Πληροφορίες
Πληροφορίες για το site
Καταχωρήστε το blog σας
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Blogging για αρχάριους
Περισσότερα... »
Feeds
30870 άρθρα από 50 πηγές
Aa - Zz
(20980)
-
Chefcook (33)
-
Cine Gear (4108)
-
Crete (4249)
-
Driving (26)
-
Feed Watcher (14)
-
Gourmet Food Lovers (207)
-
House radio (96)
-
Iasios (12)
-
Iasios pages (4)
-
Internet και Παιδιά (43)
-
Βusy Βee (4394)
-
Ιraklio web radio 2 (6444)
-
Manos Tavlas (4)
-
Tech and News 4 all (585)
-
The Zocalo (34)
-
Toxeirotero... (393)
-
Venceremos (23)
-
Xarianara and JChrist's Playground
(317)
Αα - Ωω
(9890)
-
Ίχνος (4613)
-
Ας μιλήσουμε... (23)
-
Αγωνιστική Παρέμβαση Εκπαιδευτικών Ν. Ηρακλείου (68)
-
Αντίπαλοι (291)
-
Ανέκδοτα Βίντεο Διαγωνισμοί (1205)
-
Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων (81)
-
Ανεξάρτητη Μαθητική Δράση (79)
-
Ζαχαροπλάστης (33)
-
Η Κρήτη μου (56)
-
Ηράκλειο Κρήτης (90)
-
Ηράκλειο κατάλογος επιχειρήσεων (19)
-
Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου (148)
-
Λογιστικά Χαιρέτης Νίκος (4)
-
Λογο - τεχνία (173)
-
Μπαμπάδες εν δράσει! (6)
-
Ο Βασιλιάς της μοναξιάς (463)
-
Π.Α.Σ.Π. Μαθηματικών Παν/μίου Κρήτης (17)
-
Πάρε-Δώσε (793)
-
Περί ανέμων και υδάτων (46)
-
Περι "Φυσικής" ορμώμενος (28)
-
Πετοσφαίριση - Volley (247)
-
Συνήγορος (9)
-
Ταξιδεύοντας…
(40)
-
Το Καφρενείο των Φιλάθλων (19)
-
Το Καφενεδάκι
(156)
-
Το ιστολόγιο του Γιώργου Μανουσάκη (179)
-
Το λιμανάκι (36)
-
Φωτογράφοι και φωτογραφίες (893)
-
Φώτα; Μοτέρ; Πάμε! (13)
-
Φάρμα Κρήτης (5)
-
Φιλολογικά και όχι μόνο! (36)
-
Χάνομαι γιατί ρεμβάζω (22)
Expand/Collapse
Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων (81)
-
Αφιερωμένο, σ' εμένα...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
ΚΣΣΚ: Καλοκαιρινά «Σοσια-ληστικά» Σεμινάρια Καταστολής!
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Σεμινάρια για τις δυνάμεις καταστολείς, και μάλιστα εντατικά, θα περάσουν μες το καλοκαίρι οι «προστάτες του πολίτη». Γιατί λέει οι «αντιπρόσωποι» μας που απαρτίζουν την «κυβέρνηση», περιμένουν ένα θερμό φθινόπωρο.
Ναι εντάξει είπαμε, τόσο καιρό κατηγορούν τους «αστυνομικούς» (τα εισαγωγικά πάνε στο ότι υπάρχουν μεν αστυνομικοί, μα στις δυνάμεις καταστολής οι περισσότεροι είναι μπάτσοι, με την κυριολεκτική και τη μεταφορική της λέξης σημασία), ότι είναι ανεκπαίδευτοι κτλ, οπότε, ας κάνουν και κανένα σεμινάριο να επιμορθωθούν..
Το θέμα είναι ποιοι απ’ αυτούς θα έχουν επιμόρφωση (ή και παραμόρφωση, ανάλογα), και σε τι.. Έτσι λοιπόν, τις δυνάμεις καταστολής (βλέπε αυτούς που βαράνε τους πολίτες στη σημερινή μας «δημοκρατία», γιατί αντιδρούν για τα αντισυνταγματικά μέτρα που οι κυβερνώντες οι οποίοι με δόλο κατέλαβαν την εξουσία καθώς είπαν ψέματα για να βγουν), θα επι-(παρα ας βλέπουμε)μορφώσουν.
