φορές διαπιστώνω πως το κόμμα έχει επεξεργασμένες θέσεις για τις θεωρητικές σχολές, αλλά όχι για τις θετικές. Και αυτό που συμβαίνει στην πράξη είναι ότι μεταφέρουμε μηχανιστικά την προβληματική των μεν στις δε. Για παράδειγμα, οι θέσεις του ΚΚΕ για την ανώτατη εκπαίδευση εύστοχα παρατηρούν ότι ο καπιταλισμός στο σημερινό ιμπεριαλιστικό στάδιό του μπαίνει εμπόδιο στην ανάπτυξη των θεωρητικών επιστημών, αφενός μέσω της υποβάθμισή τους στη βάση της αδυναμίας τους να ικανοποιήσουν το άμεσο κέρδος, αφετέρου μέσω των στρεβλώσεων στην κατεύθυνση των προγραμμάτων σπουδών.

Όμως, αν υποστηρίξουμε (όπως πολύ συχνά κάνουμε) ότι το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις επιστήμες, τότε γινόμαστε γραφικοί. Ποτέ άλλοτε οι θετικές, τεχνολογικές επιστήμες και οι επιστήμες υγείας (στο εξής θα τις αποκαλώ "δικές" μας) δε γνώρισαν τέτοια ορμητική ανάπτυξη όπως σήμερα. Αν το ερώτημα είναι (όπως μπαίνει συχνά λανθασμένα από το κόμμα) αν ο ιμπεριαλισμός είναι σε θέση να προωθήσει την επιστήμη, τότε η απάντηση που δίνει η πραγματικότητα για τις "δικές" μας επιστήμες είναι: "ΝΑΙ, και μάλιστα με πρωτοφανέρωτη ταχύτητα". Πρέπει λοιπόν να προτάσσουμε άλλα ερωτήματα, εκείνα που ο ιμπεριαλισμός αδυνατεί να απαντήσει, π.χ. ποιος και πως αξιοποιεί τα ερευνητικά αποτελέσματα, πόσο μάλλον που η έρευνα στις μέρες μας έχει κοινωνικοποιηθεί αρκετά με την έννοια της συνεργασίας πολλών ανθρώπων μέσα σε μια ερευνητική ομάδα ή και διαφορετικών ομάδων. Κάτι τέτοιο θυμίζει -αν και δεν ταυτίζεται (αλλά αυτό αξίζει ξεχωριστό post που σας υπόσχομαι για το κοντινό μέλλον)- την αποξένωση του εργάτη από το προϊόν της εργασίας του, όπως την διαβάσαμε από τον παππα-στρουμφ, όταν είμασταν παιδιά.

2. Δεν καταφέρνουμε συχνά να αποφύγουμε την επίκληση ιδεαλιστικών επιχειρημάτων προς χάρην της προπαγανδιστικής ευκολίας.
Για παράδειγμα, λέμε συνέχεια ότι η επιστήμη έχει κοινωνικό ρόλο (ή "σκοπός της επιστήμης είναι να εξυπηρετήσει τις κοινωνικές ανάγκες..."). Θεωρώ πως τέτοιου είδους αντιλήψεις εδράζονται σε μια γενική και αφηρημένη ηθική περί δικαίου, χριστιανικού τύπου.

Η επιστήμη δεν έχει συνείδηση, άρα ούτε και δικό της ρόλο ή σκοπό. Σκοπό έχουν οι διάφορες τάξεις για την αξιοποίηση της. Ο σκοπός στον οποίο αναφερόμαστε εμείς είναι ο σκοπός που έχει η εργατική τάξη για την αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της επιστήμης, όταν θα την ελέγχει, δηλαδή στο σοσιαλισμό. Το θεωρώ σκόπιμο να το ξεκαθαρίζουμε έτσι το ζήτημα και να καλούμε έτσι και το συνομιλητή μας να σκεφτεί με ταξικούς όρους.

3. Δε μπορεί να μην αποδεχόμαστε ότι υπάρχουν (και) επιστημονικά κριτήρια, πάνω στα οποία να μπορεί να γίνει αξιολόγηση στις "δικές" μας επιστήμες. Ένιωσα πολύ άσχημα όταν συμμετείχα σε μια συζήτηση, κατά την οποία κάποιος δικός μας εξηγούσε (;) σε φοιτητές του μαθηματικού πως δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια ούτε στα μαθηματικά... Έλεος, όχι άλλη γραφικότητα!

4. Υπάρχει ανάγκη μιας νέας θεωρητικής επεξεργασίας σε σχέση με το ρόλο και την ταξική τοποθέτηση της διανόησης στη σύγχρονη εποχή. Ο Ρούσης έχει κάνει μια αξιόλογη δουλειά πάνω στο θέμα (όποιος γνωρίζει κι άλλες δουλείες καλείται να με ενημερώσει πάρ' αυτά). Φίλε αναγνώστη, αν σε εκνεύρισα, βάστα λίγο να σου εξηγήσω. Ναι, ο Ρούσης δε γράφει πάντα ασυναρτησίες, όπως στο εμετικό άρθρο του στην Ελευθεροτυπία για τα 3 "Σ". Ούτε μπλέκει πάντα τις ασυναρτησίες με ενδιαφέροντες προβληματισμούς, όπως στην πρώτη τοποθέτηση του στον προσυνεδριακό. Ορισμένες φορές καταφέρνει να αποφύγει εντελώς τις ασυναρτησίες:) Και εμείς θα ζημιώσουμε αν κάψουμε μαζί με τα ξερά και τα χλωρά της σκέψης του.

5. Τέλος, αν και αυτό αφορά περισσότερο την Πανσπουδαστική, δε μ' αρέσει να βλέπω στα πλαίσια μας τη θέση ότι "η βάση του 10 αποτελεί ταξικό φραγμό". Όχι γιατί δεν είναι, ο καπιταλισμός ούτως ή άλλως βάζει ταξικούς φραγμούς σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Αλλά η θέση αυτή υπονοεί ότι δε θα έπρεπε να υπάρχει κανένα όριο και να μπαίνουν όλοι στο πανεπιστήμιο. Δηλαδή κουτσοί-στραβοί στον άγιο Παντελεήμονα:) Επιμένω -σε πείσμα όσων με κοιτούν περίεργα- να λέω πως η ελεύθερη είσοδος στο πανεπιστήμιο είναι αντιδραστικό αίτημα και συνδέεται πάντα με ελεύθερη έξοδο στην ανεργία, την ανασφάλεια και τη ματαίωση ονείρων και προσωπικοτήτων. Παιδιά ας αφήσουμε τον αριστερισμό στους αριστεριστές. Δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να μπορεί να δεχτεί μια τέτοια θέση.

Υ.Γ. Εδώ και χρόνια με απασχολεί πολύ το θέμα της διαφθοράς στο πανεπιστήμιο. Στη δική μου εμπειρία από τα 2 τμήματα στα οποία έχω ζήσει από κοντά, η συνδιαλλαγή μεταξύ καθηγητών-φοιτητών είναι η εξαίρεση, γενικά δακτυλοδεικτούμενη και κατακριτέα και αφορά πολύ συγκεκριμένους καθηγητές που ξεχωρίζουν σα τη μύγα μες το γάλα. Αντίθετα η συνδιαλλαγή μεταξύ φοιτητών, συγκεκριμένα μεταπτυχιακών-προπτυχιακών είναι η καθημερινότητα ιδίως στο τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών, ενώ έχει αναχθεί και σε κυρίαρχη αξία που απορρίπτει σαν ξένο σώμα όσους αρνούνται να παίξουν το παιχνίδι. Η συνδιαλλαγή αφορά την εκπόνηση εργασιών έναντι αμοιβής, τη διεξαγωγή ιδιαίτερων μαθημάτων προ των εξεταστικών, την ανοχή σε αντιγραφές ("συνεργία" στην αργκώ της εξαθλίωσης), ακόμα και την ευνοϊκή βαθμολόγηση εργασιών και γραπτών από μεταπτυχιακούς φοιτητές. Βέβαια, αυτοί που αποσκοπούν στο οικονομικό κέρδος δεν είναι η πλειοψηφία, όμως δημόσιες σχέσεις με σκοπό την εξυπηρέτηση κοινωνικών-διαπροσωπικών συμφερόντων κάνουν σχεδόν όλοι. Ζώντας μέσα σ' αυτούς τους χώρους και με αυτούς τους ανθρώπους, συχνά αναρωτιέμαι για ποιον και με ποιον αξίζει να παλέψεις και να υπερασπιστείς και δε σας κρύβω πως εξακολουθώ να κάνω τέτοιες "κακές" σκέψεις.

