Μια καταχνιά τη χώρα σκεπάζει.. Εκείνη η σκοτεινιά που το Φλεβάρη την ένιωσε να έρχεται σαν φαρμακερό σύννεφο απ’ άκρη σ’ άκρη του ορίζοντα, έτοιμο να βρέξει στάχτη από παραίτηση και ψευτιά γεμάτη, για να καταπιεί κάθε σταλαγματιά φωτός.. Εκείνη η καταχνιά που έχει εξ-αγοράσει με κάτι μωβ χαρτάκια, εκατοντάδες υπηρέτες σε θέσεις που μπορούν το δηλητήριο της παντού να σκορπίσουν.
Μέσα από της βουλής τα καταληφθέντα με ψευτιές έδρανα, μέσα από υπουργεία που μόνος στόχος τους είναι η καταμέτρηση και το φτηνό ξεπούλημα ενός λαού και μιας χώρας, στο όνομα εξ-οικονόμησης τάχατες πόρων.. Για τους αφεντάδες τους φυσικά, που την καταχνιά πορεύουν με σκοπό τους λαούς κι επίσημα δούλους τους να τους κάμουν.
Κάτι είναι στραβό σ’ αυτή τη χώρα.. Μα και στον πλανήτη ολάκερο, π’ από Κόσμημα, φυλακή έχει γενεί..
Και που φαίνεται ξεκάθαρα, σαν δει κανείς τα γεγονότα των σημερινών, των τελευταίων ημερών..
Η Γαλλία, μια Χώρα, ένας Λαός, όπου όλοι σα μια γροθιά παλεύουνε για δέκα μέρες τώρα..
Έναντι στου Φασισμού την Επέλαση. Έναντι στη μπότα των βρικολάκων..
Έναντι σε εκείνους που μπορεί να πει κανείς τραπεζίτες, άπληστους λεφτάδες, ψυχανώμαλους πολιτικούς, ξεπουλημένους δημοσιογράφους, Μασόνους, Ιλουμινάτους, συνεργάτες του Βελζεβούλη, των Νεφελίμ, των καλικάτζαρων ή όπως αλλιώς νομίζει, οι οποίοι θέλουν τους Ανθρώπους, Δούλους τους κι επίσημα να κάμουν.. Στο όνομα του φόβου των Ταλιμπάν (που αυτοί εκπαίδευσαν και χρηματοδότησαν), των Κουκουλοφόρων (που βγαίνουνε απ’ των Ματατζίδων τις κλούβες κι όχι μόνο), της Κρίσης (που οι ίδιοι δημιούργησαν), των Αγορών (που οι δικές τους είναι), κι ότι άλλο σκαρφιστούν.. Για να μας κάνουνε Δούλους (όχι πως τώρα δεν είμαστε, μα με τη συναίνεση μας τελικά και επίσημα, με τη βούλα την κρατική και όποια άλλη έχουν..
Παλεύουν όλοι οι Πολίτες εκεί μαζί σα μια γροθιά, με Ελλήνων από τα παλιά Θωριά, που όταν οι βάρβαροι σ’ Ανατολή και Δύση είχαν πάρει απόφαση επέλαση να κάμουν, εκείνοι για λίγο μόνιασαν, τις έχθρες τις παλιές εβάλανε στην άκρη, και έδειξαν σ’ εαυτόν και στον Κόσμο όλο.. Πως σαν μιλάνε οι Ψυχές, οι αριθμοί σωπαίνουν.. Σ’ αντίθεση με τους απογόνους τους, εμάς, που των αφεντάδων οι οθόνες κατάφεραν κοπάδι ζαλισμένο να μας κάμουν.. Που ο καθείς με το διπλανό μαλώνει για το ποιος μες το παχνί την πιο καλή τη θέση δίπλα στην ταΐστρα θα την πάρει..