Και μάλιστα σε όλη την Ελλάδα, από έμπειρους των ΜΑΤ αξιωματικούς. Φαντάζομαι με εμπειρία ανάλογη σαν κι αυτόν που έβγαλε πιστόλι το Δεκέμβρη και έγινε αφορμή να απολύσουν απ’ τον «Ελεύθερο τύπο» το δημοσιογράφο που τιμώντας το λειτούργημά του τον ξεμπρόστιασε, σε αντίθεση με άλλους που σαν καλοπληρωμένοι των αφεντικών χαφιέδες ούτε καν το τι συνέβη ανέφεραν..
Και αυτοί λοιπόν οι «αξιω»ΜαΤικοί, θα δώσουν σεμινάρια με ενδιαφέροντα θέματα.
Όπως την διάσπαση του πλήθους, αυτών δηλαδή που για το δίκιο τους διαδηλώνουν. Μάλλον είναι αυτοί που οδήγησαν τους άλλους και «διέσπασαν» τους συνταξιούχους στο ξύλο μια και ζητούσαν οι «άτιμοι» δικαίωμα στη ζωή μετά από τόσα χρόνια δουλείας (ο τόνος είναι στο σωστό σημείο και δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος) και δεν καθόταν να πεθάνουν ήσυχα…
Και βέβαια θα μάθουν περισσότερα για το αγαπημένο των Ματατζίδων και των αφεντάδων τους το σπορ. Την αποτελεσματική χρήση των χημικών. Αυτών των ουσιών που είναι όπλα χημικού πολέμου, απαγορευμένα στους πολέμους από διεθνείς και καλά συμβάσεις. Των όπλων εκείνων που στον εχθρό που πάει να καταλάβει την πατρίδα μας, και να μας σκοτώσει μετά από πολλά άλλα ενδεχομένως (βασανισμούς, βιασμούς και διάφορα ευφάνταστα και μη), δεν μπορούν να ρίξουν. Ναι αλλά τα ρίχνουν στους πολίτες την «δημοκρατικής» μας χώρας που αντιδρούν και μάχονται όπως και το σύνταγμα επιτάσσει, έναντι στο ξεπούλημα της Ελλάδας.
Ίσως γι’ αυτό ο Γιωργάκης να πήγε στο κράτος των κουρσάρων (βλέπε Ισραήλ), μια και που είναι πολύ έμπειροι σε τέτοια θέματα και πουλάνε λέει και καινούργια χημικά, σε καλές μάλιστα τιμές. Ειδικά μετά τη μούγκα του «πρωθυπουργού» , ως όσον αφορά τη δολοφονία σε διεθνή ύδατα άοπλων πολιτών που αντιδρούσαν στην γκετοποίηση της Γάζας.
Σ’ αυτή τη «Δημοκρατία» ζούμε λοιπόν. Μα πάντα έτσι ήταν θα πει κανείς.. Ναι αλλά κάποτε υπήρχε και λίγος Σοσιαλισμός, επί Ανδρέα τουλάχιστον, έστω για τα μάτια..
Τώρα πέσαν τα προσχήματα, έφυγε ο Σοσιαλισμός, και έμεινε η Βαρβαρότητα.
Πάντως ας θυμόμαστε ένα πράγμα.
Όλα αυτά γίνονται για ένα λόγο..
Γιατί μας φοβούνται, και γιατί ξέρουν..
Πώς αν ξυπνήσουμε, πως αν αποφασίσουμε να αντιδράσουμε
και το Δίκιο μας να ζητήσουμε, τίποτα,
Μα τίποτα δεν τους σώζει..
Καθώς ο μόνος τρόπος που κυβερνάνε είναι βασιζόμενοι πάνω στην παθητικότητα και την ανοχή μας..
Κι αυτά που κάνουν, και τα σεμινάρια είναι για να αντιμετωπίσουνε κάποιες δεκάδες χιλιάδες άτομα..
Μα τις εκατοντάδες χιλιάδες και τα εκατομμύρια, κανένας μπάτσος και κανένας στρατός να σταματήσει δεν μπορεί..
Καλό καλοκαίρι,
Καλή μας Αφύπνιση και
Καλή Λευτεριά…!
Περισσότερα... »
-
Σενάρια Πολέμου..