Έλα όμως που "τα παιδιά από το φυσικό και την ιατρική" αξίζουν την υποστήριξή μου...
Γι' αυτό Πανεπιστημονική στις 13 Μαΐου. Λεπτομέρειες για το που θα στηθεί η κάλπη στο Ηράκλειο (Κνωσό ή Βούτες) θα δώσω όταν τις μάθω. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/05/06/%ce%a4%ce%bf_%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%b6%ce%ac%ce%ba%ce%b9_%cf%83%cf%84%ce%bf_%cf%83%ce%b1%ce%bb%cf%8c%ce%bd%ce%b9 2009-05-06T23:51:00-04:00 2009-05-06T23:51:00-04:00
...επιστρέφω στο "δημοκρατικό" Ηράκλειο και την ώρα που πάω να το συναρμολογήσω ανοίγει το συρτάρι του και πέφτουν διάφορες βίδες ανάμεσά τους και κάτι μικρό μεταλλικό κυκλικού σχήματος. Τι διάολο είναι αυτό αναρωτιέμαι; Σκύβω και τι να δω; Ένα σοβιετικό νόμισμα! Δεν μου φαίνεται για ρούβλι γιατί είναι μικρό και ταπεινό, μάλλον κάποια υποδιαίρεση. Γράφει πάνω "3 ΚΟΠΕΗΚΗ" και στην άλλη πλευρά γράφει "CCCP" και έχει το κλασσικό σύμβολο της ΕΣΣΔ με το σφυροδρέπανο μπροστά από τη γη και τα γνωστά στάχυα γύρω-γύρω.

Το παλιοκόριτσο -σκέφτηκα- με συγκίνησε πάλι! ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/05/03/Rock,_%cf%84%ce%bf_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd_(%ce%bc%ce%b5_%ce%bf%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%b7_Punk_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%ce%b3%ce%b1%cf%81%ce%bd%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b1) 2009-05-03T11:40:00-04:00 2009-05-03T11:40:00-04:00

Σιδηρόπουλος - Μου 'πες θα φύγω

Σπυριδούλα - Πωλείται συνείδηση

Τρύπες - Αμνησία

Λευκή Συμφωνία - Κοιτάζοντας Πίσω

Γιώργος Τσίγκος και Μαύροι Κύκλοι - Τετραγωνισμένα Φύλλα

Panx Romana - Συναγερμός

Παππακωνσταντίνου - Σφεντόνα

Τσακνής - Νοέμβρης '90

Μαχαιρίτσας - Nα δεις τι σου 'χω για μετά

Κατσιμιχαίοι - Η μοναξιά του Σκηνοβάτη

Διάφανα Κρίνα - Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός

Άσιμος - Ρε Μπαγάσα

Ξύλινα Σπαθιά - Σιωπή

Horror Vacui - Κύκνειο Άσμα

]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/04/27/%ce%9a%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%82_%ce%9a%ce%b1%cf%81%cf%85%cf%89%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 2009-04-27T23:35:00-04:00 2009-04-27T23:35:00-04:00 Πρέβεζα - Κ. Γ. Καρυωτάκης (Μέρος 1ο)

Πρέβεζα - Κ. Γ. Καρυωτάκης (Μέρος 2ο)

Πρέβεζα - Κ. Γ. Καρυωτάκης (Μέρος 3ο)

Αντί κυρίως θέματος:
Ποιήματα

Επίλογος:
Το άγαλμα της πλαϊνής φωτογραφίας βρίσκεται σε ένα στενό στο κέντρο της Πρέβεζας. Ταπεινή η φωτογραφία σε αρμονία με το άγαλμα και την προσωπικότητα που παριστάνει. Ταπεινοί και οι στίχοι ενός (σε μένα) γνωστού-άγνωστου (γενικά) ποιητή εμπνευσμένοι από το άγαλμα αυτό:

"Ο ποιητής λύγισε το κεφάλι του γνέφοντας καταφατικά,
αλήθεια σε ποια αυτοχειρία;
Έχει μείνει περίσσεια για την επαύριο.
Άραγε ποια πτυχή του εγώ μας πολιορκεί το μπρούντζινο βλέμμα του;"

Υ.Γ. Κάτω, το σπίτι στο οποίο έζησε ο Καρυωτάκης στην Πρέβεζα. Πιο κάτω, ο ηθοποιός που παίζει πολύ πετυχημένα το ρόλο του Καρυωτάκη στη σειρά της ΕΡΤ1, μπροστά στην επιτύμβια στήλη που έχει στηθεί στην περιοχή "Βαθύ" της Πρέβεζας, ακριβώς στο σημείο που βρέθηκε το νεκρό σώμα του.


]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/04/21/_Meta_Math!_The_quest_for_Omega_,_Gregory_Chaitin 2009-04-21T14:38:00-04:00 2009-04-21T14:38:00-04:00 εδώ στα αγγλικά. Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία και η ελληνική του μετάφραση.

Το θέμα του αφορά τα μαθηματικά και τη φιλοσοφία. Ο συγγραφέας του (δείτε μια ομιλία του στο Carnegie Mellon το 2000), είναι ένας εκ των ιδρυτών ενός θεωρητικού κλάδου της επιστήμης υπολογιστών που ονομάζεται "Algorithmic Information Theory" (ΑΙΤ για τη συνέχεια του άρθρου). Το βιβλίο αυτό έχει φιλοσοφικό ενδιαφέρον και απευθύνεται στο ευρύ κοινό, αν και η τριβή με τα μαθηματικά σε πανεπιστημιακό επίπεδο βοηθά στην κατανόησή του.

Στον τομέα της AIT κάνει την εμφάνηση της μια νέα όψη πολυπλοκότητας ενός δοσμένου αλγορίθμου. Αντίθετα με την κλασσική θεωρία πολυπλοκότητας, κατά την οποία η πολυπλοκότητα μετράει το χρόνο και το χώρο (μνήμη) που χρειάζεται ένας αλγόριθμος για να εκτελεστεί, στην (ΑΙΤ) η πολυπλοκότητα ενός αλγορίθμου μετράει τον ελάχιστο χώρο (μνήμη) που χρειάζεται για να γραφτεί ο αλγόριθμος. Για παράδειγμα, η πολυπλοκότητα ενός string (ακολουθία χαρακτήρων, όπως για παράδειγμα μια φράση στα ελληνικά) ορίζεται ως το μικρότερο δυνατό πρόγραμμα (αλγόριθμος) που μπορεί να το παράξει (μας είναι παντελώς αδιάφορο σε πόσο χρόνο θα το παράξει ή πόσο χώρο χρειάζεται για να το παράξει).

Ο συγγραφέας συνδέει το έργο του πάνω στον τομέα αυτό με τις γενικότερες φιλοσοφικές του απόψεις και συμμετέχει μαζί με άλλους, όπως τον Wolfram που είναι ο συγγραφέας της πολύ γνωστής ανάμεσα στους μαθηματικούς γλώσσας Mathematica, στη δημιουργία ενός νέου ρεύματος στη φιλοσοφία των μαθηματικών, που αποκαλείται "Digital Philosophy". Ούτε λίγο, ούτε πολύ, το ρεύμα αυτό υποστηρίζει πως δεν υπάρχουν στη φύση συνεχή φαινόμενα, παρά μόνο διακριτά! Θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσα την άποψη αυτή παρόλο που τη διαχωρίζω από τις υπόλοιπες συνδέσεις που κάνει ο συγγραφέας για να στηρίξει τις θεολογικές του απόψεις.

