Αργεντινή, 2001…
Η χώρα είναι λεηλατημένη από τους ξένους δανειστές της και τους εγχώριους προδότες..
Μια οικονομία κατεστραμμένη, ο λαός που πεινά.. Θάνατοι παιδιών μα και ενηλίκων από ασιτία είναι καθημερινό φαινόμενο, καθώς πάνω από το 50% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες εξαθλίωσης. Έχει όμως αποφασίσει να πεθάνει πολεμώντας παρά να πεθαίνει κάθε μέρα από την πείνα στην οποία τον έχουν καταδικάσει οι «αφεντάδες» του..
Και ξεσηκώνεται..! Για μέρες παλεύουν με του συστήματος τα τσιράκια.. Δεκάδες οι νεκροί, εκατοντάδες οι τραυματίες..
Μα ο λαός δεν υποχωρεί!
Δεν έχει άλλωστε κάτι να χάσει πια..! Και τελικά το θαύμα γίνεται! Ο «πρόεδρος» φεύγει με ελικόπτερο, η «κυβέρνηση» πέφτει, και μια καινούργια μέρα ξεκινά..
Όμως τα «δάνεια» παραμένουν.. Κι οι πιστωτές επιμένουν!
Ναι οι τοκογλύφοι, αυτοί που ανενδοίαστα δολοφόνησαν χιλιάδες ανθρώπους, εκατοντάδες παιδιά από πείνα (μια και έπαιρναν το βιός μιας από τις πλουσιότερες του κόσμου σε πρώτες ύλες χώρας, για να θρέφουν τις κοιλιές τους), απαιτούν τα «λεφτά τους». Αυτά που η Αργεντινή, έχει ήδη πληρώσει στο πολλαπλάσιο!
Ο Πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίρσνερ, είναι απελπισμένος.. Χρειάζεται να κάνει κάτι για να σώσει το λαό του, για να διαγράψει το Χρέος της Αργεντινής και να σώσει την χώρα του από τα νύχια του ΔΝΤ.
Φως δε φαίνεται πουθενά, καθώς οι «αγορές», όλοι αυτοί που λεηλάτησαν τη χώρα, κι αγόρασαν τους «εκπροσώπους του λαού της» (έχει ζητηθεί να εκδοθούν από εκεί που έχουν καταφύγει, αλλά οι προστάτες τους δεν το επιτρέπουν), λυσσάνε! Και καταφεύγουν στα «Διεθνή δικαστήρια»..
Κάτι χρειάζεται να γίνει, μια και η χώρα είναι ανάγκη να ξεφύγει απ’ αυτούς..
Κι εκεί είναι που οι Ηγέτες της Αργεντινής, καταφεύγουν στην Ιστορία..
Και εκεί βρίσκουν αυτό που τη χώρα τους να σώσει μπορεί…
1936..
Ένα κράτος, αρνήθηκε να εξυπηρετήσει δάνειο που είχε συνάψει με την Βελγική Τράπεζα Societe Commerciale de Belgique.
Η κυβέρνηση του Βελγίου έσπευσε να συνδράμει την Βελγική Τράπεζα και προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου που είχε ιδρυθεί από την Κοινωνία των Εθνών (πρόδρομό του ΟΗΕ).
Στην προσφυγή της η Βελγική Κυβέρνηση κατηγορούσε το κράτος εκείνο, ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις. Εκείνο, απάντησε με υπόμνημα στο οποίο ανέφερε:
«Η Κυβέρνηση Χώρας, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή.
Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στην θέση της, θα έκανε το ίδιο»
(Yearbook of the International Law Commission, 1980, τομ. ΙΙ, μέρος Α., σελ. 25, 26)
Η δική έγινε το 1938 και ο νομικός εκπρόσωπος του αντίδικου με το Βέλγιο Κράτους, κατέθεσε νέο υπόμνημα στο οποίο ανέφερε:
«Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση, η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον Λαό τους.
Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να πληρώσει μια Κυβέρνηση το χρέος, και την ίδια στιγμή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη.
Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο.
Και φυσικά, το καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ έναντι της πληρωμής των χρεών της.
Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό ΘΕΤΕΙ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του, κι έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας.
Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους».
Με βάση αυτά τα επιχειρήματα, το Διεθνές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου της Κοινωνίας των Εθνών δικαίωσε εκείνο το κράτος, το 1938.
Πάνω σ’ αυτή την ιστορική απόφαση στηρίχτηκε λοιπόν ο Πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίρσνερ, και κατάφερε το 2003 να διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του Δημόσιου Χρέους της Αργεντινής και να σώσει την χώρα του από τα νύχια του ΔΝΤ!
Μας θυμίζει κάτι όλο αυτό..;
Σαν κι αυτό που θα μπορούσε να είχε γίνε κι εδώ, ένα χρόνο πριν, για να μη φτάναμε σε ότι έχουμε φτάσει, και ακόμα περισσότερο, σε ότι θα φτάσουμε…;
Θα σκεφτεί κανείς ότι η χώρα που ήρθε σε αντιδικία με τη Βελγική τράπεζα και κυβέρνηση, μπορεί να ήταν πολύ μακρινή, ή πολύ ισχυρή, και γι αυτό να πέτυχε αυτή την απόφαση.. Ή έστω να είχε μια ριζοσπαστική ηγεσία, κουμουνιστική ή έστω σοσιαλιστική, που να μην μπορούσαν να αγγίξουν, σε αντίθεση με εμάς, που είμαστε σε τέτοια θέση που μπορούν να μας χτυπήσουν από παντού,,
Ναι θα μπορούσε να τα σκεφτεί κανείς όλα αυτά..
Όσο δεν ξέρει ποια ήταν αυτή η χώρα, και ποιος ο ηγέτης της…
Όταν όμως το μάθει..;;;
Όταν μάθει ότι αυτός ο ηγέτης ήταν ο Δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς, που έφερε την Ελλάδα το 1936 σε αντιπαράθεση με τη Βελγική Τράπεζα Societe Commerciale de Belgique, και κυβέρνηση και κέρδισε..;
Όταν το μάθει, τι θα σκεφτεί για τους «δικούς» μας ηγέτες..;
Όταν το μάθει τι θα πει για το ξεπούλημα της χώρας, που οι δήθεν «προοδευτικοί» πράττουν..;
«Να θυμηθούμε» χρειάζεται…
Και να δούμε, πως δρόμοι υπάρχουν, όμως αυτοί που μας ξεπουλάνε, μια λεωφόρο που στον γκρεμό μας ‘πα έχουν πάρει..
Και να καταλάβουμε..
Πως χρόνος υπάρχει ακόμα, μα για να αλλάξει η μοίρα που μας ‘τάξαν, μπορεί να χρειάζεται ,
Ένα νέο ΟΧΙ στους επίδοξους δυνάστες μας να είναι ανάγκη να πούμε..
Όσο υπάρχει ακόμα Χρόνος…
Και για να το δούμε από μια άλλη οπτική, εκείνη που θέλουν να μας περάσουν τ’ «αφεντικά μας», ας δούμε το παρακάτω βίντεο..
Πηγές:
http://giorgossarris.blogspot.com/2010/12/blog-post_9573.html
[rense.com]
http://www.anunews.net/blog/?cat=3
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