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνΌσο προχωράει το ‘10 μοιάζει κατά κάποιο τρόπο, ο χρόνος αντίστροφα να κυλά. Σα να βλέπουμε γεγονότα και καταστάσεις που έχουν περιγραφεί από παλιά. Σε βιβλία, σαν μια μορφή «φανταστικής» προφητείας που τώρα πάνε να εκπληρωθούν. Μα και πράγματα που «παλιότερα» μόνο γινόταν, και δεν έχουν τάχα σχέση σ’ έναν «ελεύθερο» και «Δημοκρατικό» κόσμο.
Απ’ τη μια, έχουμε την «επέλαση» του σκοταδιού, που τις μαριονέτες του χρησιμοποιεί για να βάλει σε «τάξη» τους «απείθαρχους» λαούς. Ξαμολήσανε λοιπόν την κάθε Μέρκελ και τον κάθε Μπαρόζο και τους «προέδρους» της ΕΕ που κανείς λαός δεν ψήφησε, όχι για αυτό που κάνουν τώρα τέλος πάντων, και μας λένε πως κρίση έχουμε και να πληρώσουμε πρέπει.
Γιατί; Μα γιατί τα φάγανε οι τραπεζίτες το ΄08, με τις ευλογίες τους φυσικά, τους δώσανε κι ένα σκασμό λεφτά για να βγάλουν τα σπασμένα, και τώρα πρέπει να τα πληρώσει ο κάθε πολίτης. Για να μην καταρρεύσει το σύστημα λέγανε. Στην πραγματικότητα για να φάνε άλλο ένα σκασμό οι κλέφτες.. Οι οποίοι βέβαια είναι οι εργοδότες τους, καθώς όπως και στην Ελλάδα, από τις τράπεζες, κι όχι μόνο, τα κόμματα παίρνουν τα λεφτά για τις διαφημίσεις που μας παραμυθιάζουν κάθε των «εκλογών» παραμονή..
Και ταυτόχρονα υπάρχει και το άλλο το παιχνίδι.
Αν ένα κράτος έχει έναν ηγέτη που κοιτάει το λαό του κι όχι την τσέπη του, τότε εφαρμόζουν αυτά που εφάρμοζαν παλιά. Σαν τότε που στη Λατινική Αμερική μα και στην Ελλάδα, αλώνιζαν οι χούντες που φτιαγμένες απ’ τους πράκτορές τους ήταν.
Και βλέπουμε λοιπόν την παρακάτω είδηση. Διαβάζοντας την ας έχουμε υπόψη μας ότι στην Κολομβία τα «Καρτέλ» των ναρκωτικών, οι συμμορίες, είχαν τη στήριξη της CIA, μια και ήθελαν μαύρο χρήμα για να ρίχνουν κυβερνήσεις χωρίς έλεγχο από πουθενά. Και ας προσέξουμε ή ας ψάξουμε ποιος είναι αυτός ο Κολομβιανός πρόεδρος και από ποιόν τα πήρε για να βγει.
Ναι ο Τσάβες μπορεί να φαίνεται κάπως, και να ξενίζει η εικόνα του, μα ενδιαφέρεται για κάτι παραπέρα απ’ την τσέπη του. Ενδιαφέρεται για τη χώρα του. Κάτι που αυτοί που θέλουν τους λαούς δούλους να έχουν το πολεμάνε με φανερά και με κρυφά μέσα.. Και δε μιλάω για την ηγεσία των ΗΠΑ, μα γι’ αυτούς που τους βγάλανε. Ας θυμηθούμε τον Κίσινγκερ και τον Μπρεζίνσκυ (επί σειρά ετών πάντα μυστικοσύμβουλος), αν και αυτοί είναι του παγόβουνου, ή του σκότους αν θέλουμε να ακριβολογούμε, η κορυφή..
«Στο κόκκινο» λοιπόν οι διπλωματικές σχέσεις Βενεζουέλας-Κολομβίας
Με την προειδοποίηση ότι θα διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις της χώρας του με την Κολομβία απάντησε ο Ούγκο Τσάβες στις κατηγορίες της Μπογκοτά ότι «ανέχεται» την παρουσία αριστερών ανταρτών στο έδαφος της χώρας του.
