Χορεύετε;;
από την Anna Tsekoura, Σάββατο, 22 Οκτώβριος 2011 στις 11:25 μ.μ.
Μου είναι αδύνατον να μη σε σκεφτώ,μα μου είναι και αδύνατον να μου επιτρέψωνα σε σκέφτομαι συνέχεια. Θα με διαλύσεις.Ήδη, καταλαμβάνεις χρόνο και χώρο στημέρα και στη νύχτα μου. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη.Δεν κατέληξα. Δεν μπορώ γιατι με εμποδίζει τοχαμόγελο στα μάτια σου.Η ένταση στη φωνή σου ότανμιλάς για συναισθήματα.Η τρυφερότητα της αφης σου.Μια αφή αθωότητας σε μιανάχαρη κίνηση. Ίσως χάσω. Ναι, μη γελάς, θα χάσω στο τέλος.Ω, καθόλου δεν στενοχωριέμαι. Η ζωή ολο ήττες ειναι!Η ομορφιά τους είναι πως έρχονται αφουπρώτα τις βιώσεις ως επιτυχίες. Εκεί βέβαια είναι και η οδυνη τους.Χριστέ μου, επιτέλους ένας ενδιαφέρον διασυρμός!!Μια πραγματικά ουσιαστική περιπλάνηση στο όνειρο.Το χέρι μου έχει ακόμη κάτι απο τη ζέστη της πρώτης χειραψίας.Τα δάκτυλά μου έχουν ακόμη την παγωνιά της ταραχής σου.Θροΐζει το φιλί σου σαν τον άνεμο στις Λευκες...Φιλί γλυκό, γιαυτο αξέχαστο.Φιλί γλυκό του κουταλιου, σταφύλι κατά προτίμηση.Φιλί, γαλάζιος ουρανός με ξεχασμένες δυο ζαβολιές ήλιουτην ώρα που νυχτώνει.Εσένα ίσως δεν σου αρέσει ο λυρισμός.Δεν σου αρέσει αυτο το ξέφρενο του Πανηγυρισμούτης Αφέλειας. Αλλά εμένα με διατηρεί νέα. Με αναγεννά.Δεν είναι απαραίτητο θα πεις, να αισθάνομαι τόσοξεσηκωμένη. Τοσο γοητευμένη. Μα δεν με γοήτευσεςεσύ, καλέ μου. Με κατέκτησε η αποδεκτικότητά μουστον Ξεσηκωμό. Με κέρδισε η ίδια ή "Άφεσή" μου.'Επειτα ξέρω. Δεν είμαι ο Άνθρωπός σου. Δεν θα γίνειςποτέ ο δικός μου, προδίκασες. Μα, αισθάνθηκα στοχέρι μου τον σπαραγμό της Αλήθειας σου, στη καρδιάπου μου πρόσφερες, όταν την άνοιξες μπροστά μου. Και η δική μου σου ανοίχτηκε. Στο πετσί σου επάνωζωγραφιά θα το κουβαλας, καλέ μου. Γιατι το χάραξεκι ο δικός μου Σπαραγμός. Τι σημασία έχει αν δεν αποτελούμεο Ένας τον άλλο Μισό του άλλου, όταν αποτελούμε τοΑρσενικό και Θηλυκό του Ιδίου; Σε τι χρειάζονται αλήθεια,τα έτερα ήμισυ, ποιά έτερα ήμισυ;; ποιά είναι αυτά;;όταν τα ολοκληρα, που σέβονται τον εαυτό τους καιτο όνομά τους, είναι συμπαγώς αδιαίρετα;Όχι, δεν είμαι ο Ανθρωπός σου, ούτε εσύ ο δικός μου.Είμαστε πολύ περισσότερο από αυτό. Αν αναλογιστείς πωςοι " Άνθρωποί" μας τις περισσότερες φορές, είναι εκείνοιπου μας πληγώνουν περισσότερο. Εμείς δεν θα πληγώσουμε.Απλά θα τελειώσουμε το γλυκό σταφύλι, ίσως, τρώγοντάς τομαζί, όσο πιο αργά γίνεται...έτσι, για να ξεγελάσουμε τον αλήτητον Πόνο, τον ξεφτίλα τον Χρόνο, την Πόρνη την Μοίρα.Θα γίνουμε Μουσική στον Χορό της Ζωής
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ηράκλειο Κρήτης" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
