Συζητούσα χτες το βραδάκι με το φίλο μου το Μανώλη για τα προβλήματα επιβίωσης που πλέον αντιμετωπίζουμε. Για το ότι δε μπορούμε να πληρώσουμε τους φόρους και τους λογαριασμούς που μας έρχονται, που δεν μπορούμε να στείλουμε χρήματα στα παιδιά μας που σπουδάζουν μακριά, και άλλα πολλά τέτοια..
Ο Μανώλης είναι 48 χρονών, δημόσιος υπάλληλος ΔΕ με 20 χρόνια προϋπηρεσία. Έχει όμως και μια “λόξα” με την εκκλησία. Μετά την ανακοίνωση λοιπόν χτες των βασικών μισθών στο δημόσιο, μου λέει: “εγώ θα παίρνω καθαρά περίπου 1000 ευρώ, με τρία παιδιά. Το ένα φοιτητής, το άλλο στη β Λυκείου με φροντιστήρια, και το άλλο στο δημοτικό. Ευτυχώς που σπούδασα και βυζαντινή μουσική, και ψέλνω που και που σε ένα εκκλησάκι, και βγάζω κι ένα χαρτζιλίκι.”
Και μετά μου σκάει το κορυφαίο: Πρέπει να λέμε κάθε πρωί “τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον . Να κοιτάζουμε πλέον πως θα περάσουμε σήμερα. Γιατί αύριο δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει…”
Δίκιο έχεις φίλε Μανώλη… Εκεί έχουμε καταντήσει. Να μας έχουν ανατρέψει τον προγραμματισμό μιας ολόκληρης ζωής, και να κοιτάμε απλά πως θα περάσουμε την κάθε μέρα. Πως θα εξασφαλίσουμε τον “άρτον” για σήμερα, δηλαδή τα βασικά και απαραίτητα. Γιατί αύριο, άγνωσται αι βουλαί του κυρίου Γεωργίου!
[antipaloi.blogspot.com]
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αντίπαλοι" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
