Πως περνάει η ώρα!
Και πόσα φέρνει, πόσα παίρνει και πόσα κάνει άνω κάτω!
Αλλά είπαμε: Δεν υπάρχει χρόνος. Όλη αυτή η ιστορία με τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα, τα χρόνια τους αιώνες, δικό μας, άχρηστο και ηλίθιο κατασκεύασμα είναι. Κάτι σαν μνημείο της ανθρώπινης μιζέριας.
Κάτι σαν αυτομούτζωμα ένα πράγμα...
Έλα όμως που χωρίς αυτόν, πως να ταξινομήσω τα όνειρά μου, πως να βάλω στη σειρά τα συναισθήματα που αλληλοεξοντώνονται μέσα μου, πως να χαράξω στην άμμο του εγκεφάλου μου το διάγραμμα της καλπάζουσας βλακείας που με δέρνει;
Αλλά ας μην περιαυτολογώ άλλο. Δεν είναι άλλωστε του χαρακτήρα μου.
Δεν ζητάω πολλά.
Να με κρίνουν σαν νάμουν άνθρωπος ήθελα και όχι σαν κεφάλαιο διατριβής στην ψυχολογία.
Να δείξουν κατανόηση στα ελαττώματά μου θέλω, (στο κάτω-κάτω, τα περισσότερα μου τάκαναν οι ίδιοι δώρα στα άπειρα γενέθλιά μου).
Να προσποιηθούν πως με εμπιστεύονται θέλω, πως πιστεύουν σε μένα, (να χαρώ έστω για λίγο, πριν αρχίσουν και πάλι τα χάχανα)
Αυτά ήταν τα άσχημα νέα μου.
Να σας πω και τα χειρότερα;
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η Κρήτη μου" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