Ανάμεσα στις εξαιρετικές ιδέες που παρέχει αυτό το βιβλίο, είναι η εξής: "Καταλαβαίνω θα πει συμπιέζω". Για παράδειγμα, έστω ένας φυσικός έχει μπροστά του ένα τεράστιο όγκο πληροφορίας σαν αποτέλεσμα πειραμάτων. Αν δεν έχει καταφέρει να ερμηνεύσει αυτά τα αποτελέσματα είναι αναγκασμένος να αναφέρει όλα τα αποτελέσματά του για να αναφερθεί στα πειράματα. Αν όμως βρει ένα τύπο που να τα ερμηνεύει καταφέρνει να διατυπώσει μια πολυ πιο λιτή έκφραση των πειραματικών αποτελεσμάτων. Έτσι ένας τύπος πιάνει πολύ λιγότερο χώρο (πχ. σε bits) για να παρασταθεί από ότι το σύνολο των πειραματικών αποτελεσμάτων! Ο συγγραφέας προχωράει λίγο ακόμα και ορίζει σαν τυχαίο το string εκείνο το οποίο δε μπορεί να συμπιεστεί πολύ, πχ. αν το μέγεθος του string ασυμπίεστο και συμπιεσμένο είναι της ίδιας τάξης μεγέθους. Έτσι αν δεν υπάρχει κανένας τύπος που να εξηγεί τα πειραματικά αποτελέσματα, τότε αυτά είναι πραγματικά τυχαία. Έστω όμως ότι έχουμε ένα πρόγραμμα που παράγει ένα string (π.χ. ένα τύπο που ερμηνεύει τα πειραματικά δεδομένα), μπορούμε να αποδείξουμε ότι αυτό είναι το μικρότερο δυνατό, δηλαδή ότι δε μπορεί να συμπιεστεί άλλο; Η απάντηση είναι όχι, όπως έδειξε ο συγγραφέας με το επιστημονικό του έργο.

Αυτό που με εντυπωσίασε πιο πολυ από όλα είναι ότι υπάρχει μια διοφαντινή εξίσωση (Universal Diophantine Equation) που μοντελοποιεί πλήρως έναν υπολογιστή (ισοδυναμεί με τη Universal Turing Machine για τους ειδήμονες)! Για τους λιγότερο ειδήμονες, διοφαντινή εξίσωση είναι μια αθώα εξίσωση σαν αυτές που μάθατε στο λύκειο με το μόνο περιορισμό ότι όλοι οι αριθμοί γνωστοί και άγνωστοι πρέπει να είναι φυσικοί (θετικοί ακέραιοι), αντί για πραγματικοί όπως μαθαίναμε στο λύκειο. Με τις διοφαντινές εξισώσεις ασχολούνταν οι αρχαίοι Έλληνες 2 χιλιάδες χρόνια πριν, πήραν άλλωστε το όνομα τους απο τον Διόφαντο. Η έννοια του υπολογισμού, οι έννοιες της μη-πληρότητας και μη-υπολογισιμότητας ήταν μπροστά στα μάτια μας 2 χιλιάδες χρόνια τώρα!!! Συμπέρασμα; Μάθετε ιστορία των Μαθηματικών, αν θέλετε να πάτε μπροστά!

Σαν συνέχεια, δίνεται μια εξήγηση γιατί δεν υπάρχει αλγόριθμος επίλυσης διοφαντινών εξισώσεων (αυτό ήταν το 10ο πρόβλημα του Hilbert στην ιστορική ομιλία του στο Παρίσι το 1900, οι πιο ψαγμένοι ας ρίξουν μια ματιά κι εδώ). Ας θεωρήσουμε τη διοφαντινή εξίσωση που ισοδυναμεί με μια Universal Turing Machine. Αν μπορείς να αποφασίσεις σε πεπερασμενο αριθμό βημάτων αν αυτή έχει λύσεις, τότε μπορείς να αποφασίσεις σε πεπερασμένο αριθμό βημάτων άν ένα δοσμένο πρόγραμμα τελειώνει ή όχι (το γνωστό halting πρόβλημα). Και όπως απέδειξε ο Turing το 1936, το τελευταλιο είναι αδύνατο. Άρα υπάρχει τουλάχιστον μια διοφαντινή εξίσωση που δεν επιδέχεται αλγοριθμικής επίλυσης. Ο Hilbert έκανε λάθος, εικάζοντας πως υπάρχει αλγόριθμος επίλυσής τους!

Οι πιο ψαγμένοι αναγνώστες θα βρουν πολύ ενδιαφέρουσα μια επέκταση της έννοιας της μη-πληρότητας πέρα από το περιεχόμενο που τις δίνουν οι Gödel και Turing, αλλά για τις ανάγκες του post θα περιοριστώ σε λιγότερο απαιτητικά θέματα και θα παραθέσω ενδιαφέροντα αποσπάσματα του βιβλίου που έχουν ένα ευρύτερο ενδιαφέρον:

"...the computer was (and still is!) a wonderful new philosophical and mathematical concept. The computer is even more revolutionary as an idea, than it is as a practical device that alters society..."

"Leibniz said:
Without mathematics we cannot penetrate deeply into philosophy.
Without philosophy we cannot penetrate deeply into mathematics.
Without both we cannot penetrate deeply into anything."

"In my opinion, the view that math provides absolute certainty and is static and perfect while physics is tentative and constantly evolving is a false dichotomy. Math is actually not that different from physics. Both are attempts of the human mind to organize, to make sense, of human experience; in the case of physics, experience in the laboratory, in the physical world, and in the case of math, experience in the computer, in the mental mindscape of pure mathematics."

"the computer isn’t just a billion (or is it trillion?) dollar industry, it is also—which is more important to me—an extremely significant and fundamental new concept that changes the way you think about mathematical problems."

"I still think that the best way to learn a new idea is to see its history, to see why someone was forced to go through the painful and wonderful process of giving birth to a new idea!"

"If a mathematical statement is false, there will be no proofs, but if it is true, there will be an endless variety of proofs, not just one! Proofs are not impersonal, they express the personality of their creator/discoverer just as much as literary efforts do. If something important is true, there will be many reasons that it is true, many proofs of that fact."

"In a way, math isn’t the art of answering mathematical questions, it is the art of asking the right questions, the questions that give you insight, the ones that lead you in interesting directions, the ones that connect with lots of other interesting questions—the ones with beautiful answers!"

"Uncomputability is a deeper reason for incompleteness. This immediately makes incompleteness seem much more natural, because, as we shall see in Chapter V, a lot of things are uncomputable, they’re everywhere, they’re very easy to find."

"My own approach to incompleteness is similar to Turing’s in that I deduce incompleteness from something deeper, but in my case it’ll be from randomness, not from uncomputability, as we shall see. And random things are also everywhere, they’re the rule, not the exception..."

"Well, it’s this: Hilbert’s goal of one FAS (Formal Axiomatic System, η σημείωση δική μου) for all of math was an impossible goal, because you can’t put all of mathematical truth into just one FAS. Math can’t be static, it’s got to be dynamic, it’s got to evolve. You’ve got to keep extending your FAS, adding new principles, new ideas, new axioms, just as if you were a physicist, without proving them, because they work! Well, not exactly the way things are done in physics, but more in that spirit. And this means that the idea of absolute certainty in mathematics becomes untenable. Math and physics may be different, but
they’re not that different, not as different as people might think. Neither of them gives you absolute certainty!"

"Unfortunately, as programming languages become increasingly sophisticated, they reflect more and more the complexity of human society and of the immense world of software applications."

"The question of where all the complexity in the world comes from continues to fascinate scientists to this day. For example, it’s the focus of Wolfram’s book A New Kind of Science. Wolfram solves the problem of complexity by claiming that it’s only an illusion, that the world is actually very simple. For example, according to Wolfram all the randomness in the world is only pseudo-randomness generated by simple algorithms! That’s certainly a philosophical possibility, but does it apply to this world? Here it seems that quantum-mechanical randomness provides an inexhaustible source of potential complexity, for example via “frozen accidents”, such as biological mutations that change the course of evolutionary history."