Την Πέμπτη, η κυβέρνηση του απερχόμενου προέδρου Άλβαρο Ουρίμπε υποστήριξε ότι διαθέτει αποδείξεις πως μέλη των αντάρτικων οργανώσεων Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας (FARC) και Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός (ELN) κρύβονται σε περιοχές της ζούγκλας στο έδαφος της Βενεζουέλας. Επίσης, έδωσε στη δημοσιότητα έναν κατάλογο πέντε υψηλόβαθμων ηγετών των δύο οργανώσεων, οι οποίοι φέρεται να βρίσκονται στη Βενεζουέλα.
Tην Παρασκευή, η κυβέρνηση Ουρίμπε αξίωσε να συγκληθεί έκτακτη σύνοδος του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (OAS) για το θέμα αυτό. «Αυτής της αίτησης έχουν προηγηθεί αναρίθμητες και ανεπιτυχείς προσπάθειες για την εξεύρεση μιας λύσης σε αυτό το σοβαρό πρόβλημα μέσα από έναν απευθείας διάλογο με τη Βενεζουέλα», αναφέρει η κολομβιανή προεδρία σε σχετικό ανακοινωθέν. Η κολομβιανή κυβέρνηση, όπως σημειώνεται, ζήτησε επίσης από τρίτες χώρες να διαμεσολαβήσουν με το Καράκας -κυρίως από την Ισπανία, την Κούβα και τη Βραζιλία.
Παρεμβαίνοντας στο ζήτημα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν την Παρασκευή πως οι διεθνείς δεσμεύσεις της Βενεζουέλας της απαγορεύουν να φιλοξενεί στο έδαφός της τρομοκρατικές οργανώσεις. «Η Βενεζουέλα είναι υποχρεωμένη, ως μέλος των Ηνωμένων Εθνών, του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών και της Ένωσης των εθνών της Νότιας Αμερικής (UNASUR), να απαγορεύει σε τρομοκρατικές οργανώσεις τη δυνατότητα να δρουν στο έδαφός της», δήλωσε ο Φίλιπ Κρόουλι, εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Ως απάντηση, επικαλούμενος λόγους ασφαλείας, ο Τσάβες είπε ότι δεν θα παραστεί, την 7η Αυγούστου στην τελετή ορκωμοσίας του νέου προέδρου της Κολομβίας Χουάν Μανουέλ Σάντος, τον οποίο κάλεσε να αποστασιοποιηθεί από τον απερχόμενο πρόεδρο Ουρίμπε. Ας σημειωθεί ότι ο Σάντος ήταν υπουργός Άμυνας του Ουρίμπε το 2008.
«Εάν συνεχίσουν αυτή την παλαβομάρα, τις επόμενες ώρες θα διακόψω τις σχέσεις μας με την Κολομβία», είπε ο Τσάβες σε συνέντευξη Τύπου. «Αυτό θα καταστήσει ακόμα πιο δύσκολη την αποκατάσταση των σχέσεων με τη νέα κυβέρνηση». Ο Τσάβες χαρακτήρισε τον Ουρίμπε «μαφιόζο... γεμάτο μίσος» και τόνισε ότι η κυβέρνησή του δεν θα «παρασυρθεί από τις προκλήσεις» του.
«Ενώ γίνονταν βήματα [για την βελτίωση των διμερών σχέσεων] η κυβέρνηση του Ουρίμπε αποφάσισε... να δυναμιτίσει την επαναπροσέγγιση», δήλωσε νωρίτερα ο υπουργός Εξωτερικών της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, σε συνέντευξη Τύπου στο Καράκας, ανακοινώνοντας την ανάκληση του πρεσβευτή της Βενεζουέλας στην Μπογκοτά για διαβουλεύσεις.
Οι σχέσεις ανάμεσα στην κυβέρνηση του σοσιαλιστή Τσάβες και του συντηρητικού Ουρίμπε επιδεινώθηκαν ραγδαία τα τελευταία δυο χρόνια λόγω της «διάχυσης» του εμφυλίου στην Κολομβία, που διαρκεί δεκαετίες, πέραν των συνόρων (στον Ισημερινό πριν δύο χρόνια, όταν Κίτο και Καράκας διέκοψαν τις σχέσεις τους με την Μπογκοτά και απειλήθηκε πόλεμος στις Άνδεις), καθώς και των κατηγοριών της Μπογκοτά ότι ο Τσάβες «στηρίζει» τους αντάρτες.»
