Heraklion Blogs » Η Κρήτη μου

Feeds

30870 άρθρα από 50 πηγές

Aa - Zz (20980)

• Chefcook (33)
• Cine Gear (4108)
• Crete (4249)
• Driving (26)
• Feed Watcher (14)
• Gourmet Food Lovers (207)
• House radio (96)
• Iasios (12)
• Iasios pages (4)
• Internet και Παιδιά (43)
• Βusy Βee (4394)
• Ιraklio web radio 2 (6444)
• Manos Tavlas (4)
• Tech and News 4 all (585)
• The Zocalo (34)
• Toxeirotero... (393)
• Venceremos (23)
• Xarianara and JChrist's Playground (317)

Αα - Ωω (9890)

• Ίχνος (4613)
• Ας μιλήσουμε... (23)
• Αγωνιστική Παρέμβαση Εκπαιδευτικών Ν. Ηρακλείου (68)
• Αντίπαλοι (291)
• Ανέκδοτα Βίντεο Διαγωνισμοί (1205)
• Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων (81)
• Ανεξάρτητη Μαθητική Δράση (79)
• Ζαχαροπλάστης (33)
• Η Κρήτη μου (56)
• Ηράκλειο Κρήτης (90)
• Ηράκλειο κατάλογος επιχειρήσεων (19)
• Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου (148)
• Λογιστικά Χαιρέτης Νίκος (4)
• Λογο - τεχνία (173)
• Μπαμπάδες εν δράσει! (6)
• Ο Βασιλιάς της μοναξιάς (463)
• Π.Α.Σ.Π. Μαθηματικών Παν/μίου Κρήτης (17)
• Πάρε-Δώσε (793)
• Περί ανέμων και υδάτων (46)
• Περι "Φυσικής" ορμώμενος (28)
• Πετοσφαίριση - Volley (247)
• Συνήγορος (9)
• Ταξιδεύοντας… (40)
• Το Καφρενείο των Φιλάθλων (19)
• Το Καφενεδάκι (156)
• Το ιστολόγιο του Γιώργου Μανουσάκη (179)
• Το λιμανάκι (36)
• Φωτογράφοι και φωτογραφίες (893)
• Φώτα; Μοτέρ; Πάμε! (13)
• Φάρμα Κρήτης (5)
• Φιλολογικά και όχι μόνο! (36)
• Χάνομαι γιατί ρεμβάζω (22)

Η Κρήτη μου (56)

• Ηράκλειο Κρήτης, 19.08.2010
• 18:02

  Και το πλοίο φεύγει...

   »  Η Κρήτη μου
  Η Κρήτηγιγάντιο πετροκάραβοπλωτό κάστρο γεμάτο όνειρααπομακρύνεται αργά, υπερήφανα,κοιτώντας μόνο μπροστάμέσα απ΄τη μπρούτζινη πυξίδα του χρόνου...Τη βλέπω να χάνεται αργάπίσω απ΄τη δύση του Ήλιου (ίδια με τη δύση που την γνώρισα και την αγάπησα).
  Βυθίζομαι στο κόκκινο νερό.Στροβιλίζομαι στο θαλάσσιο κενό που δημιούργησε η απουσία της.Άραγε που πνίγομαι;Στα Χανιά; Στα λευκά Όρη, ή στο αγαπημένο μου Καστέλλι;
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 22.07.2010
• 19:09

  Και τι έγινε;

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Και τι έγινε που ξέρουμε πεντέξι κωδικούς;Που μπορούμε να "ξεκλειδώσουμε" τα νοήματα που κρύβει το ηλιοβασίλεμα ή το φτερούγισμα ενός γλάρου;Και τι έγινε αν γνωρίζουμε τα ονόματα των κυμάτων, αν καταλαβαίνουμε τους στίχους των τραγουδιών της φάλαινας, κάτω στα γνώριμα σκοτεινά βάθη των ωκεανών;Κάποιοι μπορεί να μας θεωρήσουν και τρελούς!Επειδή μας βλέπουν να μιλάμε με τη θάλασσα,να χαιρόμαστε για ένα περίεργο βότσαλο που βρήκαμε στην παραλίαή και να δακρύζουμε από συγκίνηση, στη θέα ενός ασήμαντου γι αυτούς κοχυλιού.Μερικές φορές καμαρώνουμε,αισθανόμαστε προνομιούχοι που έχουμε αυτά τα μαγικά κλειδιά,που ανοίγουν τις πύλες των ονείρων και της συγκίνησης!Κατά βάθος όμως, αισθανόμαστε μοναξιά.Είμαστε λίγοι και δυστυχώς σκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία της Γης.Έχουμε την Ευλογία να βλέπουμε πέρα απ΄τα σύνορα της ανθρώπινης μιζέριας,μα παράλληλα την Κατάρα να μη μπορούμε να μοιραστούμε τη συγκίνηση της εμπειρίας μας....
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 10.06.2010
• 18:27

  Στο παλιό λιμάνι...

   »  Η Κρήτη μου
  
  Σε λίγο θα δύσει στο παλιό λιμάνι των Χανιών.Πίνω τον καφέ μου παρατηρώντας τη θάλασσα που αλλάζει χρώματα στη μπούκα του λιμανιού.Γιαυτό μ΄αρέσει η θάλασσα. Δεν μένει ποτέ ίδια. Σαν την ψυχή μου (γιατί η ζωή μου, θυμίζει πιο πολύ τα βράχια, που παραμένουν ακίνητα κι ανήμπορα, μέχρι να τα λιώσει το κύμα και να τα κάνει σκόνη).Περιμένω τη Γιώτα και τη Μελίνα, να πλυθούν, να στολιστούν, να βάλουν τα καλά τους και να κατέβουν να με συναντήσουν.Θα κάνουμε πρώτα μια βόλτα στα μαγαζιά. Έχουμε πολλή δουλειά: Η Μελίνα θέλει ν΄αγοράσει σουβενίρ για τις συμμαθήτριές της. Ασημένια σκουλαρίκια για τη Στέλλα (μικροσκοπικά όμως, σαν κι αυτή), μενταγιόν με δελφινάκι για τη Μαρίτα, κάτι υφασμάτινο για τη Θεοδώρα, και ένα σωρό άλλα τέτοια δωράκια για τις υπόλοιπες της παρέας, που συμβολίζουν την αγάπη και μόνο την αγάπη για αυτά τα χαρούμενα πρόσωπα, που η μοίρα έφερε να συμπορευτούν σε αυτό το στάδιο της μαθητικής ζωής τους.Σίγουρα και η Γιώτα θα ψαχουλέψει τις πολύχρωμες αραχνοΰφαντες μαντίλες και τα σταμπωτά μπλουζάκια. Που να πλησιάσει όμως τα πανάκριβα μεταξωτά, που ανεμίζουν προκλητικά στους πέτρινους τοίχους των καταστημάτων Δεν είναι καιρός για έξοδα, θα σκεφτεί. Προέχει η εντοιχισμένη κουζίνα στο σπίτι. Το όνειρό της, που αρνείται πεισματικά να γίνει πραγματικότητα! (θα μας μείνει στο τέλος ο φούρνος που αγοράσαμε πιο μπροστά για να μη χάσουμε μια Χριστουγεννιάτικη προσφορά, και τον έχουμε προς το παρόν φυλαγμένο στο πατάρι).Μετά θα κάτσουμε σε ένα μαγαζί της παραλίας και θα παραγγείλουμε μια ποικιλία ανάμικτη. Θα πιω δυο τρία ποτήρια παγωμένη Χανιώτικη μπύρα, και θα απολαύσω τα θαλασσινά, που οι γυναίκες μου δεν τα πολυπάνε!Και φυσικά, στο κέρασμα την τσικουδιά....
  Γαμώτο, πόσο απλή και όμορφη είναι η ζωή, μερικά δωράκια για τις φίλες, δυο τρείς παγωμένες μπύρες και μια εντοιχισμένη κουζίνα, μπορούν να κάνουν μια οικογένεια χαρούμενη!Καί πάνω απ΄όλλα εννοείται, το ενετικό λιμάνι, που μόλις έχουν αρχίσει ν΄ανάβουν τα πρώτα φώτα του και που δεν ξέρω αν θα το δω φέτος το καλοκαίρι.Που θα το απολαύσουν ένα σωρό άσχετοι και αδιάφοροι, που επέλεξαν Κρήτη από Αμοργό παίζοντας κορώνα γράμματα, που θα πατήσουν ένα χώμα που δεν αγαπάνε, που θα ακούσουν μια μουσική που δεν καταλαβαίνουν, ενώ εγώ, θα κάθομαι εδώ μακριά, να βαράω τα πλήκτρα της νοσταλγίας και θα κοιτώ το πατρικό μου σπίτι μέσα σε ψηφιακές φωτογραφίες....
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 31.05.2010
• 12:12

  Και τώρα τι κάνουμε;

   »  Η Κρήτη μου
  Καλοκαίρι προ των πυλώνκαι η τουριστική Κρήτη ασφυκτιά.19 Ευρώ το άτομο και το αυτοκίνητο δωρεάν, λένε οι καραβάρχες!3 Ευρώ η καρέκλα, η ομπρέλα, τον φραπέ και το νεράκι, λένε οι παραλιάρχες.Και που είσαι ακόμα, προειδοποιούν οι καταστηματάρχες....
  Έ ρε πατρίδα, πως σε κατάντησαν οι πολιτικάρχες!Να ζητιανεύεις απ΄τους μπατήριδες, να ξεπουλιέσαι στους ξεφτιλισμένους,να πουλάς τη ρακί -το αίμα των προγόνων σου- σε πλαστικά καραφάκιανα πουλάς τα βοτάνια των απάτητων βουνών σου σε συσκευασίες των 5+1να πουλάς κινέζικα μαυρομάνικα με σφραγισμένες μαντινάδεςνα πουλάς την ιστορία, την τιμή και την υπερηφάνεια σου,ανάμεσα από μπρελόκ, καπελάκια, χάρτες, συνταγές,κομπολόγια και μαγνητάκια στο σχήμα της Κρήτης, για το ψυγείο.
  Δεν πουλιώνται τα πάντα ρε έμποροι της πλάκας!Δεν υπάρχει πέτρα που να μη βάφτηκε με αίμα αγωνιστών, δεν υπάρχει χώμα που δεν βράχηκε με δάκρυα, δεν υπάρχει παραλία που δεν πάτησαν τα σιδερένια πόδια του άγιου Τάλως, του πανάρχαιου προστάτη του Νησιού.Και σεις, αντί να τιμήσετε τις θυσίες τους, τις κάνατε σλόγκαν στα διαφημιστικά φυλλάδια για το ξεπούλημα του τόπου!Για να κονομίσετε κάτι παραπάνω, φουκαράδες....
  Αλήθεια, οι σταυροί στο Μάλεμε και στ΄Ακρωτήρι, δεν σας θυμίζουν τίποτε;(Εκτός του πόσο πάνε τα οικόπεδα χωρίς τα μάρμαρα, εννοείται..)
  Τώρα να δούμε τι θα κάνετε, έμποροι του κώλου...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 03.04.2010
• 20:04

  Καλό Πάσχα Πατρίδα!

   »  Η Κρήτη μου
  Καλό Πάσχα Πατρίδα!Με τα ερίφια, τα κρασία, τις τσικουδιές,τις λύρες, τις δοξαριές, τις μαντινάδες,με τους ντάκους, τα ανθότυρα, τους χοχλιούς και τα καλτσούνια,με τις αναμνήσεις, τους θρύλους, με τους δροσουλίτες...
  Και πάνω απ΄όλα,μ΄αυτό το άρωμα της δροσιάς, της δύναμης, της νιότης και της σιγουριάς,που μόνο τα δικά σου τα παιδιάμπορούνε να μυρίσουν (και να απολαύσουν).
  Και τα καράβια να κατεβάζουν επισκέπτες,και να γεμίζουνε φωνές και φλασιές τα ενετικά στενάμε τις μαντήλες, τα κινέζικα μαυρομάνικα και τα μαγνητάκια με την Κρήτη."Α, περάσαμε ωραία" θα λένε στην επιστροφή."Τράβηξα και video στην Κρητική βραδιά, τα πιτσιρίκια που χορεύαν!"'Τα ήξερα, τα είχα δει στον Παπαδόπουλο""Οχι, αυτά που λες, ήταν απ΄τον Πόντο"...
  Κι εγώ που τόσο σ΄αγαπώ,που τ΄όνομά μου ακόμα υπάρχει στο Καστέλλι,να σ΄αναζητώ σε καρτ ποστάλ, σε αφηγήσεις φίλων, και mp3 τραγούδια,να προσπαθώ να σε ζήσω,ανάμεσα από ανθρώπους που δεν αγαπώ, που με κουράζουν,που δεν μπορώ -ή δεν έχω τη διάθεση- να πλησιάσω.
  Καλό Πάσχα Ονειροπαρμένε ΆγγελεΚαλό Πάσχα Μαρία, Αερικό της ΙεράπετραςΚαλό Πάσχα Φάνη, μάστορα της μαντινάδαςΚαλό Πάσχα ΘεραπευτήΚαλό Πάσχα Βασίλη, του χρόνου ο ΟΦΗ μας στην Α Εθνική!!!Καλό Πάσχα Μάνο (θα τις πιούμε τις τσικουδιές!)Καλό Πάσχα Κατερίνα απ΄το Ηράκλειο (χαμογέλασε λίγο..)Καλό Πάσχα Ομάδα Π (μπορεί να σας τη σπάει το Πάσχα, αλλά εγώ τι να σας ευχηθώ;)Καλό Πάσχα Φωτεινή, να χαίρεσαι την οικογένειαΚαλό Πάσχα Σόφο (αμάν πιά με τα ροζ DVD!!!)Καλό Πάσχα Φωτεινή απ΄το Ρέθεμνος
  Καλό Πάσχα Ελευθερία, να χαίρεσαι τ΄αγόρια σου!
  Καλό Πάσχα IKOR (με το χαμόγελο που σκοτώνει!)
  Καλό Πάσχα όμορφη και αληθινή Στέλλα
  Καλό Πάσχα ΠυθαράκιΚαλό Πάσχα Ρίκη απ΄το ΗράκλειοΚαλό Πάσχα Ορεινέ (δεν ξέρω, αλλά σε βλέπω σαν Κρητικό)
  Καλό Πάσχα Γιώργο Μανουσάκη (νόμιζες πως σε ξέχασα ε;)
  
  Φυσικά και θα ξέχασα κάποιους φίλους, δεν υπάρχει όμως πρόβλημα, το πρόβλημα θα ήταν να τους θυμώμουν...
  Καλό Πάσχα Πατρίδα!!!!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 27.03.2010
• 11:40

  Πασχαλινά...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 23.03.2010
• 13:42

  Πασχαλινή πρόταση.

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Και το Πάσχα πλησιάζει...Τα παιδιά θα τη βρουν όπως πάντα. Είτε λόγω λαμπάδας, είτε λόγω εξοχής, έχουν τους δικούς τους μηχανισμούς αυτοσυγκίνησης. (Όχι σαν και μας που συνδέουμε με καλώδιο USB τον εγκέφαλο μας με την τηλεόραση για να "φορτώσουμε" τις μαλακίες της ημέρας)...
  Θα μπορούσαμε όμως να συγκινηθούμε κι εμείς οι μεγαλύτεροι, να ξαναζήσουμε ξεχασμένες εμπειρίες.Στην εκκλησία ας πούμε!Όχι βέβαια λόγω θρησκείας κλπ. Οι παπάδες μας έχουν κάνει να τα σιχαθούμε όλα αυτά, και το μόνο που κατάφεραν ήταν να μας αποδείξουν πως δεν υπάρχει Θεός, γιατί αν υπήρχε, δεν θα υπήρχαν αυτοί.Είπαν όμως με τα πολλά και μια σοφή κουβέντα: Ο άνθρωπος έγινε καθ' εικόνα και ομοίωση με το Θεό.Που πάει να πει, πως όλοι είμαστε εν δυνάμει θεοί, πως όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα θεό, άλλοι με θ κεφαλαίο, άλλοι μικρομεσαίο, άλλοι ημιτασιόν, θεό τέλος πάντων με υπογραφή και κανα δυό σφραγίδες από την εφορία!
  Και εδώ που τα λέμε, καλός ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις, δε φτιάξανε τραγουδάκια, ύμνους φτιάξανε, αλλά το "γλυκύ μου έαρ" χίλια χρόνια να γράφανε, ούτε να το πλησιάσουν δεν θα καταφέρνανε.Άσε τη ζωγραφική. Τι τσαρούχηδες (με τα ναυτικά παπάρια), τι Παρθένηδες, τι παλιοί και καινούργιοι, κανένας τους δεν απόδωσε τόσο πιστά τον πόνο στο πρόσωπο της μάνας Παναγίας, όσο οι αγιογράφοι μας.
  Να λοιπόν η εκκλησία, ένας τόπος που διαθέτει όλα τα παραπάνω, που ανάμεσα από πολύχρωμους άγιους με χρυσά φωτοστέφανα και τους μοναδικούς ύμνους της Μεγάλης Βδομάδας , μπορούμε να αυτοσυγκεντρωθούμε, να αναζητήσουμε τον εαυτό μας ("Έδιζησάμην έμεωυτόν" που έλεγε και ο παππούς μας ο Ηράκλειτος) και ίσως, λέω ίσως αν είμαστε τυχεροί, ανακαλύψουμε και αυτό τον μικρό Θεό που κρύβουμε μέσα μας!
  Και μη ξεχνάμε στην όλη ατμόσφαιρα, τη μαγική, ταξιδιάρικη μυρωδιά απ΄τα λιβάνια. Τσάμπα μαστούρα δηλαδή.Τι κάνετε, ακόμα καθόσαστε;
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 09.03.2010
• 21:59

  αλλά.....