" I think of a scientific theory as a binary computer program for calculating the observations, which are also written in binary. And you have a law of nature if there is compression, if the experimental data is compressed into a computer program that has a smaller number of bits than are in the data that it explains. The greater the degree of compression, the better the law, the more you understand the data.
But if the experimental data cannot be compressed, if the smallest program for calculating it is just as large as it is (and such a theory can always be found, that can always be done, that’s so to speak our “Lagrangian interpolation”), then the data is lawless, unstructured, patternless, not amenable to scientific study, incomprehensible. In a word, random, irreducible!"

"I think of the axioms as a computer program for generating all theorems. I measure the amount of information in the axioms by the size of this program. Again, you want the smallest program, the most concise set of axioms, the minimum number of assumptions (hypotheses) that give you that set of theorems."

"In fact, according to quantum mechanics, infinitely precise measurements require infinite energies (infinitely big and expensive atom smashers), but long before that you get gravitational collapse into a black hole, if you believe in general relativity theory."

"no physical quantity has ever been measured with more than, say, 20 digits of precision. And the experiments that achieve that degree of precision are masterpieces of laboratory art and the sympathetic search for physical quantities stable enough and sharply defined enough to allow themselves to be measured with that degree of precision, not to mention eliminating all possible perturbing sources of noise! So why, Rolf would ask, should anyone believe in arbitrarily precise measurements or in the real numbers used to record the results of such measurements?!"

"I’d like to continue in Zeno’s footsteps as well as Rolf’s and argue that a number with infinite precision, a so-called real number, is actually rather unreal!"


"And this is precisely the question discussed by Alan Turing in his famous 1936 paper that invented the computer as a mathematical concept. He showed that there were lots and lots of computable real numbers. That’s the positive part of his paper. The negative part, is that he also showed that there were lots and lots of uncomputable real numbers. And that gives us another philosophical proof that there are transcendental numbers, because it turns out that all algebraic reals are in fact computable."

"So if you close your eyes and pick a real number from the unit interval at random, in such a way that any one of them is equally likely, the probability is zero that you get a computable real. And that’s also the case if you get the successive binary digits of your real number using independent tosses of a fair coin. It’s possible that you get a computable real, but it’s infinitely unlikely. So with probability one you get an uncomputable real, and that has also got to be a transcendental number, what do you think of that!"

"Well, a random real is a real number with the property that its bits are irreducible, incompressible information, as much as is possible."

"So random reals are bad news from the point of view of what can be proved. Most of their bits are unknowable; a given FAS can only determine about as many bits of the random real as the number of bits needed to generate the set of all its theorems. In other words, the bits of a random real, any finite set of them, cannot be compressed into a FAS with a smaller number of bits."

"'Axioms = Theorems' implies reasoning is useless! 'Axioms
"So the basic idea is that you can’t prove that a program is elegant if it’s larger than the size of the program for generating all the theorems in your FAS. In other words, if the program is larger than the program-size complexity of your FAS, then you can’t prove that that program is elegant! No way!" ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/04/12/%ce%9c%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%9b%ce%bf%cf%8a%ce%b6%ce%bf%cf%82 2009-04-12T20:29:00-04:00 2009-04-12T20:29:00-04:00 Μάνου Λοϊζου. Πόσο έχουμε ανάγκη σήμερα από Μάνους Λοϊζους... Μιας και δεν έχουμε τέτοιους τουλάχιστον αξίζει να αναδεικνύουμε το έργο του. Η πικρή προσωπική μου πείρα δείχνει πως η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων στις ηλικίες 20-30 αγνοούν τα τραγούδια του.
Γι' αυτό λοιπόν κι εγώ μαζεύω ένα σύνολο τραγουδιών του από το youtube και σας το παραθέτω:

Η μέρα εκείνη δε θα αργήσει

Che Guevara

Σ' ακολουθώ

Ο δρόμος

Το τραγούδι του δρόμου

Τίποτα δεν πάει χαμένο

Μή με ρωτάς

Κουτσή Κιθάρα

1η Μαϊου

Ο Μέρμηγκας

Σε ψάχνω

Ο αρχηγός

ΥΓ. Πρόσφατα οι Λαμπράκηδες δίναν cd του Λοϊζου μαζί με την κύρια εφημερίδα τους στην κυριακάτικη έκδοση. Του έκαναν μια μουσειακή παρουσίαση, κρατώντας το έργο του μακρυά από το περιεχόμενό του! Το μόνο που έχω να πω πάνω σ' αυτό, είναι πως το έργο του Λοϊζου δεν είναι "δικό τους και δικό μας", είναι μόνο δικό μας... ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/04/11/%ce%9a%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82_vs_%ce%95%ce%b8%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82_(%cf%84%ce%bf__%ce%bd%ce%b1_%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9_%ce%bd%cf%8d%ce%b2%ce%b5%ce%b9_%cf%84__%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf) 2009-04-11T16:15:00-04:00 2009-04-11T16:15:00-04:00 αυτό νομίζω πως θα έθετε την πιο ισχυρή υποψηφιότητα. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/04/11/%ce%a5%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%be%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c_%ce%a3%ce%ac%ce%b2%ce%b2%ce%b1%cf%84%ce%bf 2009-04-11T13:15:00-04:00 2009-04-11T13:15:00-04:00
1. Καταρχήν δεν καταπιάνεται με το ζήτημα της ύπαρξης, αλλά με αυτό της ζωής που είναι πολύ πιο περιορισμένο. πχ. Ένας βράχος υπάρχει αλλά δε ζει, δεν έχει συνείδηση και επομένως ούτε μπορεί να καταλάβει τις νομοτέλειες της ιστορικής εξέλιξης, πόσο μάλλον να τις χρησιμοποιήσει για την αλλαγή του κόσμου. Ποιο το νόημα λοιπόν της ύπαρξης εν γένει (και όχι της ύπαρξης του ανθρώπου συγκεκριμένα); Το ερώτημα μένει αναπάντητο από τη σχολή.

2. Ο ιστορικός υλισμός υποστηρίζει (σωστά) πως όλες οι έννοιες φορτίζονται ιστορικά από την εποχή τους και η σύγχρονη εποχή (όχι ο εκδοτικός οίκος :) ) είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Επομένως, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί, ότι στη σύγχρονη εποχή το νόημα της ύπαρξης βρίσκεται στην πραγματοποίηση αυτού του περάσματος. Ωστόσο, το παραπάνω επιχείρημα σκοντάφτει πάνω στο ζήτημα του θανάτου. Ο άνθρωπος που λειτουργεί με γνώμονά του τις αξίες της σχολής, δέχεται πως δεν υπάρχει Θεός, ούτε και μετά θάνατο ζωή. Άρα η αφοσίωσή της ζωής του στο σκοπό της σχολής, στην καλύτερη θα βρει δικαίωση σε μελλοντικές κοινωνίες (αν αυτές δεν την (ξανά)πατήσουν με τις δεξιές παρεκκλίσεις :) ), αφότου ο ίδιος θα έχει πάψει να υπάρχει ως ύλη, άρα και με οποιοδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τη σχολή.