09:33 - Σάβ 17/07/2010, tvxsteam
http://tvxs.gr/news/%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82/%C2%AB%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF%C2%BB-%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CF%80%CE%BB%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%AD%CE%BB%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%B2%CE%AF%CE%B1%CF%82#comments-title»
Αξιοπρόσεχτη είναι και των ΗΠΑ η παρέμβαση, που μιλά για τρομοκράτες.. Ποιοι μωρέ, αυτοί που και τον Κολοκοτρώνη σήμερα τρομοκράτη θα βαφτίζαν; Και λέω σήμερα γιατί παλιότερα θυμόταν την ιστορία τους. Την οποία αν και ολιγόχρονη, θέλουνε να ξεχάσουν μα και να κάμουν κι όλους τους άλλους λαούς να ξεχάσουν τη δικιά τους. Ε καλά ναι, το κόμπλεξ καλά κρατεί, αν και δεν είναι μόνο αυτό.
Είναι ότι σαν κάποιος ξεχνά την ιστορία του, ξεχνά και το ποιος είναι και ελέγχεται πολύ πιο εύκολα. Αλλά όταν θυμόταν ακόμα, πρόσεχαν πως μιλούσαν, μια και ήξεραν. Ότι από γένος «τρομοκρατών» προέρχονται, καθώς έτσι χαρακτήριζαν οι Εγγλέζοι τους αποίκους που ξεσηκώθηκαν και την Ανεξαρτησία, και το δίκιο τους ζητούσαν. Αλλά τώρα στην μετά Μπους Τζούνιορ εποχή, για το δίκιο του ξεσηκώνεται και ζητά, τρομοκράτη τον βαφτίζουν. Σαν τους Κούρδους, τους Σέρβους, τους Παλαιστίνιους, μα και τους φτωχούς, τους εργαζόμενους, τον καθένα που στην «Νέα τους Τάξη» αντιδρά..
Κι έτσι αυτοί που τα σενάρια ετοιμάζουν, βάλανε τη μαριονέτα τους, η οποία πριν φύγει, ετοίμασε το έδαφος για ότι ‘θεν να κάμουν. Μου θυμίζει λίγο η κατάσταση ένα «δικό» μας απερχόμενο εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πριν φύγει υπέγραψε τις γνωμοδοτήσεις που του δώσαν τα δικά του αφεντικά. Αν και αυτός είναι ο ένας από την Ελληνική πολιτική «σκηνή» που μου έρχεται στο μυαλό. Οι άλλοι δυστυχώς είναι μέσα στη βουλή και κάμνουν πως κυβερνάνε τρομάρα μας..
Καλή λευτεριά να χουμε λοιπόν, κι ας μοιάζει μακρύς ο δρόμος ότι θα ‘ναι..
Μα ας θυμόμαστε,
Το πιο βαθύ σκοτάδι, λίγο πριν το ξημέρωμα είναι.
Και εκεί είναι που βρισκόμαστε..
Περισσότερα... »
-
Αν αντέξω...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Αν αντέξω ακόμα ένα βράδυ
Μόνη μου σ’ αυτό το σκοτάδι
Αν τα μάτια κλείσω για λίγο
Κι έρθεις να με βρεις
Αν ζωή μου δώσεις και πάλι
Κάθε δάκρυ θα ‘ναι χαλάλι
Αν γυρίσεις, δε θα στο κρύψω,
Θα ‘χω αναστηθεί
Κάθε φορά που,
Κάθε φορά που,
Κάθε φορά που ψιθυρίζω τ’ όνομά σου,
Θέλω τ’ «Αντίο»
Κι όλα τα «Γειά σου»
Να τα διαλύσω , να ραγίσουν, να τα σπάσω.
Μα κάθε σκέψη,
Κάθε σου λέξη,
Είναι πληγή σε μια καρδιά που δε θ’ αντέξει.
Αν στα μάτια μου με κοιτάξεις
Και τ’ αντέξεις και δεν τρομάξεις
Αν κοντά μου έρθεις για λίγο
Τότε θα το δεις
Αν τα όρια ξεπεράσεις
Αν θα ζεις με δίχως προφάσεις
Αν τα όνειρα σου ‘χουν λείψει
Έλα να με βρεις
Κάθε φορά που,
Κάθε φορά που,
Κάθε φορά που ψιθυρίζω τ’ όνομά σου,
Θέλω τ’ «Αντίο»
Κι όλα τα «Γειά σου»
Να τα διαλύσω , να ραγίσουν, να τα σπάσω.