Τη μάχη τους εκείνοι δίνουν, και χαίρεται που Υπάρχουν.. Να Φωνάξει θέλει: Vive la France, vive le peuple francais!
Και μέσα από τη μάχη αυτή, ξεκάθαρα ξεγυμνώνονται της καταχνιάς οι υπηρέτες..
Μια και βλέπει κανείς, όλους τους παπαγάλους ή να η μιλάν για ότι γίνεται, είτε να βάζουν κάτι δηλώσεις του Νικολά που ούτε σε χαρτί υγείας δεν κάνει να τυπωθούν (καθώς είναι ανθυγιεινές, κι εμετικές συνάμα, κάτι από Τζέφρι στο πιο έφυες κι εκλεπτυσμένο ας πούμε).
Παρουσιάζουν της οικονομίας τη χασούρα λέει, την πτώση του τουρισμού στη Γαλλία, το «ρεζίλι» της χώρας και καλά, και τις «ταραχές»..
Ενώ κάτι μπάτσους πάνοπλους κι αρματωμένους, που παιδιά έως και δέκα χρονών γρονθοκοπούν και σε μπουντρούμια σέρνουν, μόνο στο ίντερνετ μπορεί κανείς να δει..
Γι’ αυτό και θεν να το φιμώσουν φυσικά οι απανταχού «δημοκράτες»..
Κι όλα αυτά κάτι θυμίζουνε, στον Έλληνα τουλάχιστον.. Μια και οι «δικοί μας», οι στην πραγματικότητα της καταχνιάς (αγορές κι όπως άλλο θες τους λες), υπηρέτες, και τα τσικό τους, τα ίδια έκαναν κι έλεγαν.. Μόνο που στην Ελλάδα προς το παρόν έχει πιάσει, ενώ στη Γαλλία τους φτύνουν..
Κάτι που μια ανατριχίλα και μια αναγούλα φέρνει.. Καθώς δείχνει ξεκάθαρα αυτό που λέγανε από παλιά οι Δήθεν γραφικοί, όταν για Παγκόσμιες συνομωσίες μιλούσαν.. Παλιά σενάριο φαντασία ακουγόταν όλα αυτά για εκείνους που τον Πλανήτη θέλουν να ελέγξουν και τσιφλίκι τους να κάμουν..
Τώρα.. Μπροστά στα μάτια μας το βλέπουμε, καθώς αναγκάστηκαν τα κοράκια τους να συντονίσουν, τις αντιδράσεις των λαών για να χτυπήσουν.. Αυτό το κακό που ήταν σε κάποιων την φαντασία λοιπόν, τώρα έχει Ξαμοληθεί..
Αυτό το κακό, που θυμίζει εκείνη την ταινία του αιώνα του περασμένου πια.. Παλιά μπορεί να την πει κανείς, μα και τόσο σύγχρονη συνάμα..
Το Matrix.. Και τη σκηνή που ο Νίο βρίσκει επιτέλους το Μορφέα.. Και τον ακούει να του λέει την Αλήθεια, για το σκοτάδι που νιώθει μες τα πλοκάμια του να τον κρατά..:
"-Μορφέας: Έχεις την έκφραση του ανθρώπου που δέχεται αυτό που βλέπει επειδή περιμένει να ξυπνήσει. Η αλήθεια δεν είναι πολύ διαφορετική. Πιστεύεις στη μοίρα Νήο;
- Νήο: Όχι, δεν μου αρέσει η ιδέα ότι δεν ελέγχω τη ζωή μου.
-Μορφέας: Θα σου πω γιατί είσαι εδώ. Είσαι εδώ γιατί ξέρεις κάτι. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις...αλλά το νιώθεις, το ένιωθες σε όλη σου τη ζωή. Υπάρχει κάτι στραβό στον κόσμο, δεν ξέρεις τι είναι, αλλά σε βασανίζει...όπως ένα θραύσμα στο μυαλό που σε τρελαίνει. Αυτή η αίσθηση σε έφερε σ' εμένα. Ξέρεις γιατί μιλάω;
-Νήο: Το Μάτριξ..