   »  Η Κρήτη μου
  Το εκλογικό μου βιβλιάριο από την πρώτη μέχρι την τελευταία του σελίδα είναι πράσινο, αλλά....
  Όταν σε μια κυβέρνηση οι μπάτσοι ρίχνουν χημικά στο πρόσωπο του Μανώλη Γλέζου και δεν ακολουθεί καμία ομαδική αυτοκτονία, είναι μαλάκας όποιος αισιοδοξεί για ένα καλύτερο αύριο...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 06.03.2010
• 10:44

  Δεν πουλάμε ρε!

   »  Η Κρήτη μου
  Γαλάζια νερά περιβάλουν ειρηνικά το Νησί, λεπτεπίλεπτος δαντελωτός μανδύας τα μικρά, λευκά του κύματα.Όλα τα μπουμπούκια ανθίσανε, και είναι ακόμα αρχές του Μάρτη.Και οι οι μυρωδιές, αχ αυτές οι μυρωδιές της καταπράσινης Γης!
  Και να που κάποιοι μας ζητάνε την Ακρόπολη, για να μας δώσουν λέει παράδες (για να τους ξαναφάνε οι πλούσιοι), την Κέρκυρα, πέντε-έξι ακόμα ιστορικά νησιά, και για bonus, τις πέριξ αυτών βραχονησίδεςΜόνο την Κρήτη δεν τη ζητά κανείς. (Επωλήθη γράφουν τα χαρτιά).Κι ο Παπανδρέου αντί να τους αρχίσει στα γαμοσταυρίδια, μέσα εκεί στην έδρα τους, κρατάει ήπιους τόνους. (Κάτι πρέπει να κρατάει και αυτός).
  Η Αφροδίτη της Μήλου, με σήμα το κωλοδάχτυλο. Και το Ελληνικό Δημόσιο αντί να τους ξεσκίσει, αντι να απαιτήσει από το FOCUS καμιά κατοστή εκατομμύρια ευρώ αποζημίωση (όχι για να τα πάρει, που να τα βρουν τα λιγούρια, απλά για να πάθουνε την πλάκα τους και να τους φύγει η μαγκιά), κάνει την πάπια (το εθνικό μας πλέον ζωντόβολο).
  Φέρτε τις ρακές ρε, και για μεζέ το φόρο πολυτελείας τους. Σήμερα θα πιω για την ΕΛΛΑΔΑ μας!Τη δικιά μας Ελλάδα που ποτέ κανένας δεν κατάλαβε. Την Ελλάδα που ποτέ κανένας μας δεν πόνεσε, την Ελλάδα που ποτέ κανένας δεν αγάπησε.
  Μονάχα κάτι αλαφροΐσκιωτοι την αγαπούν, αλλά αυτοί βλέπουν νεράϊδες, αερικά και δροσουλίτες. Και κάτι κορόϊδα από τα αρχαία χρόνια την αγάπησαν, μόνο που πήγαν και σκοτώθηκαν για πάρτι της στις Θερμοπύλες.
  Και κάποιοι ακόμα ξεβράκωτοι γραικοί, κάποιοι θρασείς παπούδες μας, που τάβαλαν με τον τούρκο αφέντη, και πλήρωσαν την αγάπη και την αποκοτιά τους στις σούβλες και στα τσιγκέλια του. Ά και μην ξεχάσω και τους δικούς μας τους ερωτευμένους κουζουλούς, που κυνηγούσαν αλεξιπτωτιστές με τις τσουγκράνες...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 30.12.2009
• 18:03

  Χαιρετίσματα από το ακατοίκητο!

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Αν και σπάνια γράφω τώρα τελευταία, πολλοί φίλοι και φίλες εξακολουθούν να με επισκέπτονται καθημερινά, αντί να μου πουν το γνωστό "δε μας χέζεις ρε Νταλάρα" και να την κάνουν αγανακτισμένοι (και με το δίκιο τους φυσικά).
  Αυτό βέβαια σημαίνει πως εξακολουθώ να έχω φίλους που ενδιαφέρονται για μένα, που θέλουν να επικοινωνήσουν μαζί μου, να ανταλλάξουμε μια ψηφιακή κουβέντα. Τα αισθήματα πάντως είναι αμοιβαία, δεν υπάρχει μέρα που να μην επισκέπτομαι τα μπλογκ σας, άσχετα αν δεν κάνω κάποιο σχόλιο, ο γάϊδαρος (με την καλή έννοια!).
  Όμως, το μπλογκ μου αφορά την Κρήτη, και με την Κρήτη θέλω να γεμίσω τις σελίδες του. Δε θέλω, δε μπορώ, δεν έχω διάθεση να γράψω για κάτι άλλο, δε γουστάρω να σχολιάζω πολιτικούς, να αναμεταδίδω εσωτερικές και εξωτερικές ειδήσεις, να γράφω για τα καλά, τα κακά ή τα παράξενα αυτού κωλοπλανήτη.
  Εμένα (εδώ τουλάχιστον) η Κρήτη μ΄ενδιαφέρει, όμως μου λείπει, την έχω εγκαταλείψει (κι άλλο τόσο μ΄έχει εγκαταλείψει αυτή), και δεν έχω τίποτα να γράψω που να μην το έχουν γράψει χίλιοι άλλοι, και δεν έχω τίποτα να πω διαφορετικό από τα χιλιοειπομένα.
  Δεν θάταν όμως ευγενικό να κλείσω την πόρτα του μπλογκ μου κατάμουτρα σε αυτούς που μου κάνουν την τιμή να με επισκέπτονται, δηλαδή να πω "άντε γειά" και να την κάνω. Δεν είμαι τέτοιος χαρακτήρας, αγαπώ και σέβομαι τη συντροφιά σας.Θα το αφήσω λοιπόν έτσι ανοιχτό, να κάθεται και να περιμένει κάτι που ίσως έρθει, ίσως δεν έρθει όπως θάλεγε και ο ποιητής.
  Αυτά τα μελοδραματικά.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 31.10.2009
• 10:49

  Χρόνος;

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Τοποθεσία: Παλάτι Κνωσού, ξημερώματα.Έτος: -
  Αγουροξυπνημένοι Μινωίτες κάνουν μια σύντομη προσευχή στο Δία και ξεκινάνε για την καθημερινότητα.Λίγο πιο κάτω, στο λιμάνι, τα ψηλόπλωρα πλοία με φουσκωμένες και χορτάτες από εμπορεύματα κοιλιές, ετοιμάζονται να σαλπάρουν.Προορισμός; Παντού.
  Ένα βουητό ακούγεται, κάμποση σκόνη και οι γνώριμοι κραδασμοί στη Γη. Στο βάθος ο Τάλως τρέχει. Τα περισσότερα μάτια στρέφονται -πιο πολύ από συνήθεια- πάνω στο γιγάντιο μεταλλικό κορμί του, που ήδη αντανακλά τις πρώτες ακτίνες του Ήλιου.Για να τρέχει έτσι, κάπου το νησί κινδυνεύει, σκέφτονται χαλαρά... Τρόπος του λέγειν δηλαδή, γιατί όλοι ξέρουν πως οι μόνοι που κινδυνεύουν, είναι οι αφελείς εισβολείς, που σε λίγο θα δουν ουρανοκατέβατα βράχια να μεγαλώνουν δραματικά πάνω απ΄τα αδειανά απληροφόρητα κεφάλια τους.
  Οι πρώτοι τουρίστες καταφθάνουν. Πούλμαν και ΙΧ σταματημένα ανάμεσα σε κάρα, άμαξες και άρματα μάχης. Ένα αταίριαστο διαχρονικό πάρκινκ θα έλεγε κανείς, αν υπήρχε φυσικά ο χρόνος..
  Παλάτι: Στρατιώτες και πρίγκιπες με χάλκινα σπαθιά ανεβοκατεβαίνουν τα ολοκαίνουργια αστραφτερά σκαλοπάτια. Άντρες με λεπτεπίλεπτες μέσες, γυναίκες με μαύρες μπούκλες και βαμμένα χείλη συναντιούνται, μιλάνε, μπαινοβγαίνουν στα άπειρα πολυτελή διαμερίσματαΣτον ίδιο χώρο, άνθρωποι με digital μηχανές φωτογραφίζουν ερείπια. Τα μάτια τους βλέπουν γκρεμισμένες πέτρες αντί για ολόλαμπρα παλάτια, οι φακοί τους αδυνατούν να εστιάσουν τις μελαχρινές καλλονές, επικεντρώνονται μόνο σε ραγισμένες κολώνες και σπασμένα πιθάρια.Ο ένας περνάει μέσα απ΄τον άλλο, αισθάνεται την παρουσία και την ανάσα του, μα πως να τον δει, χωρίς το χρόνο...
  Γιατί ο χρόνος (αν υπήρχε) ακούει να μιλάμε για παρελθόν, παρόν και μέλλον και γελάει με την αφέλειά μας!Γιατί ο χρόνος (που ούτως ή άλλως δεν υπάρχει), ακούει για τόπους, για σημεία του ορίζοντα και μακρινά ταξίδια και ξεκαρδίζεται με την άγνοια μας.Γιατί ο χρόνος (σε περίπτωση που υπάρχει) δεν είναι μόνος του, κουβαλάει μαζί του άπειρες διαστάσεις, και μπορεί την ίδια στιγμή, στο ίδιο σημείο, να κάνει τα πάντα!
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 22.10.2009
• 19:05

  Περί αναρχίας ο λόγος...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Έχω περάσει αρκετά χρόνια της ζωής μου στα Εξάρχεια, και πιστέψτε με, όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά που ακούτε και διαβάζετε περί βίας και αναρχίας, είναι προκακατασκευασμένα για πονηρούς σκοπούς.
  Τα Εξάρχεια ίσως και να είναι η πλέον πολιτιστική και πολιτικοποιημένη συνοικία της Ελλάδας. Πουθενά αλλού, μέσα σε ένα τέτοιο περιορισμένο χώρο δεν θα βρείτε τόσα βιβλιοπωλεία, δισκοπωλεία, γραφεία εφημερίδων και περιοδικών, κέντρα πολιτιστικών δρώμενων, σχολές κινηματογράφου, εκπαιδευτικά κέντρα για μικρά παιδιά κλπ κλπ.Εκεί βρίσκεται η καρδιά της πληροφορικής, με όλα τα μεγάλα καταστήματα και σχολές υπολογιστών, εκεί βρίσκεται και αναπαύεται στις δόξες του το Πολυτεχνείο.
  Οι αναρχικοί - αντιεξουσιαστές, είναι παιδιά άκρως πολιτικοποιημένα (πιστεύουν αυτά που πιστεύουν, δεν μας ενδιαφέρει αν είναι σωστά ή λάθος, απλά τα σεβόμαστε), και δεν πείραξαν ποτέ κανένα.Το μεγάλο κακό ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια, όταν αποφάσισαν να καθαρίσουν την περιοχή από τους εμπόρους ναρκωτικών, που πλάσαραν το εμπόρευμά τους προκλητικά και χυδαία μέρα μεσημέρι μπροστά στον κόσμο.Πλάκωσαν στο ξύλο μερικούς από δαύτους, αλλά δυστυχώς όπως ήταν αναμενόμενο, ενόχλησαν τα αφεντικά τους.Για επορικούς λόγους δηλαδή ξεκίνησε το κακό. Όχι για ιδέες και ιδεολογίες. Ποιός τις καταλαβαίνει αυτές, και ποιός τις χέζει;
  Με τη νέα κυβέρνηση είχα την ελπίδα πως θα βλέπαν τα πράγματα με σωστό μάτι. Όμως απ΄την πρώτη στιγμή, έκπληκτος άκουσα τον αρμόδιο υπουργό να λέει πως θα καθαρίσει τα Εξάρχεια απ΄τους κουκουλοφόρους και τους αναρχικούς, τους οποίους παράλληλα εκτιμά, και έχει και φίλους αντιεξουσιαστές (!)Φυσικά και δεν τους εκτιμά, φυσικά και δεν έχει φίλους αντιεξουσιαστές, φυσικά και δεν έχει πατήσει το πόδι του στην περιοχή, φυσικά και δεν έχει προσωπική άποψη ο άνθρωπος.Φοβάμαι πως τα τσιράκια του ανεκδιήγητου χοντράνθρωπου προκατόχου του και συμπατριώτη μας, τον έχωσαν χοντρά στο παιχνίδι, και καλά του έκαναν αφού έκατσε και τους άκουσε, αντί να τους πετάξει έξω με τις κλωτσιές, όταν ανέλαβε το υπουργείο.
  (Προσωπικά στα περί κουκουλοφόρων δεν τσιμπάω. Όχι βέβαια λόγω εξυπνάδας, απλά έχουν δει πολλά τα μάτια μου, και ξέρω ποιοι και γιατί φοράνε τις κουκούλες. Οι εποχές άλλαξαν, τώρα πια τα βίντεο και τα κινητά καταγράφουν τα πάντα)...
  Όμως ο κ. υπουργός, άξιος κατά τα άλλα (;) ακόμα δεν κατάλαβε πως του την έχουν στημένη; Σε λίγο συμπληρώνεται χρόνος απ΄τη δολοφονία του Αλέξη, και κάποιοι εργάζονται πυρετωδώς για να καλλιεργήσουν το κατάλληλο εχθρικό κλίμα.Δεν θάπρεπε να αποφασίσει ποιοι τελικά είναι οι αληθινοί αναρχικοί, ποιούς συμφέρει και επιδιώκουν να ξαναγίνει μπάχαλο η Αθήνα;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 14.10.2009
• 19:03

  Στους φίλους μου

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Το μεγαλύτερο πρόβλημα στα μπλογκς, είναι πως κάτι πρέπει να γράφεις που και που.
  Φυσικά και υπάρχουν μέρες, που δεν ξέρεις τι να πρωτογράψεις.
  Υπάρχουν όμως και κάτι άλλες....
  
  Στο μπλογκ αυτό, γράφω αποκλειστικά για την πατρίδα μου την Κρήτη.
  Και μερικές φορές συνειδητοποιώ πως για μένα η Κρήτη, δεν είναι κάτι που μπορώ εύκολα να αγγίξω, να δω, να ζήσω, να πατήσω τελοσπάντων.
  Ζω μακριά της, γιαυτό την αισθάνομαι σαν κάτι άυλο, πιο πολύ σαν συναίσθημα, ανάμνηση, όνειρο.
  
  Πως να τα περιγράψω όλα αυτά, πατώντας απλά τα ψυχρά μαύρα πλήκτρα ενός λαπτόπ;
  Πως να βγάλω προς τα έξω αυτά που πλημμυρίζουν την καρδιά μου;
  Γαμώτο, ζηλεύω τους συγγραφείς που μπορούνε να τα γράψουν στο χαρτί.
  Ζηλεύω τους ποιητές που μπορούνε να τα ζωγραφίσουν στα σύννεφα.
  Μα πιο πολύ τους λυράριδες που μπορούνε να τα κάνουν να χορεύουν στον αέρα!
  
  Γιαυτό να με συμπαθάτε αν που και που εξαφανίζομαι.
  Και μη μου κρατάτε κακία αν πολλές φορές δεν σας σχολιάζω.
  Αυτό δε σημαίνει πως δεν σας διαβάζω,
  ούτε φυσικά πως δε σας αγαπώ...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 05.10.2009
• 11:54

  Ρακόμελο

   »  Η Κρήτη μου
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  Φτιάχνουμε ρακόμελο;
  Βέβαια οι περισσότερες συνταγές το παρουσιάζουν λίγο πολύ σα φάρμακο για το κρύωμα, που πίνεται ζεστό!
  Προσωπικά δεν το βλέπω έτσι. Αντίθετα, σας προτείνω να το απολαύσετε παγωμένο, κυρίως σαν απεριτίφ μετά το φαγητό.
  Προσοχή μόνο: Το μέλι και το άρωμά του, συνήθως ξεγελάνε αυτούς που το πίνουν για πρώτη φορά, γιατί μέσα σ’ αυτό το φαινομενικά αθώο ποτό με τη γλυκιά γεύση, κυριαρχεί σε ποσότητα και δύναμη η τσικουδιά!
  Με μέτρο λοιπόν, εκτός κι αν θέλετε να γίνετε λιάδα, οπότε σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

  Τα υλικά:

  • 1 λίτρο τσικουδιά 18 – 19 γράδα και άριστης ποιότητας
  • 4 κουταλιές της σούπας θυμαρίσιο μέλι
  • 2 ξύλα κανέλας
  • 1 – 2 καρφάκια γαρίφαλο (προαιρετικά).