Μα κάθε σκέψη,
Κάθε σου λέξη,
Είναι πληγή σε μια καρδιά που δε θ’ αντέξει.
Περισσότερα... »
-
Κουράστηκα...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
1ος Διαγωνισμός Στίχου "Amilla.gr"
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
21 Μαρτίου 2010
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης ο πρώτος διαγωνισμός στίχου του δικτύου
[amilla.gr]
Ξεκίνησε!
Ο πρώτος νικητής κερδίζει τριήμερη διαμονή στο ξενοδοχείο «Ξενείον» ( [www.xenion.gr] ) του Γιώργου Μεράντζα όπως επίσης και την μελοποίηση, ενορχήστρωση και φωνητική επένδυση των στίχων του από επαγγελματίες μουσικούς του στούντιο "House of sound" ( [www.myspace.com] ).
Την κριτική επιτροπή απαρτίζουν:
Γιάννης Zουγανέλης
Μίλτος Πασχαλίδης
Νίκος Κουρουπάκης (Τρίφωνο)
Η μουσική εκπομπή «Αrt uber alles» του [tvxs.gr] )
Χορηγός επικοινωνίας η εκπομπή
Art uber alles - ( [www.myspace.com] )
Λεπτομέρειες και καταθέσεις συμμετοχών στο
[www.amilla.gr]
Καλή σας επιτυχία!
Περισσότερα... »
-
Free website ...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Long Way Up
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Αντίο κόσμε...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Σ' οθόνη άψυχη, ψυχρή,
ανθρώπους έχουν στήσει,
να σφαγιαστούν σαν πρόβατα
έχουν προμελετήσει...
Χαρίζουν πόνο κι ηδονή,
έρωτα κι αμαρτία,
τα "ζωντανά" για να κρατούν
πάντοτε σ' απαρτία...
Όλο μιλάνε δίχως πια
ουσία σ' ό,τι λένε,
υπεκφυγές, μέσα απ' το χθες
που στη φωτιά τους καίνε...
Κι είναι η αλήθεια τους κενή,
το ψέμα τους γεμάτο.
Ζωή για μας ανθρωπινή,
όνειρο πια φευγάτο...
Αντίο κόσμε μου λοιπόν,
μακριά σου φεύγω τώρα,
δεν είμαι άξιος εγώ
γι' αυτή την κατηφόρα...
Δεν υπάρχουν κελιά,
δε μπορείς τώρα πια
να με δέσεις σφιχτά μ' αλυσίδες...
Έχω ανοίξει φτερά
γι' άλλου κόσμου αγκαλιά,
όνειρα έχω πολλά μα κι ελπίδες...
Απόμακροι κι ανέγγιχτοι
του κόσμου οι αφεντάδες,
ζουν για να έχουν αυλικούς
που κάνουν τεμενάδες...
Πείνα και φτώχεια, θάνατος,
άνεργοι, δυστυχία,
δεν άγγιξαν ποτέ αυτούς
που έχουν εξουσία...
Αντίο κόσμε μου λοιπόν,
μακριά σου φεύγω τώρα,
δεν είμαι άξιος εγώ
γι' αυτή την κατηφόρα...
Δεν υπάρχουν κελιά,
δε μπορείς τώρα πια
να με δέσεις σφιχτά μ' αλυσίδες...
Έχω ανοίξει φτερά
γι' άλλου κόσμου αγκαλιά,
όνειρα έχω πολλά μα κι ελπίδες...
Περισσότερα... »
-
Αλήτισσα ψυχή...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Διαζύγιο...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Πόσο κουράστηκα να ζω
σε έναν κόσμο που "τρελό"
βαφτίζει όποιον κυνηγά τα όνειρά του...
Σε έναν κόσμο που "ντροπή"
δεν είναι, μόνο, η "σιωπή"
κι ας ξεπουλάει κάθε μέρα τα παιδιά του...
Δε θα πιστεύω σε θεούς,
θα ζω με δίχως πια φραγμούς,
θα υπερβαίνω των ορίων σας τα standard...
Δεν κάνω πια συμβιβασμούς,
δε θα ορίζομαι απ' αυτούς
που θέλουν κάτω να το βάλω απ' τα τριάντα...
Διαζύγιο λοιπόν απ' όλα παίρνω,
όσα φυλάκισαν το νου μου τόσα χρόνια...