3. Όσες φορές έχω ψάξει ή μου έχουν συστήσει βιβλία (όπως αυτό) της σχολής γύρω από το υπαρξιακό ζήτημα, ή από παρεμφερή ερωτήματα κομμουνιστικής ηθικής, είχα πικρές εμπειρίες. Αντιλαμβάνομαι βέβαια τη δυσκολία του ορισμού της κομμουνιστικής ηθικής καθώς και το πρωτόγνωρο του εγχειρήματος. Αυτό που δε θέλω όμως να αφήσω α-κριτικάριστο είναι η επιρροή του ιδεαλισμού, μέσω αιώνων χριστιανικής παράδοσης στην Ευρώπη πάνω στη σχολή, ή μάλλον τους οπαδούς της. Πρόκειται για ένα συνοθύλευμα κανόνων καθωσπρεπισμού, οδηγιών προς ναυτιλλομένους, εξωραϊσμό της αστικής ηθικής, πασπαλισμένης με έντονες δόσεις συλλογικότητας, αναγκαίας για την εξυπηρέτηση του σκοπού. Δεν υποτιμώ την αξία της συλλογικότητας, ούτε περισσότερο αποποιούμαι πλευρές της αστικής ηθικής που με έχουν επηράσει, σε ποιον κόσμο ζω άλλωστε. Θέλω μόνο να τονίσω ότι η δουλειά των θεωρητικών της σχολής δεν είναι να σώσουν τις αξίες της γαλλικής επανάστασης από τη συκοφάντηση της ίδιας της αστικής τάξης που τις γέννησε και έπειτα να τις κολλήσουν "κόψε-ράψε" με τη συλλογικότητα.
Το συμπέρασμα που βγάζω είναι ότι οι συγγραφείς τέτοιων συγγραμμάτων μάλλον ποντάρουν στα μεσσιανικά αντανακλαστικά των Ευρωπαίων για να ντύσουν το πρόταγμα της κοινωνικής χειραφέτησης με ένα ιδιότυπο θρησκευτικό μανδύα.

Κάπου είχα διαβάσει ότι κάποιος από τους διανοούμενους της Οκτωβριανής επανάστασης -ο Μαγιακόφσκι νομίζω- είχε εκφράσει αντίστοιχους προβληματισμούς για τη στασιμότητα στο επίπεδο της ηθικής στη Σοβιετική Ένωση. Αν και τώρα δε βρίσκω ακριβώς τα λόγια του, τα γράφω όπως τα θυμάμαι.

...Πριν την επανάσταση οι σύντροφοι πέρναν τις γυναίκες τους κάθε Κυριακή και πήγαιναν για περίπατο στην πλατεία Γκόρκι. Μετά την επανάσταση οι σύντροφοι πέρνουν τις γυναίκες τους κάθε Κυριακή και πηγαίνουν για περίπατο στην πλατεία Γκόρκι...

Αφού λοιπόν η σχολή δε τα καταφέρνει στο ερώτημα αυτό, βγήκα κι εγώ στη γύρα να δω πως απαντάνε οι άλλες σχολές. Η μακράν καλύτερη απάντηση βρίσκεται γραμμένη από τον Alber Camus, στο εγχειρίδιο "Ο μύθος του Σίσυφου - δοκίμιο πάνω στο παράλογο". Όσοι από εσάς βαριέστε να το διαβάσετε όλο (αν και είναι κάτω από 100 σελίδες οπότε δε δικαιολογείστε), διαβάστε μόνο το τελευταίο κεφάλαιο
"Ο μύθος του Σίσυφου", που είναι 2-3 σελίδες και μέσα του βρίσκεται συμπιεσμένο μεγάλο μέρος της σκέψης του συγγραφέα.

Ο Camus κοιτά το υπαρξιακό ερώτημα κατάματα και απαντά, η ύπαρξη στερείται οποιουδήποτε νοήματος. Τότε όμως πως καταφέρνει ο άνθρωπος να διαχειριστεί αυτό τον "παραλογισμό";

"Αφήνω τον Σίσυφο στους πρόποδες του βουνού. Πάντα ξαναβρίσκει κανείς το φορτίο του. Ο Σίσυφος όμως, συμβολίζει την ανώτερη πίστη που αρνιέται τους θεούς κι ανυψώνει τους βράχους. Κι εκείνος κρίνει πως όλα είναι καλά. Αυτό το σύμπαν, αδέσποτο στο εξής, δεν του φαίνεται άκαρπο ούτε μάταιο. Ο κάθε κόκκος της πέτρας, η κάθε λάμψη αυτού του γεμάτου νύχτα βουνού πλάθει, μονάχα γι' αυτόν, τη μορφή ενός κόσμου. Ακόμα κι ο ίδιος ο αγώνας προς την κορυφή φτάνει για να γεμίσει μια ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο." ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/04/08/%ce%9f%ce%b9_%ce%9b%ce%b1%ce%bc%cf%80%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7%ce%b4%ce%b5%cf%82_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b1_%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b2%ce%bb%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b1%ce%bd%cf%8e%cf%84%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%b1%ce%af%ce%b4%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7%cf%82 2009-04-09T00:42:00-04:00 2009-04-09T00:42:00-04:00 "Χωρίς αιδώ", που λέει και ο ποιητής, οι άνθρωποι αυτοί εστίασαν ένα σημαντικό μέρος του προβλήματος στο γεγονός ότι τα τελευταία 10+ χρόνια έχουν μαζικοποιηθεί οι προπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα, χωρίς ταυτόχρονη αύξηση κονδυλίων, μελών ΔΕΠ, εγκαταστάσεων και εξοπλισμών. Πάνω-κάτω δε διαφωνώ πάνω σ' αυτή την ερμηνεία, αλλά μέχρι να αρχίσω (κι εγώ) τα ναρκωτικά δε μπορώ να δεχτώ να τα ακούω αυτά από εκείνους που δημιούργησαν αυτή την κατάσταση (όχι ότι οι άλλοι που τη συνέχισαν έχουν μικρότερη ευθύνη δηλαδη...). Κι αυτό γιατί ο ένας που μιλούσε ήταν υπουργός των κυβερνήσεων Σημίτη και ο άλλος (δημοσιογράφος) εις εκ των βασικών προπαγανδιστών της πολιτικής της στην ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για τους ανθρώπους που έκαναν πράξη το δήθεν δημοκρατικό σύνθημα "Κάθε πόλη και ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ", ενώ τα παπαγαλάκια τους στις τοπικές κοινωνίες (κυρίως της επαρχίας) κοκορεύονταν για την κυβέρνησή τους που έστειλε ένα νέο φοιτητικό πληθυσμό (και τα ζεστά τους λεφτά πάνω απ' όλα) στην πόλη τους (πικρή ιστορία της γενέτειράς μου κι αυτή). Τέτοια είναι η αντίληψή τους για την ανάπτυξη της χώρας.

Ήταν την ίδια εποχή που ο Θέμης Γκιώνης γράφει ένα άρθρο στο περιοδικό "Θέματα Παιδείας" με τον χαρακτηριστικό, ειρωνικό τίτλο "Ρηχά είναι, μπείτε!". Έτσι για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Υπόψιν, θεωρώ το κείμενο αυτό, σήμερα, 9+ χρόνια μετά τη συγγραφή του, ξεπερασμένο από τις εξελίξεις για πολλούς λόγους που δεν είναι του παρόντος. Πάντως το κομμάτι του που αφορά τις προπτυχιακές σπουδές επιβεβαιώθηκε πλήρως.

* Η αδερφή μου (μεταξύ άλλων;) χρησιμοποιεί τον όρο "Λαμπράκηδες" όχι για να ονοματίσει τα μέλη της νεολαίας Λαμπράκη, νεολαίας της ΕΔΑ τη δεκαετία του '60, όπως νόμιζα όταν την πρωτοάκουσα να το λέει, αλλά για δημοσιογράφους και πολιτικούς που δουλεύουν ή στηρίζονται στο/από το δημοσιογραφικό οργανισμό Λαμπράκη! Χαχα, διαστροφικά καλό...