  Επεξεργασία:

  • Βάζουμε σε ένα κατσαρολάκι όλα τα υλικά.
  • Τα βράζουμε σε χαμηλή θερμοκρασία ανακατεύοντας συνεχώς, προσέχοντας να μη πάρει φωτιά από τις αναθυμιάσεις της τσικουδιάς.
  • Μόλις πάει να πάρει βράση, σβήνουμε τη φωτιά, σκεπάζουμε τη κατσαρόλα με το καπάκι και το αφήνουμε τουλάχιστον 10 λεπτά να πάρει τα αρώματα.
  • Σουρώνουμε, και αποθηκεύουμε το ρακόμελο, πάντα σε γυάλινο μπουκάλι.
    

  ΥΓ: Εντάξει δε θέλω να γίνομαι κακός, αλλά πόσα ρακόμελα θα ήπιαν από χθες τα πατριωτάκια της ΝΔ μπας και γλυκάνουν τον πόνο τους ε;
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 02.10.2009
• 18:12

  Σταμναγκάθι.

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Υπάρχει ένα χόρτο που έχει μια υπέροχη πικράδα μαζί με μια ελαφριά γλυκύτητα, που δεν μοιάζει με κανένα άλλο και είναι σήμα κατατεθέν της κρητικής κουζίνας. Είναι το περιβόητο σταμναγκάθι, που τα τελευταία χρόνια έχει κουρσέψει όλα τα γκουρμέ εστιατόρια της Ελλάδας -και όχι μόνο- ανακηρύσσοντας εαυτόν ως χόρτο απαραίτητο σε κάθε γαστρονομική αναζήτηση.
  
  Ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των άγριων ραδικιών και πρόκειται για ένα μικρό αγκαθωτό θάμνο, τόσο αγκαθωτό όσο χρειάζεται για να κάνει δύσκολη τη ζωή των Κρητικών που αποφασίζουν ν' ασχοληθούν μαζί του.
  
  Στην επιστημονική του ονομασία, το σταμναγκάθι λέγεται Cichorium Spinosum και όσον αφορά τη λεκτική συνύπαρξη της στάμνας με το αγκάθι, λέγεται ότι ευθύνεται μια παλιά συνήθεια των Κρητικών να καλύπτουν με αυτά τα χόρτα τα στόμια των σταμνών με το νερό για να εμποδίζονται τα μαμούνια και τα έντομα να κάνουν... βουτιές στο πόσιμο χρυσάφι.
  
  Αναφορές στο σταμναγκάθι κάνει ο Διοσκουρίδης, που το χαρακτηρίζει φάρμακο για πολλές παθήσεις και συστήνει αρκετές εφαρμογές του, και κυρίως τις αντισηπτικές αλλά και τις αντιρευματικές. Αν και συναντά κανείς σταμναγκάθι κυρίως στο οροπέδιο του Ομαλού, πολλές φορές θα βρει διάφορους «συγγενείς» του ακόμη και δίπλα στα θάλασσα, όπως τα γυαλοράδικα.
  
  Χαρακτηριστικό τους είναι ότι μέχρι και το τέλος της άνοιξης είναι πράσινα τρυφερά εδέσματα που τρώγονται ευχάριστα ακόμη και ωμά με λάδι και ξίδι, ενώ το καλοκαίρι θυμίζουν κατάξερα γαϊδουράγκαθα και δεν πλησιάζονται ούτε από κατσίκες.
  
  ΥΓ.: Ωραία τάγραψα; Νάχαμε και κανά δυό μερίδες μπροστά μας, ένα μπουκάλι παγωμένη τσικουδιά και τίποτα χοχλιούς ε;
  
  ΥΓ.2: Μόλις τώρα άνοιξα την tv και βλέπω μια γαλάζια λαοθάλασσα στην Αθήνα να επευφημεί έξαλα τον Καραμανλή στο μπαλκόνι.
  Δηλαδή όλοι αυτοί έμειναν ικανοποιημένοι απο τη διακυβέρνηση της ΝΔ;
  Δεν αντιμετώπισαν κανένα πρόβλημα;
  'Ολα καλά;
  Τους θέλουν πάλι;
  Πώς να τους ονομάσω μαζόχες ή μαλάκες;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 15.09.2009
• 19:47

  Και το πλοίο φεύγει...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Νοσταλγία;
  Πράγματα που θα ήθελε κάποιος να κάνει, αλλά δεν έκανε;
  Λέξεις που σήμαιναν τόσα πολλά, αλλά ποτέ δεν ακούστηκαν;
  Τι μυστικά να κρύβονται πίσω απ΄το φωτισμένο καράβι που ετοιμάζεται να φύγει απ΄το λιμάνι;
  Πόσες πορείες διασταυρώνονται στο σκοτεινό πέλαγος που θα ακολουθήσει;
  Νυσταγμένα πρόσωπα στα σαλόνια.
  Άλλοι κοιτάνε βαριεστημένα τηλεόραση, πιο πολύ από συνήθεια.
  Άλλοι βυθισμένοι στις σκέψεις τους (μελαγχολούν, χαίρονται, μετανιώνουν) μέχρι να τους πάρει ο ύπνος και να ησυχάσουν
  και άλλοι παλεύουν να επικοινωνήσουν σαρώνοντας το χώρο για γνωστούς ή άγνωστους συνταξιδιώτες..
  
  Κι όταν οι προπέλες πάρουν στροφές και τα φώτα του λιμανιού αρχίζουν να μικραίνουν,
  πόσοι επιβάτες ακουμπισμένοι στις κουπαστές,
  μάταια προσπαθούν να σταματήσουνε το χρόνο, να κρατήσουνε το θέαμα για πάντα. (Λες και τα βλέμματα είναι κάβοι!).
  
  Είναι η ώρα της μελαγχολίας για τους ευαίσθητους, είναι η ώρα των ενδόμυχων υποσχέσεων για τους αισιόδοξους, είναι η ώρα της νοσταλγίας για όλους.
  Μετά από λίγο, τα πάντα στην πρύμη σκοτεινιάζουν.
  Η Κρήτη λες και εξαφανίζεται, λες και χάνεται από το χάρτη.
  Αστέρια καταλαμβάνουν τιμητικά τη θέση της.
  Τα ανθρώπινα μάτια αδυνατούν να μεταφέρουν εικόνα και συγκίνηση.
  Η νυχτερινή δροσιά, ήδη έγινε κρύο.
  Ο ένας μετά τον άλλο εγκαταλείπουν το κατάστρωμα
  Ξανά στο φως και τη ζεστασιά των σαλονιών, ξανά στη μοναξιά του πλήθους...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 12.09.2009
• 11:55

  Κωστας Μουντάκης - Αναφορά στον Καζατζάκη.

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Και λίγη καλή μουσική για όσους κατεβάζετε CD από τον rapidshare (για όλους δηλαδή).
  
  [rapidshare.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 28.08.2009
• 17:20

  Μαράθι ώρα μηδέν!

   »  Η Κρήτη μου
  
  Παραλία Μαράθι, Χανιά. Είμαι ξαπλωμένος μπρούμυτα στην πολύχρωμη διαφημιστική πετσέτα μου, πάνω στην καφτή αμμουδιά, με τα πόδια ένα μέτρο απ΄τη θάλασσα. Πιθανόν λόγω της σωματικής μου διάπλασης από μακριά να θυμίζω ψόφιο γουρούνι, σας πληροφορώ όμως πως αντίθετα με το σώμα, το μυαλό μου εργάζεται πυρετωδώς, και θα σας εξηγήσω.
  
  Ακριβώς δίπλα μου από τα αριστερά, σε απόσταση αναπνοής, αλλά σε ανάσκελη στάση, μια κοπέλα. Ονομάζεται Johan Sebach, 22 ετών, από το Illinois που εργάζεται σαν βοηθός λογίστρια στην εταιρία μεταφορών JP Tranfers στην Oklahoma της Αμερικής. Μη με ρωτάτε προς το παρόν που τα ξέρω όλα αυτά, θα σας εξηγήσω.
  
  Ακριβώς δίπλα από τη Johan (δηλ. δύο θέσεις πιό αριστερά από εμένα) πάνω σε μια καναρινοκόκκινη πετσέτα κείται ένας δίμετρος αραπάς, ο Ridge Waynes, 30 ετών, Αμερικάνος και αυτός, ταξιτζής στο επάγγελμα από το Arkancas City.
  
  Ας έρθουμε προς τα δεξιά μου. Πάλι γυναίκα (ξέρω που ξαπλώνω εγώ. Δίπλα στον αραπά θα ξάπλωνα;). Βέρα Σουηδέξα, κατάξανθη, πανύψηλη και πανάχαρη φυσικά. Ονομάζεται Oulma Rasendolph, 24 ετών φοιτήτρια φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Uppsala. Πάλι που τα ξέρω; Θα σας εξηγήσω.
  
  Πολύ κολλητά στην Ulma, σε απόσταση παρεξηγήσεως θα έλεγα, μια μαύρη καλλονή από τη Νότια Αφρική. Aresky Daould το όνομά της, 30 χρονών, ανώτερη υπάλληλος της παναφρικανικής QB research.
  
  Άραγε ποιοί μαγικοί αλγόριθμοι διασταυρώνουν κάποια χρονική στιγμή τις ατομικές πορείες μας μέσα στο σύμπαν; Ποιοί μυστικοί κωδικοί φέρνουν 5 άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους, απο διαφορετικά κράτη, να βρίσκονται ξαπλωμένοι την ίδια μέρα και ώρα στο ίδιο σημείο χ της Γης;
  Υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ τους; Τους συνδέει κάτι; Θα ξανασυναντηθούν κάπου άλλου; Μήπως ήταν μαζύ σε κάποια προηγούμενη ζωή;( Άρα υπάρχει και ζωή μετά το θάνατο;).
  Τέτοια κάθομαι και σκέφτομαι ρε γαμώτο, και δε μπορώ να χαλαρώσω.
  Μήπως μπορεί να μου εξηγήσει κανείς;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 18.08.2009
• 09:36

  Ντροπή μας...

   »  Η Κρήτη μου
  
  Αλήθεια πόσοι να πέθαναν πάνω σ΄αυτό το νησί, μόνο και μόνο για να μη κατακτηθεί ένα κομμάτι γης, που τώρα απλόχερα το ξεπουλάνε στον πρώτο αγοραστή οι τυχεροί - νταβατζήδες απόγονοί τους;
  
  Αλήθεια πόσα εγκλήματα τιμής έγιναν στα ίδια χώματα, που τώρα αλωνίζουν καυλωμένοι ευρωπαίοι αληταράδες, τεζαρισμένοι στην πρέζα και το αλκοόλ, πελάτες κάποιων εξ ίσου αλητήριων τοπικών "επιχειρηματιών" της πλάκας;
  
  Πρόοδος; Ανοχή; Ξεφτίλα; Ποιες λέξεις ταιριάζουν για να περιγράψουμε τη σύγχρονη Κρήτη;
  
  Η παράδοσή μας πουλιέται στα σουβενιρτζίδικα. Τι θες; Μαυρομάνικα; Τσικουδιά; Λάδι; Ρακόμελο; Μουσική; Όλα θα τα βρεις στο παζάρι, ανάμεσα σε κινέζικα χαϊμαλιά, μπουκαλάκια με αρώματα, πλαστικούς λουλάδες και κουρδιστές λύρες!
  
  "Είμαι απο την Κρήτη" λες, και όσοι είναι γύρω σου, έχουν να πουν μια καλή κουβέντα: "Α, έχω πάει κι εγώ, πέρασα απίθανα!", "Φοβερά τοπία, φιλόξενοι άνθρωποι!", "Έχω ακούσει τα καλύτερα λόγια, του χρόνου θα πάω!".
  Μόνο εμείς οι Κρητικοί δεν την αγαπάμε, ανεχόμαστε να τη βλέπουμε να βιάζεται, να εξευτελίζεται, να ξεπουλιέται. Κάνουμε τα στραβά μάτια, συμμετέχουμε παθητικά στη δολοφονία της.
  
  Και μερικοί, τη Θέλουν ανεξάρτητη. Φτιάξαν και σημαία!
  Να διοικείται από τα δικά της παιδιά. Τους Μητσοτάκηδες, τον Μεϊμαράκη, ή τον απίθανο Μαρκογιαννάκη για παράδειγμα.
  Έχουν κι αυτοί το δίκιο τους. Δεν αντέχουν να βλέπουν το νησί να αργοπεθαίνει
  Καλύτερα να φουντάρει μια κι έξω, να μην υποφέρει τουλάχιστον!
  
  "Και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς;", "Πως μπορούμε να τα βάλουμε με τα συμφέροντα;", "Τώρα πια είναι πολύ αργά!" είναι μερικές από τις υποθετικές απαντήσεις στις εξ' ίσου υποθετικές ερωτήσεις μου.
  Αρνούμαι να τις σχολιάσω.
  "Ντροπή μας" είναι ο τίτλος της ανάρτησης, θα κρατήσω τις ίδιες λέξεις για επίλογο...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 14.08.2009
• 10:58

  Είμαι δολοφόνος χοχλιών!

   »  Η Κρήτη μου
  
  Ναι, λυπάμαι που το λέω, αλλά είμαι.
  Δεν έχει σημασία αν η πρόθεσή μου δεν ήταν το έγκλημα αλλά ένα αθώο μαγείρεμα, το αποτέλεσμα όμως ήταν ο φόνος...
  Και εξηγούμαι:
  
  Τι δουλειά είχα να μαγειρέψω χοχλιούς μπουμπουριστούς, χωρίς να ξέρω; Και μη μου πείτε ψάξε για συνταγή στο διαδίκτυο και άλλες τέτοιες μπούρδες, γιατί εκεί ήταν που την πάτησα.
  Δέκα συνταγές για το ίδιο πράγμα, και οι δέκα διαφορετικές! Άλλη με αλεύρι, άλλη χωρίς. Άλλη με ξύδι, άλλη με κρασί, άλλη ακριβώς 5 λεπτά τηγάνισμα, άλλη μέχρι να πάψουν να τραγουδάνε, και του κώλου τα εννιάμερα...
  
  Και είχα κάτι χοχλιούς τεράστιους, ολοζώντανους, πεντακάθαρους, κατ΄ευθείαν απ΄την πατρίδα!
  
  Ανακατεύω λοιπόν τις συνταγές, και βγάζω κάτι σα μέσον όρο. Τι τόθελα; δεν έπαιρνα μία στην τύχη;
  Βάζω την πρώτη τηγανιά (ήθελα να τα μαγειρέψω και όλα, τρομάρα μου), καλά ξεκίνησα μέχρι που τα έσβησα με το ξύδι. Δεν ξέρω αν έβαλα πολύ, ή παραέκαιγε το λάδι, πάντως επακολούθησε ντουμάνι, μου κόπηκε και η αναπνοή για λίγο, αυτό ήταν, πάει την πούτσισα σκέφτηκα, αλλά ευτυχώς έβαλα στο φουλ τον απορροφητήρα, άνοιξα πόρτες, παράθυρα, και τη γλύτωσα!
  
  Χωρίς να τους δοκιμάσω, σίγουρος για την επιτυχία μου, προχώρησα στη δεύτερη τηγανιά. Εκεί που κόντευε να τελειώσει, λέω, ας φάω ένα απ΄τους έτοιμους, να μου φύγει κάπως η λιγούρα. Αφού κατακάηκα, διαπιστώνω πως ήταν λίγο σκληροί.
  Τι κάνουμε τώρα; Πως μαλακώνουν; Το τηγάνι ήδη πέταγε καμένα λάδια, ήμουν κι εγώ λαδωμένος, με έπιασε κι ένας μικροπανικός, λίγο θέλει το μυαλό να πάρει ανάποδες στροφές;
  Χρειάζονται κι άλλο ψήσιμο σκέφτηκα. Όσο πιο πολύ, τόσο μαλακώνουν συμπέρανα μαλακωδώς.
  Τους αφήνω λοιπόν κανά μισάωρο (όχι πιο πάνω, μη μου γίνουν πολύ νερουλοί), και μετά ρίχνω από πάνω τους και τους έτοιμους να μαλακώσουν κι αυτοί, σε μια κουζίνα που έμοιαζε με κόλαση, με τις θερμοκρασίες στα ύψη, τα λάδια να κοχλάζουν, ξεραμένα ξύδια, καμμένα αλεύρια, και τους χοχλιούς να πετάγονται παντού στην προσπάθειά μου να ανακατέψω ένα διπλογεμάτο τηγάνι....
  
  Μη τα πολυλογώ, τελικά δεν έμεινε τίποτα. Οι σάρκες τους συρρικνώθηκαν και έγιναν σαν μικροσκοπικές καυτές μούμιες. Κανένα ζωντανό πλάσμα στον πλανήτη δεν θα μπορούσε να τις φάει, ή έστω να τις ξεκολλήσει από τα μισοδιαλυμένα απ΄τη φωτιά και σπασμένα απ΄το ανακάτεμα κελύφη τους.
  