Δε σας γουστάρω, άλλο πια δεν περιμένω,
ζωή πολύ έχω μπροστά μα όχι αιώνια...
Θέλω ελεύθερος να ζω,
να ανασαίνω, να πετώ,
να υπάρχω για ένα "σ' αγαπώ" ή να πεθαίνω...
Θέλω ν' ακούω την καρδιά,
να ξαγρυπνώ κάθε βραδιά
κι ας μ' έχετ' όλοι σας για πάντα ξεγραμμένο...
Διαζύγιο λοιπόν απ' όλα παίρνω,
όσα φυλάκισαν το νου μου τόσα χρόνια...
Δε σας γουστάρω, άλλο πια δεν περιμένω,
ζωή πολύ έχω μπροστά μα όχι αιώνια...
Περισσότερα... »
-
My turn is ...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Αγάπη είναι...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Υπάρχει μόνο ένας άντρας σ' αυτό τον κόσμο που μπορεί να νιώσει πόση αγάπη έχω για να δώσω, μόνο ένας που ποτέ δεν πρόκειται να μ' αρνηθεί, μόνο ένας που μ' αγαπάει όσο κι εγώ εκείνον...
Ο γιός μου...
Σ' αγαπάω φάτσα!
Περισσότερα... »
-
Σημάδια...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Φιλιά που με καίνε,
σημάδια στην άμμο,
δυο μάτια που κλαίνε,
τι άλλο να κάνω?
Ζητώ τη μορφή σου
κι εκείνη γελάει,
κορμί στο κορμί σου,
τα πάντα ζητάει...
Σκοτάδι τριγύρω,
παγώνει το αίμα,
που να 'σαι; σε θέλω!
μονάχα για μένα...
Περισσότερα... »
-
[nt]
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
[nt]
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Why don't you do right!
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Συντρίμμια αναμνήσεις...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Τα μάτια έχεις ανοιχτά, πονάς κι όλο δακρύζεις,
κοιτάς τριγύρω βιαστικά, τη μοίρα δεν ορίζεις...
Κάθε στιγμή μοιάζει κι αυτή με όνειρο φευγάτο,
τη μια πετάς στον ουρανό, την άλλη (εί)σαι στον πάτο...
Κι αν σε παλάτια γύρεψες ζωή για να τη ζήσεις
στην άμμο πάνω τα 'χτιζες, συντρίμμια αναμνήσεις...
Συντρίμμια αναμνήσεις...
Τώρα παλεύεις να σταθείς σε δανεικές αγάπες,
του ονείρου σου τροφή ξανά, αλήθειας αυταπάτες...
Κι αν σε παλάτια γύρεψες ζωή για να τη ζήσεις
στην άμμο πάνω έχτιζες, συντρίμμια αναμνήσεις...
Συντρίμμια αναμνήσεις...
Περισσότερα... »
-
Kardia moy ponas at OneTrueMedia.com
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Β. Παπακωνσταντίνου - 1/12/2009, Ηράκλειο, "Μύλος Club"
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Broken
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
I wanted you to know
That I love the way you laugh
I wanna hold you high and steal your pain …away
I keep your photograph
And I know it serves me well
I wanna hold you high and steal your pain
cause I'm broken when I'm lonesome
And I don't feel right when you're gone away
You've gone away
You don't feel me here....anymore
The worst is over now
And we can breathe again
I wanna hold you high, you steal my pain away
There's so much left to learn
And no one left to fight
I wanna hold you high and steal your pain
cause I'm broken when I'm open
And I don't feel like I am strong enough
cause I'm broken when I'm lonesome
And I don't feel right when you're gone away
cause I'm broken when I'm open
And I don't feel like I am strong enough
cause I'm broken when I'm lonesome
And I don't feel right when you're gone away
cause I'm broken when I'm lonesome
And I don't feel right when you're gone ...away
You're gone away
You don't feel me here....anymore
Περισσότερα... »
-
Παγκόσμια ημέρα ενάντια στην παιδική κακοποίηση - "...Για ένα σου χαμόγελο"
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Με αφορμή τη σημερινή μέρα σκέφτηκα να σας ενημερώσω για μια προσπάθεια άξια συγχαρητηρίων...