ΥΓ1. Για να είμαι τίμιος, από τους 3 της εκπομπής ήταν και ένας που πρώτη φορά τον βλέπω, καθηγητής στην Οξφόρδη, και δε θέλω να του κολλήσω αβίαστα τη ρετσινιά του Λαμπράκη.
ΥΓ2. Τελικά έχει ψυχαναλυτική δράση το blogging, πριν απ' αυτό θα κράταγα μέσα μου (και) μια τέτοια αγανάκτηση. Τώρα που το σκέφτομαι λίγο βέβαια, διαπιστώνω πως αν κανείς δε διαβάζει το blog μου, τότε η ψυχαναλυτική του διάσταση συρρικνώνεται επικίνδυνα... ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/04/08/_%ce%9f%ce%b9_%cf%84%cf%81%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%b5%cf%80%ce%bf%cf%87%ce%ad%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%af%ce%bf%cf%85_-_%ce%a4%ce%bf_%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bc%ce%b9%ce%bf_%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c_,_%ce%a3%cf%84%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%9c%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%b4%ce%ad%ce%b1%cf%82 2009-04-09T00:24:00-04:00 2009-04-09T00:24:00-04:00 βιβλίο, το οποίο βάζει πολύ παρόμοιους προβληματισμούς με αυτούς του άρθρου του προηγούμενου post. To διαβάσα πριν 2-3 χρονια, όταν το ξεχώρισα με το απαράμιλλο αντι-οπορτουνιστικό (sic) μου ένστικτο από τη βιβλιοθήκη του advisor μου στο πανεπιστήμιο (ναι-ναι, δεν έχει μόνο βιβλία αντικειμενοστραφούς προγραμματισμού και βάσεων δεδομένων :-) )


"Είναι προφανές ότι σήμερα το πανεπιστήμιο περνά κρίση ταυτότητας. Οι παραδοσιακοί μηχανισμοί και οι σχέσεις λειτουργίας του αποδεικνύονται αναποτελεσματικοί, ενώ καινοφανή πρότυπα προβάλλονται ως διάδοχοί τους. Η σύνδεση του πανεπιστημίου με τον κόσμο των επιχειρήσεων, η δημιουργία νέων επιστημονικών κατευθύνσεων και τύπων σπουδών και οι αλλαγές στο ρόλο και τον κοινωνικό χαρακτήρα του ακαδημαϊκού προσωπικού αλλά και του φοιτητικού πληθυσμού είναι μερικά από τα νέα αυτά προτάγματα.
Το παρόν βιβλίο προσπαθεί να ερμηνεύσει την κρίση αυτή και τις μεταβολές που επιτελούνται. Κεντρική του θέση είναι ότι το βασικό αίτιό τους εντοπίζεται στη γένεση ενός νέου σταδίου του καπιταλιστικού συστήματος, που η κυοφορία του ξεκίνησε μετά τη μεγάλη δομική κρίση της δεκαετίας του 1970."

Καλή ανάγνωση. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/04/07/%ce%a4%ce%bf_%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bc%ce%b9%ce%bf_%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd_21%ce%bf_%ce%b1%ce%b9%cf%8e%ce%bd%ce%b1 2009-04-07T17:48:00-04:00 2009-04-07T17:48:00-04:00 άρθρο για το πανεπιστήμιο και το ρόλο του στη σύγχρονη εποχή. Το άρθρο αυτό μου έφερε στο μυαλό στιγμές από το συνδικαλιστικό μου παρελθόν:-) τις οποίες αναφέρω παρακάτω. Περιμένω από εσάς τα σχόλια σας πάνω στο άρθρο, καθώς και κυρίως links άλλων κειμένων που θεωρείτε ενδιαφέροντα.

Εν έτει 2001, τον καιρό των μεγάλων φοιτητικών κινητοποιήσεων με αφορμή τη δήθεν ανωτατοποίηση των ΤΕΙ, είχε ανοίξει εντός και εκτός γενικών συνελεύσεων μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση σχετικά με τη σχέση ανάμεσα στο πανεπιστήμιο και την παραγωγή. Υπήρχε βέβαια συζήτηση και για άλλα πιο "ντελικάτα" θέματα, αλλά αυτό ήταν μακράν το πιο δημοφιλές θέμα συζήτησης. Τότε λοιπόν, είχαν διαμορφωθεί 2 μεγάλα στρατόπεδα. Το ένα έλεγε ότι το πανεπιστήμιο έχει σκοπό την παιδεία, την ευρύτερη πολιτιστική συγκρότηση του ανθρώπου. Στον αντίποδα το άλλο υποστήριζε ότι το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να είναι ξεκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο και ότι πρέπει να έχει σκοπό του την "οικονομική ανάπτυξη".

Προσωπικά και μεταξύ άλλων βέβαια, πάντα υποστήριζα μια τρίτη, λιγότερο δημοφιλή θέση, που ξεπερνά και συνθέτει με διαλεκτικό τρόπο τις 2 που προανέφερα. Εν ολίγοις, το πανεπιστήμιο έχει μετατραπεί από το 19ο αιώνα κιόλας σε παραγωγική δύναμη. Η μετατροπή αυτή έχει νομοτελειακό χαρακτήρα, αντιστοιχεί δε σε συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο. Το πανεπιστήμιο είναι λοιπόν de facto συνδεδεμένο με την παραγωγή. Το πρόβλημα πρέπει να το εστιάσουμε στον τρόπο με τον οποίο γίνεται η παραγωγή (και διανομή των προϊόντων της), γιατί αυτός καθορίζει το είδος της σχέσης πανεπιστημίου-παραγωγής καθώς και την ικανότητα του πανεπιστημίου να ανταποκρίνεται και στον ανθρωπιστικό και εκπολιτιστικό του ρόλο, στην ικανοποίηση της ανάγκης του ανθρώπου να γνωρίσει την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζει.

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν είναι, ποιος κερδίζει από τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις, αν υπάρχει διαφορετικός δρόμος για την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη και αν ναι τότε με ποιο τρόπο μπορούμε να τον φέρουμε στο προσκήνιο. Τα υπόλοιπα τα θεωρώ αποπροσανατολιστικά. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/04/04/_%ce%a4%ce%bf_%cf%87%ce%b1%ce%bc%cf%8c%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf_%cf%84%ce%bf%cf%85_Turing_,_%ce%a7%cf%81%ce%ae%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%ce%af%ce%bf%cf%85 2009-04-04T16:31:00-04:00 2009-04-04T16:31:00-04:00 συγγραφέας του είναι διεθνώς καταξιωμένος θεωρητικός της επιστήμης υπολογιστών. Πρόκειται για ένα βιβλίο εισαγωγή στην επιστήμη αυτή, όχι όμως από τις άνευρες, αφυδατωμένες εισαγωγές που έχετε στο μυαλό σας, τουλάχιστον οι CSDάδες. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα. Οι 2 κεντρικοί ήρωες του βιβλίου είναι ένα ζευγάρι που ζει στη σύγχρονη εποχή στις ΗΠΑ. Ο άντρας, Αλέξανδρος αν θυμάμαι καλά, είναι ελληνικής καταγωγής και είναι αρχαιολόγος. Η γυναίκα είναι προγραμματίστρια και manager σε μια μεγάλη εταιρία λογισμικού. Ο Αλέξανδρος λοιπόν ασχολείται με την τεχνολογία της αρχαιότητας, το μηχανισμό των Αντικυθήρων, που πολλοί (λανθασμένα) τον αναφέρουν σαν τον πρώτο υπολογιστή (όπως όλα δείχνουν, ήταν υπολογιστής ενός ειδικού σκοπού και όχι γενικού σκοπού, όπως έχει επικρατήσει σήμερα να εννοούμε με τον όρο "υπολογιστής").

Μέσα στο βιβλίο ο συγγραφέας παρουσιάζει τα βασικά της επιστήμης υπολογιστών και τα συνδέει με την ιστορία και τον πολιτισμό 2 χιλιάδων ετών! Παρουσιάζει με πολύ απλοϊκό τρόπο μέχρι και το μεγαλύτερο ανοιχτό πρόβλημα της επιστήμης υπολογιστών, το γνωστό P?=NP. Οι προβληματισμοί του συγγραφέα για τις μορφές κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα καθώς και των διαπροσωπικών σχέσεων σήμερα, ξεδιπλώνονται σαν δευτερεύουσες δομές μέσα στο βιβλίο. Σκέψεις και προβληματισμοί γύρω από τη νόηση και τον ψυχισμό ανοίγονται γύρω από έναν υπολογιστή-προηγμένη (ιδεατή) μηχανή αναζήτησης, που ο συγγραφέας για ακαθόριστους λόγους τοποθετεί στο ...Καζακστάν.