  Δε λυπάμαι τους χοχλιούς που δεν έφαγα, αλλά τα δυστυχισμένα αυτά ζωάκια, που βασάνισα και σκότωσα άδικα. Που έκαναν όλο αυτό το ταξίδι πεντακάθαρα και ολοζώντανα σαν χαρούμενα μωράκια, για να πέσουν στα χέρια ενός σαδιστή δολοφόνου.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 27.07.2009
• 19:17

  Το νησί των ψυχών...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  Υπάρχει στα νότια της Κρήτης ένα νησί,
  που μάτι ανθρώπου ποτέ δεν τόχει δει.
  Γιατί τη μέρα είναι γαλάζιο σαν το χρώμα τ' ουρανού,
  ενώ τ΄απόγευμα, όταν ο ήλιος χαμηλώνει και ροδίζει,
  άλλοτε χάνεται μέσα στα σκοτεινά της θάλασσας τα βάθη,
  κι άλλοτε σα σύννεφο λαμπρό στον ουρανό γυρίζει,
  ανάλογα τα κέφια, τις εποχές και των κατοίκων του τα πάθη...
  
  Λένε πως εκεί μείνανε για πάντα των Αληθινών Κρητών οι ψυχές
  από τα χρόνια του Μίνωα, μέχρι και του χθες.
  Ψυχές που αντάλλαξαν τ' ουρανού τον παράδεισο
  για μια άγονη πέτρα μέσα στης θάλασσας την άβυσσο.
  Ψυχές που γαληνεύουνε μόνο σαν βλέπουν από εκεί την Κρήτη,
  τη χώρα των Σφακιών, το φαράγγι της Σαμαριάς,
  και τις λευκές κορυφογραμμές του Ψηλορείτη.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 23.07.2009
• 18:33

  Φραγκοκάστελο - Σφακιά

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  17 του Μάη.
  Δροσουλίτες (για όσους μπορούν ακόμα να βλέπουν με τα μάτια της ψυχής).
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 17.07.2009
• 18:40

  Καλό ταξίδι!

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  Γυναίκες αγάπησα στη ζωή μου. Δεν έχω παράπονο.
  Γέλασα, έκλαψα, μέθυσα, τσακώθηκα για χάρη τους, ταξίδεψα μαζί τους στα ουράνια, και πίστεψα πως όλα αυτά είναι η αγάπη.
  
  Μέχρι που ήρθαν στη ζωή μου η γυναίκα και η κόρη μου, για να με πιάσουν απ΄το χέρι, και να με διδάξουν με τρυφερότητα και υπομονή, πως η αληθινή αγάπη γράφεται με α κεφαλαίο, πως είναι απαλή σαν άσπρο σύννεφο, πως προφέρεται όπως η ανάσα του κύματος, και πως μόνο τα λουλούδια, τα πουλιά και οι αλαφροΐσκιωτοι μπορούν να τη δουν...
  
  Σήμερα ετοιμάζονται ν΄ανέβουν στο καράβι, φιλοξενούμενες για λίγες μέρες, στην τρίτη μεγάλη Αγάπη μου, την Κρήτη.
  Εγώ θα μείνω εδώ, γιατί πρέπει να εργαστώ, πρέπει να μεγαλώσω τα χρέη και τη μιζέρια μου, πρέπει να ονειρευτώ για ένα καλύτερο αύριο που πάντα θα καταλήγει ανολοκλήρωτο χθες...
  
  Καλό ταξίδι αγαπημένες μου, να περάσετε καλά σα να είμαστε όλοι μαζί, να βγάλετε πολλές φωτογραφίες, να ξαναζήσετε αυτά που αγαπήσαμε πέρσι το καλοκαίρι, καλή αντάμωση!
  
  ΥΓ.: Μη ξεχάσετε να φέρετε χοχλιούς, ρακόμελο, και απ΄το καράβι ένα καπελάκι της ΑΝΕΚ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 07.07.2009
• 18:50

  "Κρητικός FM"

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  Τέτοια ώρα γυρίζαμε απ΄τη θάλασσα...
  Απ΄το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου ακούγαμε "Κρητικός FM".
  Η χειρότερή μου ήταν όταν περνούσαμε από ένα συγκεκριμένο υπαίθριο καρπουζέμπορο, που υποτίθεται πουλούσε τα τέλεια καρπούζια. Μόνο που εκτός από τέλεια, ήταν και τεράστια, και μόνο που εκτός από τεράστια, ήμουν και ο μόνος άντρας της παρέας, και μόνο που εκτός ότι ήμουν ο μόνος άντρας της παρέας, το σπίτι είχε και καμιά πενηνταριά στενά σκαλιά...
  
  Μετά ένα γρήγορο ντουζ (ο καθένας με την ιεραρχική σειρά του), και λίγη ξεκούραση. Όταν λέω ξεκούραση, εννοώ καμιά ώρα στο laptop να φορτώνω και να ψιλοεπεξεργάζομαι τις άπειρες φωτό που είχα τραβήξει στο μπάνιο και στη διαδρομή (πάντα με μια αίσθηση απογοήτευσης. Πότε στο διάολο θα τραβήξω μια καλή φωτογραφία;).
  
  Μόλις βράδιασε, κατηφορίζαμε στην παραλία. Χαζεύαμε τα σουβενίρ, ψάχναμε, ψωνίζαμε, συναντιόμαστε με φίλους, μπαίναμε σε εκθέσεις, βλέπαμε χορούς, ακούγαμε μουσική. Η Κρήτη άλλωστε τα καλοκαίρια, είναι ολόκληρη ένα πολιτιστικό ηφαίστειο.
  
  Καταλήγαμε σε κάποια ταβέρνα. Συνήθως με ζωντανή μουσική, απ΄αυτές που ο καλλιτέχνης κάθεται μαζί με τον πελάτη, που τραγουδάνε, πίνουνε και γλεντάνε μαζί.
  Θυμάμαι τις ανάμικτες ποικιλίες, τους μπουμπουριστούς χοχλιούς, που δεν υπήρχε περίπτωση να μη παραγγείλω όπου και να πηγαίναμε.
  Θυμάμαι τις τσικουδιές που ανακάτευα μέσα μου μαζί με μπύρες ποτήρια και τοπικά κρασιά, και ακόμα θυμάμαι αυτά τα πενήντα στενά σκαλιά, που πολλαπλασιάζονταν ανάλογα τη σούρα μου...
  
  Φέτος δεν θα είμαι κοντά της...
  Ακούω όμως την ίδια μουσική, "Κρητικός FM" απ΄το Ιντερνέτ, κοιτώντας τις περσινές φωτογραφίες από τα μπάνια και τις διαδρομές...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 02.07.2009
• 10:03

  Digital μπλα, μπλα....

   »  Η Κρήτη μου
  - Και τι να γράψω; Δε μούρχεται τίποτα...
  - Γράψε ότι σου βγαίνει, άμα θέλεις καλά και ντε να γράψεις κάτι. Ειδάλλως μη γράφεις. Καλύτερα να δώσεις λευκή σελίδα, παρά να τη γεμίσεις μπούρδες.
  - Μα θέλω να γράψω κάτι, να επικοινωνήσω, έχω φίλες και φίλους εγώ, με περιμένουν...
  - Δεν περιμένουν εσένα. Θα σε διαβάσουν γιατί έτσι λέει το πρωτόκολλο Θα σε σχολιάσουν για να τους σχολιάσει και εσύ. Κατά βάθος σ' έχουν χεσμένο!
  - Χεσμένο εμένα; Με τους δεν ξέρω πόσους συνδέσμους, με 200 επισκέψεις την ημέρα; Τι μας λες;
  - Ρε συ, μπας και νομίζεις πως κάτι είσαι; Χαμένος στο διάστημα είσαι. Έτσι και σου κόψουν το ρεύμα, πάνε και οι υπολογιστές, πάνε και οι συνδέσεις, πάνε και οι φίλοι. Εσύ θα κοιτάς την πεθαμένη οθόνη σου, κι αυτή εσένα!
  - Μα εγώ έχω κάνει φίλους αληθινούς μέσα απ΄το pc. Μέχρι και γκόμενα έχω βγάλει...
  - Αν στο ίδιο διάστημα που είσαι σκυμμένος στον υπολογιστή, γυρνούσες έξω, στον κόσμο, ξέρεις πόσους φίλους θα είχες κάνει; Άσε τις γκόμενες, εκεί θα είχες ξεσκιστεί!
  - Δε λέω, δεν έχεις άδικο, ξέρεις όμως τι μου τη σπάει σε όλη αυτή την κουβέντα;
  - Τι;
  - Πως την κάνουμε ηλεκτρονικά, μέσω pc...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 29.06.2009
• 09:18

  'Ενα κείμενο με πολλά γιατί...

   »  Η Κρήτη μου
  Τι να πρωτοσχολιάσεις μέσα σ΄αυτό τον απέραντο ψηφιακό ωκεανό των μπλογκς;
  Κάθε φορά που μπαίνω στα βαθιά νερά του, κάθε φορά που επισκέπτομαι τις ατέλειωτες ιστοσελίδες του, πάντα νομίζω ότι πνίγομαι, πάντα η γεύση του αλμυρού νερού με πλημμυρίζει...
  Τότε γιατί το κάνεις, θα μου πείτε. Κλείστο το ρημάδι το pc, και ασχολείσου με κάτι άλλο πιο ανώδυνο: Παίξε σκάκι, παίξε πινγκ-πογκ, παίξε ότι σε βολεύει τελοσπάντων!
  
  Σωστές οι παρατηρήσεις σας, εάν απευθύνοντο σε ένα φυσιολογικό άνθρωπο.
  Ποιος όμως σας είπε πως ανήκω στην εν λόγω κατηγορία; Τέτοια εντύπωση σας έδωσαν τα μέχρι τώρα γραπτά μου;
  Γιατί υποτιμάτε την αναγνωστική κρίση σας;
  Μήπως γιατί είσαστε και σεις μια από τα ίδια; Μήπως γιατί όλοι βράζουμε στο ίδιο ψηφιακό καζάνι;
  
  Τι μας κάνει να επικοινωνούμε διαδικτυακά;
  
  Η έλλειψη επικοινωνίας; Ο Hommer Simson ένας από τους αγαπημένους μου δισδιάστατους φίλους, έχει την αντίθετη -και πολύ σωστή κατά την άποψή μου- γνώμη: "Το πρόβλημα στην εποχή μας είναι ότι έχουμε πολύ επικοινωνία".
  
  Η ανάγκη να αποκτήσουμε καινούργιους φίλους; Και όμως, καθημερινά, στην αναλογική μας κοινωνία μας παρουσιάζονται τέτοιες ευκαιρίες, οι οποίες συνήθως μας αφήνουν αδιάφορους.
  
  Η ελευθερία της ανωνυμίας; Πως μπορεί άραγε να μοιάζει μια γυναίκα που έχει σαν avatar ένα σκύλο που κάνει σκι, ή ένας άντρας που "προσωποποιείται" μέσω της φάτσας του Jonny Dep;
  
  Η πρόκληση της τεχνολογίας; Αφού το κάνουν όλοι, θα το κάνω κι εγώ!
  
  Ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω, ή κάτι άλλο;
  
  (Μόλις ήλθε η νοσοκόμα με τα χάπια. Θα τα πούμε σύντομα...)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 25.06.2009
• 19:50

  Αντίο...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  Τα φώτα ξεθωριάζουν πάνω στο μονότονο κίτρινο της πέτρας του κάστρου.
  Ακόμα και οι φωνές, τα γέλια, τα πειράγματα των νέων στις μπαρουταποθήκες που τώρα είναι παμπς, ακόμα και οι μονότονοι υπόκοφοι ήχοι της ραπ, εκεί που έπαιζε η λύρα.
  
  Όλα ξεθωριάζουν...
  Και τα πολύχρωμα σουβενίρ στα στενοσόκακα, και τα αέρινα γυναικεία ρούχα που χορεύουν μ΄ερωτικές κινήσεις στις κρεμάστες, και τα πήλινα διακοσμητικά, και τα φωτισμένα καΐκια στο λιμάνι, και τα αστραφτερά μαυρομάνικα στα μαχαιράδικα.
  
  Όλα ξεθωριάζουν...
  Ακόμα και οι αναμνήσεις, οι μυρωδιές και οι ελπίδες, τα πρόσωπα που περιμένουν εμένα, ή περιμένουν -το χειρότερο- κάτι από μένα.
  Και πάνω απ΄όλα, τα όνειρα ξεθωριάζουν, το Κουμ Καπί χάνεται σιγά σιγά από μπροστά μου, σαν κάποιος να γυρίζει αργά το διακόπτη, οι νεανικές φωνές σβήνουν, όλα ξεθωριάζουν, όλα ετοιμάζονται να παραδοθούν στο σκοτάδι που έρχεται...
  
  Πόσες λέξεις άραγε χωρούν, μέσα στη λέξη αντίο;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 09.06.2009
• 07:44

  Χαμένα λόγια..

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  Ωραία είναι τα λόγια!
  Λέμε που και που και καμιά μαλακία, έτσι για να φανεί πως κάτι λέμε, πως έχουμε στόμα και φωνή, όχι γιατί έχουμε άποψη, ή γιατί έχουμε κάτι να πούμε...
  Η πλάκα είναι, πως όλο και κάποιος θα τσιμπήσει, όλο και κάποιος θα βρεθεί να απαντήσει στα δικά μας αναπάντητα! Να μην ξεχνάμε πάντως, πως και αυτός μια από ίδια είναι, δικός μας δηλαδή, που ψοφάει αντίστοιχα για τζερτζελέ, και μπαίνει φουριόζος να πάρει πόντους στο στημένο παιχνίδι.
  Και κάπως έτσι τσουλάει η ζωή!
  Φωνές ακούγονται από παντού, όλοι μιλάνε δυνατά, μεγαλόφωνα για ν΄ακουστούν, για να καλύψουν τις φωνές των άλλων, έχουν δεν έχουν κάτι να πουν, φτάνει να υπάρχει κάποιος δικός τους να τους "ακούσει".
  Και χωρίζονται οι άνθρωποι σε δυο μεγάλες κατηγορίες: Σε αυτούς που μιλάνε και ακούγονται, και σ΄αυτούς που ναι μεν μιλάνε, αλλά δεν χρειάζεται, γιατί ούτως ή άλλως δεν πρόκειται ν΄ακουστούν (σα να τους έχουν κλείσει τα μικρόφωνα της ζωής, ένα πράγμα).
  
  Όμως, να μην ξεχνάμε πως σ΄αυτή την κοινωνία, υπάρχει και Δημοκρατία.
  Όλοι είμαστε ίσοι, -αν εξαιρέσουμε βέβαια μερικούς που είναι λίγο πιο ίσοι απ΄τους άλλους- που πάει να πει, πως όλοι έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε!
  Κι αν δεν μπορούμε ν΄ακουστούμε ΟΛΟΙ έξω στην (κακούργα) κοινωνία, κι αν δεν μπορούμε να βγούμε ΟΛΟΙ σ΄ένα παράθυρο της τηλεόρασης, ή ένα μπαλκόνι της πλατείας, κι αν δεν μπορούμε ν΄ακουστούμε ΟΛΟΙ στον κόσμο, ας μην απογοητευόμαστε, υπάρχει κι ο μικρόκοσμος!
  
  Ο δικός μας προσωπικός μικρόκοσμός, που μπορούμε να ουρλιάζουμε ελεύθερα, που μπορούμε να επιβάλουμε τη γνώμη μας, που πάντα θα υπάρχει κάποιος κάτω από εμάς να μας ακούσει και να μας υπακούσει, που θα μπορεί να φοβηθεί ακόμα και εμάς τους φοβισμένους.
  Ο δικός μας προσωπικός μικρόκοσμος, εκεί που είμαστε εμείς αφεντικά, και ο λόγος μας μετράει, εκεί που μπορούμε να ξεσπάσουμε την οργή μας, να μεταφέρουμε τον πόνο μας, να μοιραστούμε τις ενοχές και τις ανασφάλειες, να εκμεταλλευτούμε έστω και τη λίγη αγάπη που αποκτήσαμε!
  Ζήτω λοιπόν, ο μικρόκοσμός μας!
  Ζήτω το μαγαζάκι μας, το σπιτάκι μας, ή το σπιτάκι του σκύλου μας...
  Ζήτω το κλουβάκι μας, και πάνω απ΄όλα, ζήτω το καναβουράκι μας!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 08.06.2009
• 11:02

  Ανάλυση της κάλπης και του κώλου

   »  Η Κρήτη μου
  Τι έβγαλαν οι κάλπες;
  Πως με όλα όσα μας έκανε η ΝΔ, έχασε με διαφορά μόλις 3 μονάδες απ΄το ΠΑΣΟΚ!
  Θα μου πείτε, εδώ στις περασμένες βουλευτικές εκλογές καιγόταν η Ελλάδα, και τους ψηφίσαμε. Με εβδομηντατόσους νεκρούς, με κατεστραμμένη την Πελοπόννησο, με βιασμένη την αρχαία Ολυμπία.
  Τώρα θα κωλώναμε;
  
  Και το ΛΑΟΣ ενισχυμένο!
  Και τον ΣΥΡΙΖΑ γονατισμένο!
  