-Μορφέας: Το Μάτριξ είναι παντού, μας περιβάλλει(...) είναι ο κόσμος που σου' κλεισε τα μάτια, ώστε σαν τυφλός να μην βλέπεις την αλήθεια.
-Νήο: Ποια αλήθεια;
-Μορφέας: Ότι είσαι ένας σκλάβος. Όπως όλοι γεννήθηκες σκλάβος σε μια φυλακή που δεν γεύεσαι δεν μυρίζεις, δεν αγγίζεις. Μια φυλακή για το μυαλό σου. Δυστυχώς δεν μπορώ να σου πω τι είναι το Μάτριξ, πρέπει να το δεις μόνος σου. Αν πάρεις το μπλε χάπι η ιστορία αυτή θα τελειώσει, θα ξυπνήσεις σπίτι σου και δεν θα θυμάσαι τίποτα. Αν πάρεις το κόκκινο χάπι θα μείνεις στη χώρα των Θαυμάτων και θα σου δείξω ως πού φτάνει η λαγουδότρυπα....Να θυμάσαι σου προσφέρω μόνο την αλήθεια, τίποτα παραπάνω" (Από την ταινία Matrix). [www.youtube.com]
Την Α-λήθεια του προσφέρει λοιπόν.. Σαν κι αυτή που βλέπουμε, καθημερινά πια να αφαιρεί τις μάσκες και τα φτιασίδια των «εξουσιαστών» μας, και να φανερώνει από μέσα τους τα σκουλήκια που τη Ζωή μας ‘θεν να ρουφήξουν..
Αλλά η Α-λήθεια, ειδικά αυτή που από τη λήθη να μας βγάλει προσπαθεί, είναι κάτι που αντοχές απαιτεί.. Μα και την θέληση, κάποιος ν’ Αφ-υπνιστεί.. Να ξυπνήσει.. Να Δει.. Το ποιος είναι στην πραγματικότητα, το τι μπορεί να κάνει, και το που τον έχουν καταντήσει.. Από ένα παιδί των Άστρων, μια σκιά που μες τις λάσπες σέρνεται..
Αυτή την πραγματικότητα όπως είναι να δει, κι όχι όπως βολικά του την παρουσιάζουν τα τσιράκια του συστήματος, οι τηλε, κι όχι μόνο παπαγάλοι και κοράκια..
Μια και θα χρειαστεί τις παρωπίδες να πετάξει, σε πόλεμο να καταλάβει πως είναι, και να διαλέξει..
Τη δικιά του τη θέση.. Κι είναι ζόρικο αυτό, πιο εύκολο είν’ για κρίσεις να ακούει, και να πιστεύει τη μασημένη την τροφή που του πασάρουνε, κι ας ειν’ και βρωμισμένη..
Είναι δύσκολο να διαλέγει κανείς, κι ακόμα πιο δύσκολο να πράττει και να ζει σύμφωνα με όσα έχει διαλέξει.. Ειδικά αν είναι έξω από της μόδας και των «αφεντάδων» τις βουλήσεις..
Έστω κι αν ξέρει..
Πως με το να κοιμάται, να βολεύεται, να μη διαλέγει..
Επι-βιώνει..
Και δε Ζει..
Μα πόσοι ‘θεν να Ζήσουνε στ’ Α-λήθεια.;
Όσοι μπορούν, κι από μέσα απ αυτή τη φυλακή, ψηλά να κοιτούν..
Όσοι καταλαβαίνουν, πως κι αν είναι «Βροτοί»,
Σ’ ένα σώμα πεπερασμένο φυλακισμένοι,
Μέσα τους το Φως των Αστεριών είναι κρυμμένο,
Και λαχταρούν,
Το δρόμο για το σπίτι τους ,
Ξανά να Βρουν..
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