Αυτό που με εντυπωσίασε πιο πολύ ήταν το είδος της σύνδεσης που αποκαλύπτει ο συγγραφέας ανάμεσα στο πολίτευμα μιας εποχής και την πρόοδο των επιστημών. Συγκεκριμένα καταπιάνεται με το "Πυθαγόρειο θεώρημα" και μας ενημερώνει πως το θεώρημα αυτό ήταν γνωστό πριν τον Πυθαγόρα, νομίζω από Σουμέριους ιερείς, όμως ο Πυθαγόρας ήταν ο πρώτος που το απέδειξε. Και αναρωτιέται ο συγγραφέας "γιατί το θεώρημα έμεινε τόσον καιρό αναπόδεικτο και έπρεπε να έρθει ο Πυθαγόρας να το αποδείξει;". Ορίστε και η εξαιρετική απάντησή του: Στο αξιακό σύστημα των Σουμερίων, δεν υπήρχε ανάγκη απόδειξης για τίποτα από όσα λέγαν οι ιερείς, γιατί αυτοί είχαν -υποτίθεται- άμεση επαφή με το Θεό ο οποίος τους μετέδιδε τη σοφία. Στην αρχαία Ελλάδα όμως, αν έλεγες κάτι στην εκκλησία του δήμου χωρίς να το τεκμηριώσεις επαρκώς με λογικά επιχειρήματα, σε πέρναν "στο ψηλό".

Προσωπικά πιστεύω πως αυτό το βιβλίο θα έπρεπε να δίνεται σε κάθε πρωτοετή CSDα στα πλαίσια ίσως του ΗΥ-100. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε ίσως να βοηθήσει τον νεοεισαχθέντα φοιτητή να αγαπήσει την επιστήμη του και να δει με άλλο μάτι τις κατοπινές σπουδές του. Σίγουρα μια τέτοια εισαγωγή είναι πολύ πιο εποικοδομητική από το αποκρουστικό συνοθύλευμα τεχνικών γνώσεων που κυριαρχούν στα υπολογιστικά μαθήματα των πρώτων ετών. ]]> http://www.heraklionblogs.gr/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bc%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd/2009/03/25/%ce%a3%ce%9a%ce%91%ce%99_-_%ce%9c%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b9_%ce%88%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b5%cf%82 2009-03-26T01:17:00-04:00 2009-03-26T01:17:00-04:00 διαγωνισμό του ΣΚΑΙ για την ανάδειξη του μεγαλύτερου Έλληνα όλων των εποχών. Θεωρώ το εγχείρημα πολύ θετικό, παρά τις όποιες ενστάσεις που μπορεί να έχει κανείς. Εμένα στην οπτική των ντοκυμαντέρ του ΣΚΑΙ δε μου αρέσει η εξιδανίκευση των προσωπικοτήτων που παρουσιάζονται.

Υπάρχει και άλλο ένα θέμα που με 'ενοχλεί' ιδεολογικά: Μια προσωπικότητα επηρεάζει (αλλάζει) την εποχή που έζησε. Από την άλλη και κάθε εποχή καθορίζει τα πλαίσια μέσα στα οποία εξελίσσεται η κάθε προσωπικότητα, ακόμα και το είδος των αλλαγών που είναι δυνατό κανείς να πετύχει μέσα σ' αυτή. Η αστική ιστοριογραφία συνήθως υπερτονίζει το πρώτο και υποβαθμίζει το δεύτερο. Αλλά αυτό είναι ίσως ένα θέμα που αξίζει ένα ξεχωριστό post.

Ας προχωρήσω στο ψητό. Παρακάτω ψηφίζω το μεγαλύτερο Έλληνα ανα κατηγορία, δίνω μια σύντομη (;) δικαιολόγηση και ορισμένες φορές κριτικάρω και την ψήφο των άλλων. Πάμε λοιπόν:

1. Στρατηγός: Μέγας Αλέξανδρος. Κατοχυρομένος στο συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων σαν ένδειξη δύναμης, βίας και πνεύματος μαζί. Ο άνθρωπος που διέδωσε τον Ελληνισμό μέχρι τα βάθη της Ασίας. Ως στρατηγός υπεύθυνος οπωσδήποτε για θανάτους και καταστροφές, υπεύθυνος όμως και για τον εκπολιτισμό λαών. Χαρακτηριστικό είναι ότι όλοι οι λαοί που κατέκτησε τον θεωρούν μέχρι σήμερα δικό τους άνθρωπο-ευεργέτη-εκπολιτιστή, εκτός βέβαια από τους Πέρσες (σημερινοί Ιρανοί) που τον "ήπιανε" για να ηρεμήσουν τα κοκκαλάκια των προγόνων (μας;) του Αλέξανδρου και των υπόλοιπων Ελλήνων. Το στραπάτσο τους ήταν τέτοιο, που μέχρι σήμερα επιβιώνουν θρύλοι στην παράδοση των Ιρανών που έχουν όλες αρνητικό περιεχόμενο για τον Αλέξανδρο. Να μία που έχει και λίγο πλάκα: οι μανάδες για να φοβερήσουν τα μικρά και να τα αναγκάσουν να φάνε ή να κοινηθούν, τα φοβερίζουν ότι αν δε φάνε/κοιμηθούν θα έρθει ο Αλέξανδρος να τα τιμωρήσει. Δεν έχω ξανακούσει να επιβιώνει τέτοιος φόβος για 2+ χιλιάδες χρόνια για ένα άτομο στον πολιτισμό ενός έθνους, πόσο μάλλον ενός σημαντικού έθνους με ηγεμονική θέση στον κόσμο για κάποια περίοδο του ανθρώπινου πολιτισμού, όπως είναι το Ιρανικό.

2. Επιστήμονας: Αρχιμήδης. Εδώ τα σχόλια περιττεύουν. Όλοι οι μεγάλοι μαθηματικοί του 20ου αιώνα τον κατατάσουν ανάμεσα στους 3 μεγαλύτερους σε συνεισφορά μαθηματικούς όλων των εποχών (μαζί με τον Gauss και τον Euler). Κανένας άλλος Έλληνας επιστήμονας δεν τυγχάνει της ίδιας αναγνώρισης. Κίτρινη κάρτα στο κοινό που ανέδειξε ως μεγαλύτερο επιστήμονα τον Παππανικολάου.

3. Φιλόσοφος: Επίκουρος, αν και η επιλογή ήταν δύσκολή. Υλιστική σκέψη στην καθαρότερή της μορφή (σαφέστερη του Δημόκρητου, πολύ σαφέστερη του Αριστοτέλη). Πίστη στη λογική, στην πρόοδο, κόντρα στο μυστικισμό, τις φοβίες και τις προκαταλήψεις. Μεταξύ άλλων, ήταν από τις μεγαλύτερες επιρροές του Μαρξ. Τον ξεχώρησα για το συνολικό του έργο από το Δημόκριτο και από τον Ηράκλειτο, ιδρυτή της διαλεκτικής. Κίτρινη κάρτα στο κοινό, δεν τον έβαλαν ούτε στην πρώτη 3άδα των φιλοσόφων.

4. Λογοτέχνης: Καζαντζάκης. Ο μεγαλύτερος (σε παγκόσμιο επίπεδο) μαχητής των ιδεών από όσους έχω γνωρίσει ως τώρα. Το πολυσχυδές συγγραφικό του έργο καταπιάνεται και συνεισφέρει σε ένα τεράστιο εύρος θεμάτων, όπως θρησκεία-φιλοσοφία, υπαρξιακό ζήτημα, πατριωτισμός-διεθνισμός, προοδευτικό εργατικό-αγροτικό κίνημα και πολλά άλλα. Έχει μεταφραστεί και διαβαστεί όσο κανείς άλλος Έλληνας λογοτέχνης της σύγχρονης εποχής. Κίτρινη κάρτα στο κοινό που δεν αξιώθηκε να ανεβάσει ούτε έναν εκπρόσωπο των γραμμάτων στην 1η δεκάδα.