  Που πάει να πει, πως η πατρίδα μας είναι ένα δεξιό κράτος του κερατά,(και μάλιστα με τους 7 πολίτες στους 100 ακροδεξιούς), παρ όλη τη φτώχεια που πέρασε, τις προδοσίες από το κεφάλαιο, την προσφυγιά απ΄τη Μ. Ασία, τους χωροφύλακες, τα κρατητήρια, τους ρουφιάνους, τους μαυραγορίτες, τους ηρωικούς αντάρτες, τον εμφύλιο, τους βασιλιάδες, τους δοσίλογους.
  Δηλαδή, οι παππούδες μας ψήφιζαν ότι τους πρόσταζαν τα αφεντικά τους, και μας έμεινε!
  
  Και μην ξεχνάτε, σε κανένα σοβαρό κράτος της Ευρώπης δεν έγινε χούντα και μάλιστα τον 20ο αιώνα, που πάει να πει πως τα θέλει ο κώλος μας τα ξινά!
  Θα μου πεις βέβαια, η χούντα σε πείραξε; Εδώ φυλάκισαν σαν προδότες τους ήρωες του 21! Σε ποιά γωνία του πλανήτη ξανάγινε κάτι αντίστοιχο;
  
  Ας μην περιμένουμε λοιπόν καλό, από ανθρώπους σαν και εμάς, που έχουμε ποδοσφαιροποιήσει την πολιτική, που κλείνουμε τα μάτια στις αδικίες του διαιτητή, στα φάουλ και στα πέναλτι, αρκεί να κερδίσει η ομάδα μας, σε εμάς που πιστεύουμε πως μονάχα το αποτέλεσμα μετράει.
  Ο μέγας Καζατζάκης τα ήξερε αυτά από πρώτο χέρι. "Τι είναι παράδεισος;" τον ρώτησαν "η Ελλάδα, χωρίς τους Έλληνες!" Απάντησε.
  
  Αυτή την γραφική, αφελή πολιτική ανάλυση των εκλογών έκανα εγώ, γιατί μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό μου...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 04.06.2009
• 18:14

  Πάλι σκέφτομαι...

   »  Η Κρήτη μου
  Μερικά πράγματα δε λέγονται με τα λόγια, δε γράφονται στο χαρτί.
  Είναι στιγμές στη ζωή μας, που μόνο η σιωπή μπορεί έστω και κατά προσέγγιση να περιγράψει αχνά, την ομορφιά, το μεγαλείο, τη χαρά, τη λύπη ή την απόγνωση.
  Πως μπορείς για παράδειγμα να περιγράψεις ένα ηλιοβασίλεμα, ένα βλέμμα αγάπης του παιδιού σου, μια νότα μουσικής που γλυκαίνει τον πόνο σου, τη θλίψη του αποχωρισμού;
  
  Ρομαντικός; Ευαίσθητος; Δε θα τόλεγα. Έχω περάσει κι εγώ από τις συμπληγάδες, έχω κι εγώ δώσει τις εξετάσεις μου, και ποτέ δεν πήρα άριστα, ούτε θυμάμαι μια φορά να γύρισα στο σπίτι μου αλώβητος.
  
  Περπατώ στο παλιό λιμάνι. Χιλιάδες πόδια πάτησαν το ίδιο λιθόστρωτο πριν απ΄τα δικά μου, χιλιάδες σκέψεις σεργιάνισαν στα ίδια στενά σοκάκια, ελπίδες, όνειρα, και σχέδια γεννήθηκαν εκεί, για ένα καλύτερο αύριο που τώρα πια είναι χθες…
  Πώς να περιγράψω τα αόρατα χνάρια τους;
  
  Και των ανθρώπων τις σκιές; Οι δικές μας προσωπικές σκιές; Αυτές που άλλοτε κρύβονται ένοχα πίσω από τις πλάτες μας, κι άλλοτε φυλακισμένες προσπαθούν ν΄απελευθερωθούν στο φως;
  Πως περιγράφονται οι αόρατες σκιές;
  
  Και η τσικουδιά στο μεϊντάνι κάτω απ΄τις πιπεριές; Και το ξανάσμιγμα των φίλων; Και το καράβι που ρίχνει κάβους; Και η δροσερή αγκαλιά της θάλασσας; Και η ζεστασιά του ήλιου; Και οι χοχλιοί, και η λύρα, και το κόκκινο κρασί και, και, και, και*……
  
  *(Φοβάμαι πως γίνομαι κουραστικός, φοβάμαι πως επαναλαμβάνομαι…)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 03.06.2009
• 18:31

  Κάποιος λείπει απόψε απ΄την παρέα...

   »  Η Κρήτη μου
  Το είχε πάρει απόφαση. Μάταια πάλευαν να του αλλάξουν γνώμη.
  Κι όμως, όλα ήταν τόσο ήρεμα, τόσο ειρηνικά, που ο θάνατος φαινόταν εντελώς αταίριαστος στην παρέα τους, έτσι όπως ήταν καθισμένοι γύρω απ΄το μεταλλικό τραπεζάκι, με τις τσικουδιές και τους μεζέδες.
  
  - Καλά ρε, και τα παιδιά σου, που πάνε ακόμα στο γυμνάσιο, δεν τα σκέφτεσαι; Και τη γυναίκα σου; Νέα γυναίκα είναι! Ρώτησε το Μανωλιό, πιο πολύ για να γίνεται κουβέντα, παρά για να τον πείσει.
  - Έχουν υγεία, τους έχω και το σπίτι. Αυτή τη βοήθεια μπόρεσα να τους προσφέρω. Νομίζεις δεν τους έχω έννοια; Ίσως άμα φύγω, να είναι καλύτερα για όλους!
  - Ρε συ, η ζωή είναι ωραία! Επενέβη ο Σήφης. Ο άλλος είναι μισοπεθαμένος, μες τα αίματα, με τα άντερα να του κρέμονται έξω, να του σέρνονται στο χώμα που λέει ο λόγος, και παλεύει για να ζήσει ένα δευτερόλεπτο παραπάνω.
  - Ωραίο παράδειγμα βρήκες, τώρα που τρώω το χταπόδι ρε μαλάκα, πετάχτηκε αηδιασμένος ο Γιώργης!
  - Μανούσο! Μια παρτίδα ακόμα, και άλλαξε το μεζέ, γιατί μας έφτιαξε ο Σήφης, παράγγειλε δυνατά.
  - Έχω ωραία γαρδουμπίτσα! Φώναξε ο Μανούσος από μέσα.
  - Βάλτη στον κώλο σου! Μουρμούρισε αηδιασμένη η παρέα εν χορώ.
  
  .....
  
  - Εγώ ένα θα σου πω. Πήρε το λόγο ο Δημητρός. Σκέψου μόνο τη στιγμή της κηδείας σου στην εκκλησία: Όλοι εμείς όρθιοι, ζωντανοί γύρω από το φέρετρο, κι εσύ ανάσκελα, πεθαμένος, με τη μαύρη κουστουμιά, εσύ που πάντα φορούσες τζιν, γεμάτος λουλούδια, να σου κρύψουνε τη μπόχα, και μια εικόνα στη κοιλιά.
  - Να' ρχεται και καμιά μύγα, ντάλα καλοκαίρι έχουμε, να χώνεται στη μύτη σου, να τη διώχνει η κόρη σου, κι εμείς να χουμε το νου μας μη μας αγγίξει η κωλόμυγα με την πτωμαΐνη. Συμπλήρωσε ο Σήφης, με τις ούτως ή άλλως αηδιαστικές περιγραφές του.
  - Δεν πειράζει, οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους, και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς! Αντέκρουσε με σθένος!
  - Ναι ρε μαλάκα, αλλά στην κηδεία θα είμαστε ανακατεμένοι. Πετάχτηκε ο Γιώργης. Σκέψου εδώ την παρέα: Εμένα μπορεί να με τρώνε τα τέτοια μου, και να τα ξύνω με τρόπο. Ο Σήφης με το Μανωλιό, μπορεί να χαλβαδιάζουν τα βυζιά μιας γκόμενας από το σόϊ σου που κλαίει. Ο Δημητρός να μιλάει στο κινητό του με ένα πελάτη για πλακάκια. Όλοι ζούμε, όλοι κάτι κάνουμε, συνεχίζουμε...
  - Μόνο εσύ θάσαι κοκαλωμένος στο κασόνι, με πουδραρισμένη μούρη σα την πουτάνα! Συμπλήρωσε ο Δημητρός.
  - Τι θα μου βάλουνε και πούδρα;
  - Όχι θα σε αφήσουνε ρε! Επενέβη ο φρικιαστικός Σήφης. Και ο κώλος σου άμα έχει ανοίξει, θα τον στουπώσουνε με πάνες!
  - Έλα ρε Σήφη! Σκάσε καμιά φορά! Τρώμε ρε μαλάκα! Πετάχτηκε η ομήγυρης.
  
  .......
  
  Τελικά το΄πε και το΄κανε! Με ένα μακάβριο τρόπο: Αυτοπυρπολήθηκε.
  Πρέπει να υπέφερε πολύ μέχρι να παραδώσει το πνεύμα, είπε ο ιατροδικαστής.
  Δεν έμεινε σχεδόν τίποτα. Και στην εκκλησία, και στην ταφή, το φέρετρό του παρέμεινε σφραγισμένο....
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 02.06.2009
• 07:27

  Καλημέρα Κρήτη!

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  Καλημέρα Κρήτη!
  Με τα παιδιά σου
  που αυτές τις μέρες δίνουν εξετάσεις. (Όπου νάναι τελειώνουμε σκέφτονται, αγνοώντας πως όλη την υπόλοιπη ζωή τους, θα δίνουν εξετάσεις καθημερινά).
  
  Καλημέρα Κρήτη!
  Με τους δουλευτάδες σου
  άλλους στα χωράφια, άλλους στη θάλασσα, τα γραφεία, τα καταστήματα, άλλους ψηλά, άλλους χαμηλά, και όλους μεσ΄την καρδιά σου, να την τροφοδοτούν με αίμα και δύναμη, να ρυθμίζουν τους παλμούς σου!
  
  Καλημέρα Κρήτη!
  Καλημέρα Χανιά με το παλιό σου λιμάνι, Ηράκλειο με τη Λότζα σου, Ρέθυμνο με τη Φορτέτζα, καλημέρα Λασίθι με τον άη Νικόλα σου.
  Καλημέρα Κνωσσός. Οι πορφυρές κολώνες σου, μόλις που άρχισαν ν΄αντανακλούν στον ήλιο, σινιάλο στις σκιές των αρχαίων προγόνων μας, να κατεβούν σιγά-σιγά στα βαθειά ανεξερεύνητα υπόγεια του παλατιού, ως το επόμενο βράδυ, που οι σύγχρονοι άνθρωποι θα κοιμηθούν ξανά, σίγουροι και ασφαλείς μέσα στις τρείς διαστάσεις της άγνοιάς τους..
  
  Καλημέρα Κρήτη!
  Κρίμα που δεν είμαι κοντά σου, κρίμα που θα πεθάνω μακριά σου...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 30.05.2009
• 08:34

  Χάλια στα Μάλια...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  17 εγγλέζοι μπατιροτουρίστες, αφού σούρωσαν, ντύθηκαν καλόγριες και έκαναν παρέλαση κουνώντας προκλητικά τα κωλομέρια τους στα Μάλια.
  Η αστυνομία τους συνέλαβε πάραυτα -αισθάνομαι παράξενα να λέω μπράβο στους μπάτσους, αλλά εδώ το αξίζουν- στη συνέχεια όμως στη δίκη που ακολούθησε, η δικαιοσύνη τους αθώωσε.
  "Δεν είχαν πρόθεση να προσβάλουν" αποφάνθηκε, που πάει να πει, πως από δω και πέρα ο οποιοσδήποτε μαστούρης μπινελοτουρίστας είναι ελεύθερος να ντυθεί παπάς, καλόγερος, Κρητικός, οτιδήποτε του καυλώσει τέλος πάντων, και να παρελάσει στο νησί.
  Υπάρχει το δεδικασμένο, λένε τα νομικά κιτάπια.
  
  Από που να ξεκινήσω το φτύσιμο;
  Φυσικά πρώτα απ΄τη δικαιοσύνη. "Μα πως γίνεται να έχετε υπουργείο Ναυτιλίας;" Ρώτησε ο Έλληνας τον Ελβετό. "Αφού δεν έχετε θάλασσα!". "Γιατί σου φαίνεται παράξενο; εσείς πως έχετε υπουργείο Δικαιοσύνης;" Απάντησε ο Ελβετός.
  
  Σειρά έχουν οι πράκτορες και οι ξενοδόχοι. Αυτοί που ξεπούλησαν τα τιμημένα Μάλια για λίγα ευρώ, και πάλι καλά που δεν τους πλασάρουν και τις γυναίκες τους. Δυστυχώς ο περιορισμένος εγκέφαλός τους δεν είναι σε θέση να σκεφτεί πως μπορούν να φέρουν καλύτερης ποιότητας τουρίστες. Αντίθετα αισθάνονται και ικανοποιημένοι που τους ξεφτιλίζουν αυτά τα άφραγκα αποβράσματα.
  
  Ακολουθούν όσοι από τους κατοίκους των Μαλίων δεν αντιστέκονται. Αυτοί με τα περιπτεράκια, αυτοί που εμπορεύονται σουβλάκια, πλαστικά μαυρομάνικα και φουσκωτά μπρατσάκια, και ανέχονται το ρεζιλίκι, αυτοί που κάνουν τα στραβά μάτια όταν οι εγγλέζοι κουνάνε τα παπάρια τους μπροστά στα παιδιά τους.
  Επαναλαμβάνω: Όσοι από τους κατοίκους. Ξέρω πως η πλειοψηφία αντιστέκεται,και δίνει άνισους αγώνες για να απαλλαγεί από αυτά τα σκουπίδια!
  
  Και τελειώνω με ένα γενικό φτύσιμο προς όλους εμάς τους αδιάφορους Κρητικούς, που ενημερωνόμαστε μέσα απο τις εφημερίδες, και κουνάμε αποδοκιμαστικά το κεφάλι μας.
  Έ, ρε και να ζούσαν οι παππούδες μας....
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 26.05.2009
• 10:54

  Η Κρήτη σήμερα...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  Από κάπου ακούγεται μια λύρα να παίζει κοντυλιές.
  Ήλιος, διάφανο νερό, αύρα της θάλασσας.
  Και ξάφνου, όλα αλλάζουν.
  Τα μάγια λύνονται, τα μάτια ανοίγουν
  και μπροστά σου αποκαλύπτεται η αλήθεια:
  Ήλιος, διάφανο νερό, αύρα της θάλασσας,
  κι από κάπου ακούγεται μια λύρα να παίζει κοντυλιές...
  
  Κάπως έτσι βλέπω την Κρήτη.
  Πρέπει να ξεχάσω τα αυτονόητα, αν θέλω να την καταλάβω,
  πρέπει να την αγκαλιάσω απαλά, αν δεν θέλω να πληγωθώ,
  πρέπει να σκύψω πάνω της, να την αφουγκραστώ,
  αν θέλω ν΄ακούσω την ανάσα της.
  
  Παππούδες και προπάπποι διαβήκαν τους αιώνες τους ατέλειωτους.
  Μαχαίρι, πείνα, δόξα, λατρεία, μίσος, ένα σωρό οι αιτίες των θανάτων τους.
  Μα η σκυτάλη πέρναγε από γενιά σε γενιά,
  από πατέρα σε παιδί, από παππού σε εγγονό:
  Υπερηφάνεια, αγάπη, υποχρέωση,
  και πάνω απ΄όλα, πολύτιμη κληρονομιά,
  το Κρητικό φιλότιμο!
  Το δώρο των δώρων, το άσμα των ασμάτων...
  
  Όλα αυτά ποτίζαν τη ρίζα του νησιού μας,
  χιλιάδες των χιλιάδων μέτρα, κάτω απ΄τα βάθη της Θάλασσας.
  Αυτά το κάναν να προβάλει δυνατό και περήφανο,
  ανάμεσα σε θάλασσα και ουρανό,
  κάστρο ανίκητο στης φύσης και των ανθρώπων τα στοιχειά.
  
  Μα όλα τα κάστρα, έχουν την Κερκόπορτά τους.
  Είτε από ξύλο, είτε από πέτρα ή ατσάλι,
  είτε απ΄ανθρώπινη καρδιά.
  Κι αφού δεν μπόρεσαν Τούρκοι, Ενετοί κι ένα σωρό λαοί
  να την ανοίξουν,
  κάποιοι από μέσα -που καλούνται- Κρητικοί,
  παρέδωσαν στους βάρβαρους γην τε και ύδωρ!
  
  Από κάπου ακούγεται μια λύρα να παίζει κοντυλιές.
  Είναι η Κρήτη μας, που κλαίει μεθυσμένη...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 24.04.2009
• 12:58

  Ο Στέλιος την κάνει...

   »  Η Κρήτη μου
  Ότι αρχίζει ωραία τελειώνει με πόνο...
  (που λέει και το τραγούδι).
  
  Φίλες και φίλοι, αυτή είναι η τελευταία μου εγγραφή.
  Μη σας περάσει απ΄το μυαλό πως δεν στενοχωριέμαι που θα εγκαταλείψω την παρέα μας, αλλά φοβάμαι πως μου τέλειωσε η έμπνευση και καταναλώνομαι με άσχετα θέματα, ίσως επειδή ζω μακριά απ΄την Κρήτη και δεν μπορώ να ακούσω τον παλμό της...
  
