Κύριοι και κυρίες Με αφορμή το κλείσιμο δύο ετών από τις τελευταίες εκλογές στις οποίες εξαγοράσατε τη ψήφο του ελληνικού λαού με τοπιο άτιμο τρόπο που μπορεί να συμπεριφερθεί κάποιος, πουλώντας του ελπίδα, σκέφτηκανα χρησιμοποιήσω το μοναδικό βήμα που μου έχει απομείνει ακόμα από τηνυποτυπώδη Δημοκρατία σας, ως έσχατο μέσο να ακουστεί η φωνή μου.Όχι ότι κατά βάθος πιστεύω ότι θαμε ακούσετε…εδώ δεν ακούτε τις φωνές χιλιάδων πεινασμένων…Δεν ακούτε τις φωνές του αίματος που αιώνες τώρα χύθηκε στα χώματατούτα για να φτάσετε τώρα εσείς στο σημείο να τα διαπραγματεύεστε αναίσχυνταμαζί με την αξιοπρέπεια των κατοίκων της…γιατι να πιστέψω ότι θα ακούσετε τηδική μου τη φωνή; Όχι, κυρίες και κύριοι, δεν τρέφω τέτοιες ψευδαισθήσεις. Εν τούτοις εγώ θα μιλήσω για να είμαι εντάξει απέναντι σε κάτιπου λέγεται συνείδηση και που για εσάς είναι άγνωστο…γι’ αυτό, και μόνο γι’αυτό το λόγο λοιπόν αποφάσισα να μιλήσω και θα μιλήσω.Κυρίες και κύριοι λοιπόν της πλέον δοσίλογης και εγκληματικής κυβέρνησηςπου στήθηκε στην Ελληνική επικράτεια το τελευταίο αιώνα.Λέγομε Ρίκη Ματαλλιωτάκη, καιπλην κάποιων ελαχίστων κομματόσκυλων τηςπαράταξης σας, και κάθε άλλης πολιτικής παράταξης, δεν με ξέρει κανείς απο τοσυνάφι σας, και δεν με ξέρει γιατίαπλούστατα είμαι μια φωνή χωρίς δύναμη αναμεσα στις χιλιάδες φωνές των πεινασμένων που δημιουργήσατε. Δύο πόδια καιδυο χέρια που απλά περπατούν χωρίς να πιστεύουν, χωρίς να ονειρεύονται γιατίαπλούστατα εσείς έτσι αποφασίσατε και διατάξατε Να μην ονειρευόμαστε.Δεν με ξέρει κανείς σας όμως καιγια ένα ακόμα λόγο.Γιατί εγώ η ίδια δεν θέλησα ποτένα με μάθει κανείς σας….ποτέ δεν μαντρώθηκα στα πολιτικά σας γραφεία, ποτέ δεν ζήτησα κάτιαπό εσάς. Ποτέ δεν περίμενα κάτι από εσάς..ποτέ δεν θέλησα να φάω κάτι από αυτάπου τρώγατε εσείς…Ποτέ δεν είχα κανενός είδουςσυναλλαγή μαζί σας πλην της ψήφου που σας έδινα, με μόνο αντάλλαγμα τη πίστηπως θα μου δίνατε πίσω μια χώρα αλλιώτικη. Μια Ελλάδα διαφορετική.Ποτέ δεν ζήτησα κάτι άλλο από εσάς…γιατίτο είπαμε.Εμείς οι απλοί άνθρωποι, οιπερισσότεροι τουλάχιστον, έχουμε κάτι παραπάνω από εσάς τους υψηλά ιστάμενους.Έχουμε συνείδηση. Α…για να μη τοξεχάσω…εκτός από τη συνείδηση κάποιοι από εμάς, όχι όλοι, κάποιοι, είχαμεβέβαια κι ένα σπιτάκι…κι ίσως και μια συνταξούλα, που σε καμία περίπτωση ωστόσο,τα δικά μας έχει, δεν θύμιζαν τα δικά σας.Μαζί με το όνειρο λοιπόν αποφασίσατεκύριοι και κυρίες της Δημοκρατικής Χούντας του ΠΑΣΟΚ να μας τα πάρετε κι αυτά.Γιατί; Ποτέ δεν κατάλαβα…Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπειη δική μου η μάνα να ζει με μία σύνταξη τετρακοσίων ευρώ κι η δική σαςμε νούμερα δίχως τέλος.Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπειεγώ, εγώ που ποτέ δεν μοιράστηκα τίποτα μαζί σας, να μοιραστώ τώρα ολάκερη τηζωή μου, τη χώρα μου και την αξιοπρέπεια μου.Ποτέ δεν κατάλαβα εκείνο τοφρικώδη τρόπο με τον οποίο αναφέρεστε στις ανθρώπινες ζωές σαν να μην είναι τίποτα άλλο για εσάς πέρα απόαριθμητικά νούμερα.Κυρίες και κύριοι της παρούσαςΚυβέρνησης, έχετε αλήθεια πεινάσει ποτέ;Έχετε αλήθεια κόψει ποτέ τοτσιγάρο στα τρία;Έχετε αλήθεια αφήσει ποτέ έναχθεσινό πιάτο φαί για να το φάει τοπαιδί σας;Και προπάντων έχετε αλήθειακαταλάβει ποτέ ότι τα σάβανα δεν έχουν τσέπες και οι περισσότεροι από εσάςπερνάτε τα εβδομήντα;Τι σας λέω τώρα, ε;;;Το ξέρω, γι’ αυτό και δεν τοσυνεχίζω.Επιβάλλεται όμως να καταλάβετεκυρίες και κύριοι της κυβέρνησης ότι πρέπει να βγείτε σύντομα από το χρυσόκαβούκι της δικής σας πραγματικότητας, και να κοιτάξετε την άλλη, την αληθινή ,κι όχι τη ψευδεπίγραφη πραγματικότητα , ίσα στα μάτια.Κι αν το καταφέρετε, τότε γιαεκείνο που μπορώ να σας εγγυηθώ, είναι ότι θα αντικρίσετε τόσο μίσος, τόσο ματόσο μίσος, που να είστε σίγουροι πως δέκα δικές σας ζωές στο εξής δεν θαφθάσουν για να το απαλύνουν.
Μετά τιμής Ρίκη ΜαταλλιωτάκηΠρώην ψηφοφόρος σας.
Περισσότερα... »