5. Θρησκεία: Κοσμάς ο Αιτωλός. Δεν τρελλαίνομαι να τοποθετηθώ πάνω σ' αυτή την κατηγορία. Ο πάτερ Κοσμάς όμως, είναι ο μόνος που βλέπω με κάποια συμπάθεια από τους ασχολούμενους με τη θρησκεία μέσα στους 100 πρώτους. Βοήθησε στα μέρη μου να κατανοήσει ο ντόπιος πληθυσμός ότι έχει σχέση με την αρχαία ελληνική γραμματεία. Αν και αυτό το προωθούσε σε σύνδεση με το χριστιανικό λόγο, κάτι που δε με βρίσκει σύμφωνο, βοήθησε στη διατήρηση ελληνικής εθνικής συνείδησης σε εποχές και περιοχές που ο εκτουρκισμός είχε πάρει ανυσηχητικές διαστάσεις. Έχει κάνει κάποιες προφητείες που ορισμένοι περίεργοι και μή- υποστηρίζουν ότι επιβεβαιώνονται στη σύγχρονη εποχή. Έχει κανείς να μου δόσει να διαβάσω από καμιά αξιόπιστη πηγή πάνω στο θέμα;

6. Πολιτική. Προβληματικό πεδίο, το προβληματικότερο όλων. Ποιο είναι το κριτήριο για το μεγαλύτερο Έλληνα εδώ; Εξ' αρχής μοιάζει να μην υπάρχει καμία έννοια αντικειμενικού κριτηρίου. Ποιος είναι λοιπόν ο μεγαλύτερος πολιτικός του έθνους; Πριν από αυτό, ποιο είναι (ήταν) το συμφέρον του έθνους; Είναι (ήταν) ενιαίο; Η απάντηση που δίνω (μεταξύ άλλων) στο τελευταίο ερώτημα είναι "όχι". Στους τελευταίους 2 αιώνες βλέπουμε 2 κυρίως τάξεις, αστική και εργατική, η κάθε μια σε κάθε χώρα αναδικνύει τις δικές της προσωπικότητες που εργάζονται για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της τάξης τους. Πως συγκρίνεις όμως προσωπικότητες που ανήκουν ο ένας στη μια και ο άλλος στην άλλη κατηγορία; Η γνώμη μου είναι ότι δεν μπορεί να γίνει σύγκριση. Γι' αυτό κάνω το διαχωρισμό και με μιας όλα ξεκαθαρίζουν στο μυαλό μου:
6.1 Κορυφαίος πολιτικός που ανέδειξε η αστική τάξη: Βενιζέλος. Διπλασίασε την Ελλάδα. Στα θετικά η απελευθέρωση των πατρώων εδαφών. Στα αρνητικά το πρίσμα κάτω από το οποίο γίνοταν η απελευθέρωση, δηλαδή ο στόχος να έρθουν στα χέρια της τάξης του οι πλουτοπαραγωγικές πηγές και το εμπόριο στις νέες πατρίδες. Αν και η απελευθέρωση της μισής Ελλάδας τον κατοχυρώνει δικαιωμάτικά στην ιστορία του έθνους, από ένα σημείο και πέρα ο ζήλος του να υπηρετήσει την τάξη του έμπλεξε τη χώρα σε τυχοδιοκτισμούς με οδυνηρό αποτέλεσμα τον ξεριζωμό του Ελληνισμού από τα παράλια της Μικράς Ασίας και τον Πόντο. Πιστός στις αρχές και τα συμφέροντα της τάξης του, στέλνει (μαζί με τους Ευρωπαίους φίλους του που στείλαν κι αυτοί στρατό) εκστρατευτικό σώμα Ελλήνων στρατιωτών στην Ουκρανία να πολεμήσει στον εμφύλιο πόλεμο στο πλευρό των Ουκρανών και Ρώσσων τσιφλικάδων απέναντι στο νεοσύστατο σοβιετικό κράτος. Αν και αυτή του η πράξη είχε και ...θετικά αποτελέσματα: τμήμα του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος πιάνεται αιχμάλωτο από τον κόκκινο στρατό, που ακολουθεί εκπολιτιστικό-διαφωτιστικό πρόγραμμα για το τι είναι η Σοβιετική Ένωση προς τους αιχμάλωτους. Αρκετοί απο αυτούς όταν επιστρέψουν στην Ελλάδα γίνονται η πρώτη μαγιά στελεχών του νεοσύστατου τότε ΣΕΚΕ (μετέπειτα ονομάστηκε ΚΚΕ).
6.2 Κορυφαίος πολιτικός που ανέδειξε η εργατική τάξη: Ζαχαριάδης. Συνέβαλε τα μέγιστα ώστε να ανδρωθεί το ΚΚΕ και να μετατραπεί από γκρούπα περίεργων διανοούμενων σε επαναστατικό κόμμα συνδεδεμένο με την εργατική τάξη και τη φτωχή αγροτιά. Με το γράμμα του από τις φυλακές της Κέρκυρας για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα παίρνει κι αυτός μια θέση στην ιστορία του έθνους. Για να κάνουμε τις απαραίτητες συγκρίσεις την ίδια ώρα, η ηγεσία των άλλων πολιτικών δυνάμεων από βασιλικούς μέχρι κεντρώους (κι ο "γέρος της Δημοκρατίας" μέσα) την κάνανε για τη Μέση Ανατολή για να σώσουν το τομάρι τους. Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στους χώρους της αριστεράς, έπεσε θύμα της δεξιάς στροφής του ΚΚΣΕ στα μέσα της 10ετίας του '50, αντικαταστάθηκε από εκείνους (βλέπε Κολιγιάννης, Παρτσαλίδης και άλλους) που αργότερα πρόδωσαν κάθε όνειρο και αγώνα των αγωνιστών των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ. Στα αρνητικά του, του αποδίδονται κάποια σκληρότητα και αυταρχικότητα στα χαρακτηριστικά του. Όμως οι σκληρές εποχές αναδυκνείουν σκληρές προσωπικότητες, ή αλλιώς αν ήταν περισσότερο μαλθακός δε θα ανταποκρίνονταν στις συνθήκες της φυλάκησης του από τη μεταξική δικτατορία στην αρχή και από το χιτλερικό φασισμό (Νταχάου) στη συνέχεια. Δε θα ανταποκρίνονταν στις δύσκολες εποχές των χρόνων του εμφυλίου και της ήττας, μα πιο πολύ δε θα κρατούσε ψηλά τη σημαία του κομμουνισμού την εποχή της εσωκομματικής ανωμαλίας, που οδήγησε στη διαγραφή και συκοφάντηση του. Αρνητικά: Προσωπικά δεν έχω καταλήξει σε ποιο βαθμό ευθύνεται ο ίδιος για την ταλάντευση στην πολιτικη του ΚΚΕ μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς. Το ΚΚΕ σύρθηκε σε εμφύλιο όταν δε μπορούσε να τον αποφύγει το '47. Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να τον επιδιώξει (ξεκινήσει) το ίδιο το '44. Υπήρχε αυτή η άποψη τότε, αλλά υπήρχε και η άποψη υπέρ του αστικοδημοκρατικού δρόμου. Δεν έχω καταλήξει κατά πόσον ο Ζαχαριάδης είχε εξ'αρχής τη σωστή γραμμή (εμφύλιος το '44 με πρωτοβουλία του ΚΚΕ ή έστω το '45 που επέστρεψε από το Νταχάου) αλλά δεν μπόρεσε να την περάσει στο κόμμα, ή είχε κι αυτός αυταπάτες περί ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό και άλλες τέτοιες αηδίες. Έχει κανείς να υποδείξει πηγές πάνω στο θέμα;


Υ.Γ. Μα καλά πόσο νούμερα είστε οι ΠΑΟΚτζήδες; Μα βάλατε το Ζαγοράκη στους πρωτους 100; Ήμαρτον... (που λέει και μια ψυχή) ]]>