  Κυριακή βράδυ λέω να κατεβάσω τα ρολά.
  
  
  Σας ευχαριστώ για την αγάπη και τη φιλία σας.
  Χίλια φιλιά σε όλες και όλους!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 23.04.2009
• 10:07

  Πάσχα στην εξοχή!

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Πάει κι αυτό το Πάσχα (στην εξοχή όπως πάντα)...
  Ωραία ήταν τα κόκκινα αυγά του, τα κοκορέτσια, οι γαρδούμπες και τ' αρνιά του. Ωραία τα κρασιά, οι τσικουδιές και οι ρακές, και πάνω απ΄όλα οι ξάπλες του.
  
  Να μη ξεχάσω και τα θρησκευτικά μας καθήκοντα τη Μεγάλη Παρασκευή και το Μεγάλο Σάββατο. Όλοι μαζί στο προαύλιο της εκκλησίας με τα καλά μας και με τα κεριά μας, τη μια πένθιμα, την άλλη λευκά, ανάλογα τη μεγάλη μέρα.
  Πιστοί στο ραντεβού των πιστών όπως κάθε χρόνο, πέντε λεπτά πριν το "γλυκύ μου έαρ" ή το "Χριστός Ανέστη" ανάλογα τη μεγάλη ημέρα.
  Και μετά στα ουζερί για ποικιλίες ή στα σπίτια για μαγειρίτσα, πάλι ανάλογα τη μεγάλη ημέρα.
  Κι όλα αυτά τα θρησκευτικομαγειρικά μέχρι την Κυριακή του Πάσχα, όπου ο μεν Χριστός ανασταίνεται, μας ρίχνει μια μούντζα για την αχαριστία μας και την κάνει, το δράμα Του όμως μεταφέρεται στα εξίσου αθώα και μερικώς ανυποψίαστα αμνοερίφια.
  
  Και νάτα πάνω στις σούβλες, γυμνά, ξυρισμένα, αλλού τα σώματά τους, αλλού τα έντερα, αλλού τα συκώτια τους, οι σπλήνες και τα νεφρά τους...
  Νάτα να στριφογυρίζουν αργά και βασανιστικά πάνω στη θράκα, κι εμείς να γυροφέρνουμε από πάνω τους, ελέγχοντας τη φλόγα, την πέτσα, το λαδολέμονο και τα μπαχαρικά, όλοι ειδικοί, ψήστες από τα γεννοφάσκια μας.
  Μια Κυριακή του Πάσχα, θαρρείς φωτοτυπία της περσινής, με τις σούβλες και τις εξοχές της, με τα κρασιά και τα λιβάνια της, με τους ύμνους και τα πεντοζάλια, με τα αγαπημένα πρόσωπα και τις χοληστερίνες της.
  
  Grand finale η μεγάλη των πιστών επιστροφή: Μποτιλιαρίσματα, εθνικές, έργα, διόδια, έργα, διόδια, μποτιλιαρίσματα, διόδια, έργα, γαμοσταυρίδια, έργα, διόδια...
  ...επιστροφή στο σπίτι (σπίτι μου σπιτάκι μου), ξεφόρτωμα, κουβάλημα, λογαριασμοί κάτω απ΄την πόρτα για το καλωσόρισμα, πάλι γαμοσταυρίδια.
  
  Άντε βρε, και του χρόνου!
  Ά, ναι! Και ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 13.04.2009
• 08:11

  Περί Χριστού ο λόγος...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Υπήρξε ο Χριστός σαν ιστορικό πρόσωπο;
  Άλλοι λένε όχι, άλλοι λένε ναι.
  
  - Όχι μόνο υπήρξε, αλλά ήταν και Έλληνας, γιος του εκατόνταρχου Πανθήρα, λένε οι εθνικόφρονες...
  - Και μάλιστα από τα 18 μέχρι τα 30 του, πήγε στο Θιβέτ και διαλογιζόταν, συμπληρώνουν οι διανοούμενοι.
  - Οι τεχνοκράτες το προχώρησαν περισσότερο. Μέχρι και τη μορφή του αναπαράστησαν ψηφιακά. Αυτοί οι "ειδικοί" πήραν ένα κρανίο της εποχής, ανθρωπολογικές μελέτες της περιοχής, πήραν και ένα πρόγραμμα (απ΄αυτά του photoshop φαντάζομαι που κατεβάζουμε δωρεάν απ΄το διαδίκτυο), και να το πρόσωπό του!
  - Ρε παιδιά, αυτή η αγριόφατσα δίδαξε την αγάπη; Ρωτούν οι ορθολογιστές. Και τι μπορούν να μας περιγράψει ένα κρανίο της εποχής και μερικές ανθρωπολογικές μελέτες; Δηλαδή μετά από 2000 χρόνια άμα βρουν ένα κρανίο στο Χόλιγουντ, θα μπορούν να αναπαραστήσουν την Angelina Zolie; Αυτό κι αν είναι ιεροσυλία!
  - Η μορφή του Ιησού, είναι αυτή που βλέπουμε στην ιερή σινδόνη! Λένε οι καθολικοί.
  - Ποια ιερή σινδόνη; Αυτή πού έφτιαξε ο Da Vici για να κάνει πλάκα στον Πάπα; Διαμαρτύρονται οι διαμαρτυρόμενοι .
  - Λάθος. Η μορφή Του, είναι αυτή που βλέπουμε στις εικόνες! Απαντούν οι Ορθόδοξοι.
  - Ποιες εικόνες, αυτές που οι ζωγράφοι τους δεν έχουν ιδέα τι πάει να πει προοπτική; Αυτές που δυο μέτρα άγιοι φοράνε παπούτσι νούμερο 17; Ανταπαντούν οι ρεαλιστές.
  
  Αυτά και άλλα πολλά ακούμε και θα ακούμε τούτες τις μέρες, μέχρι την Κυριακή του Πάσχα εννοείται, που θα πλακώσουμε τις γαρδούμπες και τα κοκορέτσια.
  Γιατί πως να το κάνουμε, άμα βλέπεις την αφράτη περιστρεφόμενη πέτσα του αρνιού που μοσχοβολάει στη θράκα, το μυαλό σου κολλάει εκεί.
  Σκέφτεσαι την ηδονή της γεύσης της, τον τραγανιστό της ήχο, το σιροπιασμένο λίπος της, το αλατοπιπερισμένο άρωμά της!
  
  Κάθε άλλη υπαρξιακή σκέψη, ιστορικές μελέτες, φιλοσοφικές θεωρίες και προβληματισμοί, αναβάλλονται για του χρόνου!
  
  Άντε βρε παιδιά, ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ να έχουμε!!!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 09.04.2009
• 18:23

  Και ο μπακλαβάς γωνία...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Μια φορά στεκόταν ένας στη γωνία.
  Μετά ήλθε άλλος ένας και γίνανε δύο!
  Μετά έφυγε ο ένας και έμεινε πάλι ένας.
  Μετά έφυγε και αυτός,
  και έμεινε η γωνία....
  
  Τι θέλει να μας πει άραγε, αυτό το παλιό λογοπαίγνιο που το λέγαμε μικροί και γελάγαμε, χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει και κυρίως τι μας περιμένει;
  Ποιά σημειολογία κρύβεται πίσω από αυτές τις απλές και φαινομενικά αθώες λέξεις; Ποιός είναι ο ΕΝΑΣ; ποιός είναι ο ΑΛΛΟΣ; τι συμβολίζει η ΓΩΝΙΑ;
  Και το σπουδαιότερο: Ποιές σκοτεινές δυνάμεις κρύβονται ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΩΝΙΑ;
  
  Φίλες και φίλοι
  Σηκωθείτε τώρα από κρεβάτια, ντιβάνια, καρέκλες, πολυθρόνες, καναπέδες, πουφ
  και τρέξτε να παραγγείλετε το καινούργιο μου βιβλίο
  Η ουσία είναι μία
  
  Εδώ θα βρείτε τις απαντήσεις γιά όλες τις απορίες που έχετε, αλλά τα λαμόγια που κυβερνούν τον κόσμο αρνούνται να σας τις αποκαλύψουν:
  - Ποιοί κρύβονται στο εσωτερικό της Γης;
  - Ποιοί υποχθόνιοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας;
  - Πως τους ξεχωρίζουμε;
  - Τί είναι ΙΝΟΧ, ΙΧΜΟΡ, ΙΝΟΞ, ΠΕΣΕΓΕ, ΓΕΣΕΕ;
  - Που βρίσκονται οι Πύλες της κοίλης Γης;
  - Από ποιόν αστερισμό καταγόμαστε;
  - Σε ποιά κλείνει το μάτι ο Πούτιν;
  - Είναι πεσμένα τα βυζιά της 'Ολγας Τρέμη;
  - Πότε είναι προγραμματισμένο το τέλος του κόσμου;
  Αυτά είναι μερικά μόνο από τα εκατοντάδες θέματα που περιέχει το βιβλίο μου
  Η ουσία είναι μία
  
  'Ενα σας λέω μόνο (κάμερα, έλα σε μένα!):
  Διαβάζοντας το βιβλίο μου, έχετε λύσει όλες σας τις απορίες. Φυσικές, μεταφυσικές, εσχατολογικές!
  Μετά τα ξέρετε όλα!
  Χάρη σε μένα, μπορείτε να πεθάνετε ήσυχοι....
  
  
  * Προσωπικό σχόλιο/παρατήρηση:
  Όποτε γράφω ανέκδοτα ή αστεία κείμενα, λίγοι με διαβάζουν, και ακόμα πιό λίγοι μου γράφουν κάποιο σχόλιο.
  Που πάει να πει, ότι με θεωρούν σοβαρό άτομο.
  Ρε παιδιά, παρεξήγηση: Δεν είμαι σοβαρό άτομο, γράφω αυτά που αισθάνομαι, και απ΄ότι διαβάζετε, δεν αισθάνομαι και πολύ καλά...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 03.04.2009
• 11:28

  Ασυναρτησίες...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Άνοιξη στην Κρήτη.
  Χιλιάδες χρώματα και μυρωδιές.
  Και φως, πολύ φως...
  
  Πλησιάζει Πάσχα...
  Πίσω απ΄τα σούπερ μάρκετ, με τις διαφημίσεις, με τις πλαστικές σακούλες,
  πίσω απ΄τα τσουρέκια στη ζελατίνα,
  πίσω απ΄τα κόκκινα αυγά στη συσκευασία των 12,
  κάποιες γιαγιάδες ετοιμάζονται...
  
  Να φτιάξουν το Πάσχα της Κρήτης,
  με τα χιλιάδες χρώματα και τις μυρωδιές,
  και με το φως, το πολύ φως...
  
  Τι κι αν δεν ζούνε πια αυτές οι γιαγιάδες..
  Τίποτα δεν πήγε στράφι από τον ενθουσιασμό και τον κόπο τους,
  από το γέλιο, τη γιορτή, την αγάπη, τη μαγειρίτσα και τα κόκκινα αυγά.
  Πάντα θα είναι ανάμεσά μας,
  ειδικά αυτές τις μέρες,
  γιατί
  ότι κι αν δουν τα μάτια μας το Πάσχα που θα έρθει,
  οι καρδιές μας θα ξαναζήσουν το Πάσχα του χθες,
  θα ξανατσουγκρίσουνε τ΄αυγά μ΄αυτά τα αόρατα αγαπημένα πρόσωπα.
  
  Όλα τ΄άλλα,
  αυτά που κάποιοι άσχετοι αποκαλούν πραγματικότητα,
  δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ψευδαίσθηση...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 19.03.2009
• 12:34

  Σπίτι μου, blogάκι μου!

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Δεν θα ήταν υπερβολή να πω, πως ο κάθε bloger νιώθει το blog του σαν σπίτι του. Ένα ψηφιακό δυαράκι στον κυβερνοχώρο (όχι σαν το τέρας της φωτογραφίας που βρήκα να βάλω), που δεν παύει να του προσφέρει την ίδια ζεστασιά, θαλπωρή και ασφάλεια με το αντίστοιχο τσιμεντοτουβλένιο του στην πλατεία Κολιάτσου.
  Και τι δεν κάνει για να το σουλουπώσει, να το βελτιώσει, να αισθάνεται "μέσα εκεί" άνετα, χαλαρά, να μπορεί να επικοινωνεί με το περιβάλλον, να μπορεί να δημιουργεί. Θέλετε παραδείγματα;
  
  'Εχει διαλλέξει το πρότυπο του ανάμεσα από πολλά άλλα με κριτήριο την αισθητική του, όπως ακριβώς θα διάλλεγε για να αγοράσει ένα αληθινό σπίτι.
  Έχει επεξεργαστεί τον κώδικα της σελίδας -ανάλλογα με τις γνώσεις του φυσικά- αντικαταστώντας τα χρώματα με αυτά που αγαπάει, έχει διαμορφώσει τον χώρο στα μέτρα του, όπως ακριβώς θα έβαφε το αληθινό του σπίτι, όπως θα έχτιζε τα δωμάτια στο γούστο του.
  
  Του προσθέτει γραφικά, java scrips, αγαπημένες φωτογραφίες, όπως θα διακοσμούσε το σπίτι του με έπιπλα, με κορνίζες και προσωπικά αντικείμενα.
  Και ερχόμαστε στις εγγραφές. Στο κύριο πιάτο που προσφέρουν οι σπιτονοικοκύρηδες στους επισκέπτες τους. Στην πεμπτουσία των blogs. Εδώ παίζεται όλο το παιχνίδι: Σου αρέσει το συγκεκριμένο φαγητό; Η συνταγή του, η μαγειρική, η μερίδα, η αναλογία των μπαχαρικών; Εάν ναι, κάνεις το συγκεκριμένο blog στέκι σου και σαν αντάλλαγμα της γευστικής απόλαυσης που σου προσφέρει, του χαρίζεις νούμερα, links, το ανεβάζεις και άμα δε βαριέσαι, του γράφεις και κάποιο σχόλιο.
  
  Δεν θα κριτικάρω εδώ τα φαγητά. Δεν γράφω γι' αυτό το λόγο αυτό το post. 'Αλλωστε είναι τόσο μεγάλη η ποικιλία, που ικανοποιεί όλα τα γούστα, αρκεί να ψάξεις: Σούπες, σαλάτες, κρεατικά, λαδερά, κρύα πιάτα, νερόβραστα, μισοψημένα, ωμά, καμμένα. Από γλυκά; Τούρτες, πάστες, κουραμπιέδες, καναπεδάκια, εργολάβοι πασταφλόρες και δε συμμαζεύεται.
  
  Όμως φίλε, πως να το κάνουμε, αυτό είναι ένα ξένο σπίτι και οφείλουμε να το σεβαστούμε. Κανείς δεν μας έφερε εδώ με το ζόρι. Κανείς δεν μας υποσχέθηκε καλύτερο φαί, από αυτό που σερβίρει. Αν δεν μας αρέσει την κάνουμε, αν θέλουμε να σχολιάσουμε κι αυτό το κάνουμε, αλλά τη μαλακία μας, ας την κρατήσουμε για το δικό μας σπίτι....
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 16.03.2009
• 12:31

  Blogs

   »  Η Κρήτη μου
  Φοβερό πράγμα να ανοίγεις το κομπιούτερ σου, να γράφεις αυτό που θέλεις, που αισθάνεσαι, και μετά από λίγο να εμφανίζονται στην οθόνη σου τα ηλεκτρονικά χαμόγελα των ψηφιακών σου φίλων!
  
  Γράφεις ένα ανέκδοτο και κάποιοι γελάνε. "Χαχαχαχα καλό!!!!!"
  'Ενα ποίημα, προβληματίζει. Οι περισσότεροι σου απαντάνε με ένα άλλο ποίημα και έτσι προβληματίζεσαι εσύ. Καλά να πάθεις!
  Μια καλή φωτογραφία απ΄το διαδίκτυο εντυπωσιάζει. Μπράβο σου λένε, καταπληκτική! Σε συγχαίρουν, λες και είσαι συ ο φωτογράφος!
  
  Μια αντιγραφή από κάτι που διάβασες και σου έκανε εντύπωση. Ευκαιρία να διαπιστώσεις πόσοι λίγοι έχουν τα ίδια γούστα με σένα: Οι περισσότεροι φτάνουν μέχρι τη μέση την ανάγνωση, σου τραβάνε μία "καλημέρα" έτσι από ευγένεια και την κάνουν για πάρα κάτω.
  
  Μουσική και video. Η εύκολη λύση. Μια βόλτα στο youtube και δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις: Πάρε κόσμε!
  
  Περιστατικά απ' τη ζωή σου. Προσωπικά: Το παιδί σου, ο άντρας σου, το αφεντικό, η γκόμενα, το αυτοκίνητο, η το δάνειο της τράπεζας γίνονται πρωταγωνιστές σε χαρούμενες ή θλιμμένες εγραφές, σε σάτιρες, κωμωδίες, μελό ή υπερπαραγωγές ανάλογα την περίπτωση. 'Οτι καλλύτερο έχει να παρουσιάσει το διαδίκτυο και φυσικά ότι πιό σπάνιο, αφού ο bloger δύσκολα ξεβρακώνεται για να κάνουν την πλάκα τους οι άλλοι.
  
  Απόγνωση. Υπάρχει και αυτό, κυρίως από νέους που αισθάνονται πως πνίγονται. Ζητάνε βοήθεια από εμας τους μεγαλύτερους, ήδη πνιγμένους εδώ και χρόνια. Και η πλάκα είναι πως τους απαντάμε. Τους συμβουλεύουμε να είναι δυνατοί, να είναι μαχητές, σαν κάποιους γνωστούς μας...
  
  Είναι και τα e-καμάκια. Κυρίως αρσενικά, που προσπαθούν να βγάλουν e-γκόμενες. Έτσι και τους στείλει κάποια σχόλιο, την ξεσχολίζουν κανονικά. "Χειμώνιασε" τους λέει αθώα, κι αυτοί το πιάνουν το υπονοούμενο και σκέφτονται "κρεββάτι θέλει η έτσι, που να τρέχει έξω με τέτοιο καιρό!".
  Και πόσα άλλα μπορεί να γράψει κανείς! Ποδόσφαιρο, θρησκεία, θύρα 13, φιλοσοφία, ιστορία, κουτσομπολιό, ΤV, ΜΜΕ, KKE κλπ κλπ.
  
  Τι μου αρέσει πιό πολύ; Όλα μου αρέσουν ανάλογα την ώρα και τη διάθεση. Χαίρομαι να επικοινωνώ μ' αυτή την παρέα μου, την τόσο κολλητή και τόσο άγνωστη. Δεν με ενδιαφέρουν τα φύλλα, οι ηλικίες, τα κιλά, η μόρφωση, οι υστερίες, οι ανορθογραφίες.
  Το μόνο που τους ζητώ, είναι να είναι αληθινοί, αυθεντικοί, να είναι ο εαυτός τους, γιατί μόνο τότε μπορώ να τους διακρίνω καθαρά, να δω τις φάτσες και τη σωματοδομή τους, μέσα στη θολή οθόνη του μυαλού μου...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 10.03.2009
• 19:27

  Ούστ ηλίθιοι Νεοέλληνες...

   »  Η Κρήτη μου
  
  Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 st1\:*{behavior:url(#ieooui) } /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  Ούστ ηλίθιοι νεοέλληνες, ρεζίλι της φυλής μας, ντροπή των ομογενών μας ανά την υφήλιο.

  Τι σας φταίμε ρε εμείς οι συνάνθρωποι σας, να υποχρεωνόμαστε να σας βλέπουμε, να σας αντιμετωπίζουμε, να σας συναναστρεφόμαστε καθημερινά; Τι αμαρτίες πληρώνουμε γαμώ το κέρατό μου;

  Να σας έχουμε γείτονες, αφεντικά, συμπεθέρους, χειρούργους, πελάτες, προμηθευτές, πολιτικάντηδες, της Παναγίας τα μάτια; Γιατί να σας τρώμε στη μούρη;

  Γιατί να οδηγείτε (όπως οδηγείτε) τις αμαξάρες σας στον ίδιο δρόμο (και την ίδια ώρα) με μας; Γιατί να μας σπάτε τα νεύρα στην παραλία όταν πάμε να χαλαρώσουμε; γιατί από το διπλανό τραπέζι στην ταβέρνα να μας χαλάτε τη διασκέδαση; γιατί μας ζοχαδιάζετε στις μαθητικές παραστάσεις των παιδιών μας; ακόμα και στις τουαλέτες των φασφουντάδικων των εθνικών οδών έρχεστε να μας κόψετε το κατούρημα στη μέση.
  

  Πόσοι είσαστε τέλος πάντων; Πως διάολο πολλαπλασιάεστε; Με αλυσιδωτές εκρήξεις;

  Αμόρφωτοι, αγύμναστοι, ακοινώνητοι, άξεστοι, ανήθικοι!

  Με τα πνεμόνια σας γεμάτα νικοτίνη, το μυαλό πίτουρο, τις πλαδαρές κοιλιές σας πηγμένες στα ξύγκια και τις χοληστερίνες. Τις ατέλειωτες κωλάρες σας που απλώνονται παντού κάτι μεταξύ ζελέ και alien...

  Σας συχαίνομαι όταν σας βλέπω να παζαρεύετε, να κλεβετε τους φουκαράδες. Να δίνετε γιά μίζες τις γυναίκες και τις κόρες σας στ' αφεντικά σας. Να διαμαρτύρεστε γιατί ακρίβηναν 10 λεπτά τα μπρόκολα, μιλώντας παράλληνα στο κινητό με τον τραπεζίτη σας. Να ανοίγετε σαμπάνιες σε πιό γύφτους ακόμα κι από εσάς (η εκδίκηση της γυφτιάς). Να διασκεδάζετε με την Πάνια σε τηλεόραση plasma 64 ιντσών. Να φαντασιώνεστε ερωτικά με τη Βίσση. Να θεωρείτε γραφικούς τον Ψωμιάδη, τον Γιακουμάτο, τον Καρατζαφέρη, τον Άδωνη Χατζηπαπάρα, τους μελλοντικούς δολοφόνους των παιδιών μας.

  Το μόνο παρήγορο είναι πως τέτοιοι ηλίθιοι σαν και σας, δεν κάνουν blogs.

  Αυτό που με στενοχωρεί, είναι πως επειδή τέτοιοι ηλίθιοι σαν και σας δεν κάνουν blogs, δεν θα με διαβάσει κανείς σας.

  Γιαυτό δεν σας γράφω τίποτα άλλο. Και μεγάλη τιμή σας έκανα παλιομαλάκες να ασχοληθώ μαζί σας....

  Ούφ, πάει κι αυτό το ποστ (για φούντο).

  
  
  Όπως καταλάβατε, δεν τους πολυσυμπαθώ...

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 06.03.2009
• 10:47

  Προς το τέλος...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περπατώ στο παλιό λιμάνι, και κοιτάζω τη θάλασσα.
  Ποιο λιμάνι; Δεν έχει καμία σημασία.
  Έτσι κι αλλιώς η θάλασσα παντού ίδια είναι. Και κυρίως η αγκαλιά της. Πάντα παγωμένη και σκοτεινή, σα σε τραβάει προς τα κάτω.
  Όλο και πιο κρύα, όλο και πιο μαύρη, όσο κατεβαίνεις...
  
  Όμως εγώ τη θάλασσα την αγαπώ. Πάντα την αγαπούσα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Λάτρεψα τη δροσιά της, τα τοπία του βυθού της, τις ιστορίες των κατοίκων της, κοιμήθηκα με τον ήχο των κυμάτων της, ταύτισα την ανάσα μου με τη δικιά της.
  Δεν θα τη λερώσω με τα πεθαμένα μου ιδανικά, τα νεκροζώντανα όνειρα, μ΄αυτό το ηλίθιο κορμί...
  
  Περπατώ στο παλιό λιμάνι, και κοιτάζω τους ανθρώπους.
  Ρε γαμώτο, γιατί να σκέφτομαι το τέλος σαν ανακούφιση, σα λύτρωση, εγώ που τόσα χρόνια το φοβόμουν, που έτρεμα και μόνο στην ιδέα του;
  Γιατί το αύριο δεν ήρθε ποτέ; Γιατί διστάζω ακόμα;
  Τι περιμένω;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 23.02.2009
• 08:29

  Καστέλλι Πεδιάδας

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Καστέλλι Πεδιάδας
  Καφενεδάκι πάνω στα ερείπια του κάστρου. Μεϊντάνι κάτω απ' τις πιπεριές.
  Σε μια γωνιά το κλειστό περίπτερο του θείου του Γιώργη, πρώην τσολιά, που δε θα το ξαναδεί ποτέ, γέρος πια, παραδομένος...
  Πιο πίσω οι παλιές έρημες γειτονιές, με τα στενά σιωπηλά σοκάκια.
  Εκεί θαρρείς, ο χρόνος έχει σταματήσει, τα πάντα, θυμίζουν χθες, τα πάντα μυρίζουν χθες...
  Ξύλινες φθαρμένες πόρτες, ξεβαμμένες απ΄το χρόνο, με σκουριασμένες κλειδαριές και τα κλειδιά τους χαμένα στις δεκαετίες.
  Κλειστά παραθυρόφυλλα, τζάμια σπασμένα, θαμπά απ΄την αιώνια σκόνη, που κάνει ανθρώπους, όνειρα κι αντικείμενα να σβήνουν σιγά-σιγά, να χάνονται και να ξεχνιούνται, έστω κι αν δεν απομακρύνθηκαν ποτέ.
  Παράθυρα ερμητικά κλειστά, με άδεια τα μαρμάρινα πεζούλια τους, χωρίς τη γλάστρα του βασιλικού, χωρίς τα μαύρα ένοχα μάτια, πίσω απ΄την κεντητή κουρτίνα.
  Σκασμένοι σοβάδες, γήινα χρώματα παντού, σοφά ανακατεμένα από το Χρόνο, το μέγιστο ζωγράφο και αλχημιστή
  Η ώχρα, το άσπρο, το κεραμιδί, η πέτρα που προβάλει από μέσα που και που, σαν την καρδιά που θέλει να ζήσει, που αρνείται να σταματήσει να χτυπά, αν δεν μας πει τι είδε και τι άκουσε μέσα απ΄τους τοίχους των ταπεινών αυτών σπιτιών, που τόσο πιστά και στέρεα προστάτεψε, όλα αυτά τα χρόνια.
  Εκεί θαρρείς, ο χρόνος έχει σταματήσει, τα πάντα, θυμίζουν χθες, τα πάντα μυρίζουν χθες...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 15.02.2009
• 11:06

  Προσοχή: Η Εκκλησία μας κλέβει τους νεκρούς!!!

   »  Η Κρήτη μου
  Πριν λίγες μέρες πέθανε ένας φίλος μου.
  Όσο ζούσε, δεν είχε ιδιαίτερες σχέσεις με την εκκλησία. Άντε καμιά Μ. Παρασκευή ή κανά Μ. Σάββατο μαζί με όλο το χωριό στον περίβολο της Εκκλησίας, για το γενικό νταβαντούρι εννοείται, όχι από κανένα θρησκευτικό δέος και τα σχετικά...
  Στο καφενεδάκι, άμα η κουβέντα γυρνούσε καμιά φορά σε εκκλησίες και παπάδες, τα έπαιρνε στο κρανίο, και ανάλογα τα καραφάκια που είχε πιει, στην καλύτερη περίπτωση τους έχεζε, και στη χειρότερη τους ξέχεζε.
  Δεν τους πήγαινε, όπως καταλάβατε. Όλα αυτά τα θεωρούσε μια καλοστημένη επιχείρηση εκμετάλλευσης των αφελών ανθρώπων.
  
  Και νάτος τώρα ανάσκελα μέσα στην εκκλησία, με το καλό του το κουστούμι μέσα στο ξύλινο, με την εικόνα της Παναγίας πάνω στο πεθαμένο στήθος του (λες και ήταν εταζέρα) και τέσσερις παπάδες ολόγυρα, ο ένας να τον λιβανίζει, ο άλλος να τον θυμιατίζει, και οι υπόλοιποι να τον ψέλνουν από πάνω μέχρι κάτω...
  
  Μακαρίτη φίλε Τάσο, ξέχνα πια το ουζερί του Χρήστου, την ταβέρνα της Ελένης.
  Από δω και πέρα, παρά τη θέλησή σου ανήκεις στην Εκκλησία και τους παπάδες της!
  Η μεταθανάτια επαφή σου με φίλους και συγγενείς, θα είναι μέσω σταυρών, μαρμάρων, ρασοφόρων και κεριών (ιδίως κεριών)!
  Ξέχνα τα ποδοσφαιρικά, τα πολιτικά και τα γκομενίστικα. Τις έντονες συζητήσεις, τις διαφωνίες και τους καυγάδες. Τώρα πια η μνήμη σου θα συνοδεύεται με θλιβερές πεθαμένες λέξεις του τύπου μνημόσυνα, τρισάγια, κόλλυβα, εννιάμερα, οστεοφυλάκια...
  
  Όχι θα σε άφηνε η Εκκλησία να τη βρίζεις μια ζωή!
  Σε άκουγε και γέλαγε, κορόϊδο Τάσο.
  "Δε θα πεθάνεις;" σκεφτόταν και έτριβε τα χέρια της! "Πεθαμένο σε θέλουμε, ζωντανό τι να σε κάνουμε;".
  Και νάσαι τώρα ανάσκελα, παραδομένος στο μισοσκότεινο κελί της.
  Κι αντί για άρωμα ρετσίνας να μυρίζεις αγιορείτικο λιβάνι,
  κι αντί ταξίμια του Τσιτσάνη, ν ακούς φάλτσες φωνές να σου αφιερώνουν εξαιρετικά το "αιωνία σου η μνήμη!"...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 12.02.2009
• 10:58

  Ερίφια κι εριφάκια

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Ερίφια κι εριφάκια,
  ψάχνουν θαμένα μέσα στο χιόνι χόρτα,
  στις πιο ψηλές βουνοκορφές του Ψηλορείτη.
  Άγρια, απρόσιτα, υπερήφανα,
  χέρι ανθρώπου δεν τάχει αγγίξει,
  μάτι δεν τάχει παρατηρήσει ακόμα,
  έτσι καθώς κινούνται αργά, προσεκτικά κι αόρατα,
  μεσ΄τα δικά τους προαιώνια, σίγουρα μονοπάτια,
  σαν τις σκιές μεσ' τις σκιές
  των ασπροκέφαλων θάμνων...
  
  Ερίφια κι εριφάκια,
  όσο εμείς πατάμε πλήκτρα,
  όσο πολύπλοκα και αν απλοποιούμε τη μίζερη ζωή μας,
  όσο πουλάμε, αγοράζουμε και χτίζουμε
  (ότι μπορεί να πουληθεί, ν΄αγοραστεί ή να χτιστεί),
  όσο πιο γρήγορα τρέχουμε για να προλάβουμε το τέλος μας
  (πάντα ανεπίδεκτοι, αδαείς και αγχωμένοι),
  εύχομαι εσείς, να συνεχίσετε να ζείτε εκεί πάνω,
  να σεργιανάτε ελεύθερα στα παγωμένα ή καφτερά λιθάρια,
  μέσα στις μυρωδιές, τους ήχους και τα χρώματα,
  να πολεμάτε και να ερωτεύεστε,
  όπως θα έπρεπε να κάναμε κι εμείς,
  αν δεν είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε πολιτισμένοι...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 05.02.2009
• 18:20

  Δε σας φοβόμαστε ρε....

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Αχ πατρίδα μου...
  Όλοι σε θαυμάζουν, όλοι σε αγαπάνε, μα κανείς δεν σε γνωρίζει πραγματικά.
  Μόνο οι λυράρηδες ξέρουν κάτι παραπάνω,
  μα κι αυτοί δεν μας τα λεν, πανάθεμά τους,
  τα καλά τα τραγουδάνε από μέσα τους (με το βλέμμα τους στραμμένο στα βουνά!).
  
  Που και που, ένας από εμάς υψώνει τη φωνή του.
  Κι αμέσως όλοι οι άλλοι (οι πρώην μουγγοί), αρχίζουν να ουρλιάζουν άναρθρα,
  να στριγγλίζουν, εν χορώ,
  χιλιάδες φωνές, για να καλύψουνε τη μία...
  
  Κι εμείς κάνουμε όνειρα, αισιοδοξούμε,
  σχεδιάζουμε δρόμους για ένα καλύτερο αύριο,
  ζωγραφίζουμε χρωματιστές καρδούλες,
  στην πίσω λευκή πλευρά του χαρτιού,
  με την απόφαση και τη σφραγίδα της θανατικής μας καταδίκης...
  
  Μα τι νομίζετε θα γίνει αν μας πεθάνετε;
  Ο Μϊνωας, ο προπάππους μας θα μας υποδεχθεί,
  να μας φιλοξενήσει στα ουράνια παλάτια του.
  Μέσα σε φίλους θα βρεθούμε.
  Μπορεί ο Δομίνικος να μας κάνει μαθήματα ζωγραφικής,
  κι ο Βενιζέλος πατριδογνωσία.
  Ο Κορνάρος να μας μάθει πως να φτιάχνουμε στιχάκια,
  κι ο Καζαντζάκης να μας λέει ιστορίες
  απ΄τα ταξίδια του στην ανατολή,
  και το Θεό, που εσείς ούτε γνωρίσατε, ούτε τολμήσατε ποτέ να φαντασθείτε...
  
  Τι νομίζετε θα γίνει αν μας πεθάνετε, θα σας φοβηθούμε,
  εφήμερες φουκαριάρικες υπάρξεις;
  Εκ γενετής νεκροί;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 02.02.2009
• 07:43

  Ήλθαν απ΄την Κρήτη τα παιδιά του Ψηλορείτη!

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Τρίτη 8:40 πμ, λιμάνι Πειραιά.
  Ήρθε η ώρα να καταλάβει η υπόλοιπη Ελλάδα τι θα πει Κρητική ψυχή,
  ήρθε η ώρα να καταλάβει η υπόλοιπη Ελλάδα τι θα πει χούντα της Νέας Δημοκρατίας...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 26.01.2009
• 17:33

  Τι να πει κανείς...

   »  Η Κρήτη μου
  Τι είναι επικοινωνία;
  Να κατεβαίνεις στο μεϊντάνι, να βρίσκεις δυο φίλους και να πίνεις τσικουδιές!
  (Κι αν δεν είσαι στο χωριό, αν δεν υπάρχει μεϊντάνι;)
  
  Τότε να ανταλλάσεις επισκέψεις. Οικογενειακές κατά προτίμηση. Με μεζέδες, κρασί, κανά χορό, συζήτηση!
  (Κι αν δεν έχεις κοντά σου φίλους, αν σας χωρίζει ένας ωκεανός;)
  
  ΟΚ. Τότε να τους τηλεφωνείς, να μιλάς απ΄το πρωί μέχρι το βράδυ, να μην ξεχνάς κανένα, φίλο, φίλο φίλου, ή συγγενή μέχρι 25ου βαθμού.
  (Κι αν ο ΟΤΕ σου στοιχίζει περισσότερο από το να τους επισκεφθείς με αεροπλάνο;)
  
  Άσε, μη το παλεύεις άλλο, το βρήκα: Ψηφιακή επικοινωνία. Blogs, mails κλπ κλπ!
  Μέσα είσαι! (Εδώ δεν έχει παρένθεση). Φτιάξε ένα μπλογκ, βρες ψηφιακούς φίλους με κοινά ενδιαφέροντα, δείξτους σεβασμό, για να σου δείξουνε κι εκείνοι, και από εκει και πέρα, όρεξη νάχεις να επικοινωνείς!
  (Ωραία που θα ήταν!)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 19.01.2009
• 10:45

  Ωραία μέρα σήμερα!

   »  Η Κρήτη μου
  Καλημέρα!
  Και τι ωραία μέρα! Ήλιος στο καταχείμωνο, αισιοδοξία, ελπίδα!
  Και νάταν μόνο αυτά; Η κυβέρνηση έκανε ανασχηματισμό, που πα να πει, σκάτζα γαμιάδες. Κάτι είναι κι αυτό, και μόνο που αλλάζουμε στάση, σπάει η πλήξη εκατέρωθεν.
  
  Α, ναι! Ο Ομπάμα ετοιμάζεται να ορκιστεί. Τώρα πλένεται, αρωματίζεται, βάζει μπριζόλες στα μάγουλα, καταλαβαίνετε την αγωνία του. Ξύρισμα; Όχι ακόμα, στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό!
  
  Και φυσικά έγινε και η ανακωχή στη Γάζα. Τι διάολο, όλη η ανθρωπότητα με κομμένη την ανάσα θα παρακολουθεί την Οικογένεια να παραλαμβάνει τα κλειδιά του Πλανήτη, και το Ισραήλ να ρίχνει βόμβες; Όχι πως τρέχει και τίποτα, αλλά όσο και να το κάνουμε, δικοί τους άνθρωποι γιορτάζουν, υπάλληλοι, να μη τους τιμήσουν;
  Ας περιμένει και λιγάκι ο πόλεμος σκέφτηκαν, δε χάλασε ο κόσμος για μερικά ψοφίμια λιγότερα, ας χαρούνε τα κωλόπαιδα τα χέρια και τα πόδια τους μερικούς μήνες ακόμα. Και τι έγινε; Έτσι κι αλλιώς, για κόψιμο τους τάχουμε!
  
  Ωραία μέρα σήμερα!
  Μ΄αυτά και μ΄αυτά γλιτώσαμε και απ΄αυτές τις κωλοενοχές κάθε βράδυ στα δελτία των ειδήσεων. Εκεί που κουβαλάγαν τα παιδάκια στα χειρουργεία, την ώρα που όλο λαχτάρα ετοιμαζόμαστε να ξεκοκαλίσουμε τα παϊδάκια μας!
  
  Και τι φταίγαμε εμείς στο κάτω-κάτω; Όλη τη μέρα τρέχουμε, δουλεύουμε σαν τα σκυλιά, πληρώνουμε, και φράγκο δεν μας μένει!
  Ήρωες είμαστε. Μικροί ανώνυμοι ήρωες της παγκόσμιας καθημερινότητας. Χειροκροτητές είμαστε, και ψηφοφόροι.
  Γιατί ρε γαμώ το κέρατό μου αισθανόμαστε ενοχές;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 13.01.2009
• 20:10

  Για μένα η Κρήτη...

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Ζω μακριά απ΄την Κρήτη.
  Εντάξει, η ζωή όπως ξέρετε, μπλα μπλα μπλα μπλα, ο καθένας έχει την άσχετη για τους υπόλοιπους, προσωπική του ιστορία, που δικαιολογεί τα πάντα.
  
  Διάλεξα όμως ένα πανέμορφο νησί του Σαρωνικού. Μου αρέσει η θάλασσα, και την απολαμβάνω. Μου αρέσει να τη βλέπω καθώς αλλάζει συνεχώς χρώματα και διάθεση. Να διαβάζω την ψυχή της, να μαντεύω τη σκέψη της.
  Την έχω συνηθίσει τόσο πολύ, που μόνο όταν λείπω από κοντά της, αισθάνομαι την απουσία της. Και τότε καταλαβαίνω το δεσμό μας, τη σχέση μας, την υγρή συνύπαρξή μας...
  
  Η καρδιά μου όμως είναι στην Κρήτη. Στη γη των προγόνων μου, των συγγενών μου, στη γη του πατέρα μου, που την τίμησε, αλλά δεν την απόλαυσε -όπως κι εγώ- που με το χαρακτήρα του έκανε ανθρώπους να την αγαπήσουν, κι ας μη την είχαν δει, αρκεί που έβλεπαν αυτόν, και ήταν σα να έβλεπαν την Κρήτη!
  
  Τώρα καταστρώνω σχέδια, ονειρεύομαι την επιστροφή.
  Θέλω να κάνω βόλτες στα πλακόστρωτα βενετσιάνικα σοκάκια, να γυρίζω στα παλιά λιμάνια, να τρώω χοχλιούς μπουμπουριστούς, να πίνω ρακόμελο, ή κόκκινο δυνατό κρασί στ΄Ανώγεια, ή στα Πεζά, ή στο Καστέλλι.
  Να κάθομαι σε ένα πεζούλι της Κνωσού, να κλείνω τα μάτια, και να αισθάνομαι τους αρχαίους Κρήτες να πηγαινοέρχονται γύρω μου.
  Είπαμε, όνειρα κάνω...
  
  Μη με ρωτήσετε ποιο μέρος της Κρήτης αγαπώ πιο πολύ. Δεν ξέρω. Που θέλω να μείνω όταν επιστρέψω; Πάλι δεν ξέρω.
  Για μένα η Κρήτη δεν είναι πολλά διαφορετικά τοπία, το ένα δίπλα στο άλλο. Καλοί και κακοί άνθρωποι που συνυπάρχουν. Παραδοσιακά χωριά και πολυεθνικές τουριστικές εγκαταστάσεις.
  Είναι μια ενότητα, ένα πράγμα. Είναι η Κρήτη!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 07.01.2009
• 15:48

  Λασίθι

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Δικταίον Άνδρον
  Μανδύας του Δία (του Κρηταγενή, ή του Ξενίου, συνώνυμα για εμάς)
  Οροπέδιο
  
  Άγιος Νικόλαος, Αγία Φωτιά, Βάϊ, Βραχάσι, Γουρνιά, Δρίρος, Ελούντα, Ζάκρος, Ιεράπετρα (μαγική λέξη), Κούτσουρας, Κριτσά, Λατώ, Μακρύγιαλος, Μάλες, Μιλάτος (Μίλατος η Μινωϊκή), Μόχλος, Μύρτος, Νεάπολη (Ενετικός Καρές), Παλαιόκαστρο (Ιερό του Δικταίου Διός), Παχιά Άμμος, Πραισός, Σητεία (η αρχαία Ητεία, η πατρίδα του Μύσωνος), Σίσι, Σπιναλόγκα, Τζερμιάδο, Τουρλωτή, Φουρνί, Φέρμα, Χανδράς, Χρυσή (το χρυσό νησί).
  
  Αν θα μπορούσαν να καταγραφούν αλφαβητικά, να μπουν σε μια σειρά ανάλογα τα αρχικά τους, η ιστορία και ο μύθος, τα βράχια του βουνού και το γαλάζιο της θάλασσας, η ανθρώπινη ψυχή και τα πνεύματα των γκρεμισμένων κάστρων...
  
  για όσους μπορούν και διαβάζουν πίσω απ΄τις λέξεις...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 05.01.2009
• 20:47

  Ας μποϋκοτάρουμε το Ισραήλ...

   »  Η Κρήτη μου
  Αφού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό,
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  για αυτό,
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  ούτε για αυτό,
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  και δυστυχώς ούτε για αυτό,
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  τουλάχιστον ας μποϋκοτάρουμε τα προϊόντα του ισραήλ. Η ζωή μπορεί να συνεχιστεί άνετα και χωρίς nescafe, τα παιδιά μας μπορούν να μεγαλώσουν εξ ίσου φυσιολογικά και χωρίς γάλα Νουνού.
  Για κοιτάξτε αυτές τις ''τροποποιημένες'' διαφημίσεις
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Ιδού μερικές από τις πιο γνωστές εταιρίες τους, πάνω στις οποίες στηρίζει την οικονομία της.
  Μη ξεχνάτε πως κάθε φραπεδιά μας μπορεί να σημαίνει μια σφαίρα, μια κασέτα του Ντόναλντ Ντακ, ένα νεκρό παιδάκι...
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 04.01.2009
• 20:27

  Καταραμένο Ισραήλ

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Να σταματήσει επιτέλους η σφαγή των παιδιών στη Γάζα.
  
  Τόσα γαμημένα χρόνια βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια: Την αδικία να θριαμβεύει, και τους κακούς να κερδίζουν πάντα, ανενόχλητοι, ατιμώρητοι, προκλητικοί και πρόστυχοι.
  
  Και το καινούργιο κωλόπαιδο 2009, ακόμα δε βγήκε από της μάνας του την τρύπα, μας γέμισε αίματα, κλάμα, πανικό, θάνατο, πετσοκομμένα βρέφη να χειρουργούνται στα πατώματα των βρόμικων νοσοκομείων.
  
  Και "εμείς" οι ανύπαρκτοι, οι χειροκροτητές τι κάνουμε; Βάφουμε κούκλες κόκκινες, γράφουμε μαλακίες στα μπλογκς (όπως αυτά που διαβάζετε καλή ώρα) και άμα λάχει, βγαίνουμε και στους δρόμους και επαναλαμβάνουμε φωναχτά, τη ντουντούκα.
  
  Οι "αρχηγοί" μας; Αυτοί κι αν είναι!
  Γράφουν αντιπολεμικά στιχάκια και μας τα διαβάζουν στην τηλεόραση. Άντε να τους στείλουν και καμιά νταλίκα με νερά, μπαμπάκια και ντεπόν. Ο Ομπάμα παίζει γκολφ με τα βυζιά έξω, ο Πάπας προσεύχεται επί παντός επιστητού, και η Τσεχία (!) βρήκε ευκαιρία να γλύψει τους εβραίους εκ μέρους της Ευρώπης! Να μη μιλήσω για τους υπόλοιπους άραβες, που δεν αντιδρούν στη σφαγή των δικών τους, γιατί μόλις ακούνε Ισραήλ, τους φεύγει εντελώς η μαγκιά!
  
  Τι είναι επιτέλους αυτό το κωλοκράτος που ονομάζεται Ισραήλ; Ο κυρίαρχος του κόσμου; Η κατάρα του πλανήτη; Ο φόβος και ο τρόμος των αρχηγών της Γης; Ο απόλυτος επιβήτορας της Παγκόσμιας Ειρήνης;
  Κάτι απ΄όλα αυτά, ή όλα μαζί;
  
  Ας τα βλέπουμε όλα αυτά εμείς οι Έλληνες, που πετάξαμε στα σκουπίδια την Ιστορία μας, για να κάνουμε θρησκεία την αιματοβαμμένη, σκοτεινή μυθολογία τους...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 02.01.2009
• 10:11

  Ηράκλειο

   »  Η Κρήτη μου
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Μίνωας
  Κνωσός
  Χάνδαξ
  Κάντια
  Κούλες
  Μεγάλο Κάστρο
  
  Μιχαήλ Δαμασκηνός
  Δομήνικος Θεοτοκόπουλος
  Βιτσέντζος Κορνάρος
  Νίκος Καζατζάκης
  Οδυσσέας Ελύτης
  
  Αμμουδάρα, Λινοπεράματα, Τύλισος, Αγία Πελαγία, Φόδελε, Καρτερός, Αρχάνες, Πεζά, Καστέλι, Χάνι Κοκκίνι, Γούβες, Πισκοπιανό, Κουτουλούφαρι, Λιμένας Χερσονήσου, Σταλίδα, Μάλια, Τυμπάκι, Μάταλα, Σίβας, Μοίρες, Βιάννος κλπ, κλπ, κλπ....
  
  Ονόματα, λέξεις, ιστορία, πεντοζάλι, αίμα, λάδι, τσικουδιά, έρως, βεντέτα, φιλοξενία, τέχνη, λουλούδια, αρώματα, βράχια, δίκταμος, χοχλιοί, μαυρομάνικο, ρακόμελο, Βυζάντιο, Ενετοί, Τούρκοι, Γερμανοί, θάνατος, ήρωες, γλέντι, κρασί, λύρα, μαντινάδες, λαούτο, γέλιο, χαρά, πόνος....
  
  για όσους μπορούν και διαβάζουν πίσω απ΄τις λέξεις...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ηράκλειο Κρήτης, 26.12.2008
• 19:00

  Υπάρχει ο άγιος Βασίλης;

   »  Η Κρήτη μου
  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  Πλησιάζει, να μη πω έφτασε η ώρα της αμφισβήτησης του άγιου Βασίλη. Χθες μόλις, μιλώντας με την κόρη μου για την πρωτοχρονιά που έρχεται, μου έδωσε να καταλάβω πως μπαίνουμε σ' αυτή τη άχαρη φάση, της ταξινόμησης των ονείρων μας σε αληθινά και μη:

  «Μπαμπά, τα Χριστούγεννα θα ζητήσω από τον άγιο Βασίλη ή μάλλον από εσένα, να μου πάρεις...»

  Ήλθε η στιγμή της αλήθειας. Σίγουρα οι περισσότεροι γονείς στον κόσμο θα χαμογελούσαν, ίσως να ήταν και χαρούμενοι βλέποντας το παιδί τους να ωριμάζει ξεπερνώντας τον μύθο, ανοίγοντας επιτέλους την πόρτα στην πραγματικότητα.

  Έλα όμως που εγώ πιστεύω ακόμα στον άγιο Βασίλη, και δεν έχω ιδέα τι ακριβώς θα πρέπει να της εξηγήσω μέσα στις λίγες μέρες που απομένουν; Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει Αλήθεια, πόσο μάλλον αν εξυπηρετεί σε κάτι.

  Για μένα αυτές οι γιορτές ήταν μια μυστική συμφωνία με τον αγαπημένο μου άγιο: Να αγοράζω εγώ τα δώρα και να της τα δίνω κρυφά για λογαριασμό του, εισπράττοντας σαν αντάλλαγμα την έκπληξη το δέος και τη χαρά της που του ανήκαν. Μια συνωμοσία αγάπης, που την περίμενα ανυπόμονα μια φορά τον χρόνο.

  Τώρα τι να της πω; Πως δεν υπάρχει άγιος Βασίλης; Πως ήταν ψέματα αυτά που όλοι μας πιστέψαμε και αγαπήσαμε στην πιο τρυφερή φάση της ζωής μας; Για πιο λόγο άραγε το προνόμιο της αλήθειας να ανήκει αποκλειστικά στους μεγάλους; Γιατί να ξεχνάμε όταν μεγαλώνουμε; Γιατί να αρνούμαστε να πιστέψουμε αυτά που μας λένε πως βλέπουν τα παιδιά; Με ποια ηθική τους επιβάλουμε αυτά που βλέπουμε εμείς και νομίζουμε αληθινά, με βάση την κουρασμένη και υποταγμένη μας λογική;

  Καλή μου, φαντάζεσαι έναν κόσμο που τα πολύχρωμα ζώα του δάσους να μην μιλούσαν ανθρώπινα, να μην ζούσαν τις περιπέτειες που βλέπεις στην τηλεόραση ή διαβάζεις στα παιδικά βιβλία; Φαντάζεσαι πως θα ήταν ο κόσμος αν η Μπάρμπι δεν ήταν η ολοζώντανη πιστή φιλενάδα της παιδικής σου ζωής, αλλά μια άψυχη πλαστική κούκλα;

  Αν αφαιρούσαμε από τον κόσμο μας το χρώμα, τη φαντασία και το όνειρο, ξέρεις τι θα μας έμενε; Όλα τα υπόλοιπα που βλέπουμε κάθε βράδυ στις ειδήσεις: Οι μπούρδες των πολιτικών, οι πόλεμοι των στρατιωτικών και η μιζέρια όλων εμάς των υπόλοιπων μεγάλων.

  Στο κάτω-κάτω, ο άγιος Βασίλης είναι ο μόνος άγιος που μπορούμε να μιμηθούμε έστω για μια μέρα το χρόνο.

  
  
  Περισσότερα... »