22 ποιητές του kithara.gr με 46 ποιήματα, 4 μουσικοσυνθέτες με 6 μουσικά θέματα και 4 εικονογράφοι του Μικρού Πολυτεχνείου, δημιούργησαν μια νέα μορφή κοινωφελούς συλλογικής προσφοράς. Δημιούργησαν το πρώτο ψηφιακό βιβλίο, που προσδίδει στο διαδίκτυο μια διαφορετική χροιά. Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις του ‘’…για ένα σου ΧΑΜΟΓΕΛΟ!’’ ενισχύει οικονομικά τον Οργανισμό ‘’Το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ’’ Το βιβλίο προλογίζει ο ποιητής και συγγραφέας Νικόλας Κολοκοτρώνης. Οι ποιητές, ειναι μέλη του διαδικτυακού χώρου kithara.gr. Η εικονογράφηση του, έγινε από τον κο. Νίκο Ρεπούλιο και το ‘’Μικρό Πολυτεχνείο’’ Η μουσική του επένδυση, ανήκει τους: Βάγια Παπαποστόλου, Σπύρο Λαμπρινόπουλο, Παναγιώτη Βούλγαρη και Κώστα Λαμπρίδη. Η ηλεκτρονική επεξεργασία έγινε μέσω της εφαρμογής e-na. Αποκτήστε το, υιοθετώντας την προσπάθεια. Τα έσοδα απο τις πωλήσεις του βιβλίου παραχωρούνται στο "Χαμόγελο του παιδιού".
Το βιβλίο διατείθεται στην τιμή των 10€ και μπορεί να γίνει δικό σας μέσω του παρακάτω συνδέσμου:
Τα ονόματα των ποιητών που συμμετείχαν στην προσπάθεια είναι (με αλφαβητική σειρά):
Αργέντη Κατερίνα
Γράμψας Παναγιώτης
Θωμάς Μιχαήλ
Κανλής Γιώργος
Καραγιάννης Ανδρέας
Coletti Θεοχάρης - Αλέξανδρος
Κολοκοτρώνης Νικόλας
Κουρού Στέργιος
Κυβερνητάκη Μαρία
Λαγός Λάμπρος
Λαζανάς Μιχάλης
Λαφαζανίδης Αθανάσιος
Μακρή Α. Φωτεινή
Μαρούλης Αυγουστής
Μήσιας Σεραφείμ
Ντεβεντζή Μαργαρίτα
Νώτη Γεωργία
Ξαναλάτου Κατερίνα
Παπαποστόλου Βάγια
Πουλημενάκος Βασίλης
Τουσισόγλου - Αρετάκης Γεώργιος
Χαρκιολάκης Γιάννης
Περισσότερα... »
-
Μου λείπεις τόσο...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Μου λείπεις τόσο...
Πάνε δυο βράδια που δεν είσαι πια εδώ...
Άδειο το σπίτι
κι εγώ μονάχη αναμνήσεις να μετρώ...
Μου λείπεις τόσο...
Να στο φωνάξω θέλω, πάλι να στο πω...
Έφυγες κι όμως
όπου κι αν είσαι εγώ ακόμα σε ζητώ...
Γύρνα πίσω...
Σε λάτρεψα,
πιο πάνω απ' τον καθένα...
Φως μου όλα,
όλα σου τα 'δωσα...
δεν κράτησα για μένα...
Κι όμως φεύγεις
και χάνεσαι,
μονάχη μου μ' αφήνεις να πονώ...
Μου λείπεις τόσο...
Και πως ν' αντέξω μακριά σου να κοιτώ
της νύχτας τ' άστρα,
δίχως μια λέξη, δίχως ένα "σ' αγαπώ"...
Μου λείπεις τόσο...
Άλλη πνοή δεν έχω μέσα μου να ζω...
Μονάχα ελπίζω
πως θα γυρίσεις αγκαλιά να σε κρατώ...
Γύρνα πίσω...
Σε λάτρεψα,
πιο πάνω απ' τον καθένα...
Φως μου όλα,
όλα σου τα 'δωσα...
δεν κράτησα για μένα...
Κι όμως φεύγεις
και χάνεσαι,
μονάχη μου μ' αφήνεις να πονώ...
Περισσότερα... »
-
Ζω...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Αγκαλιά μ' ένα στίχο...
συντροφιά με δυο λέξεις...
στα σκοτάδια μιας σκέψης...
στου ονείρου τον ήχο...
Δεν ξεχνώ...
δε θυμάμαι...
μόνο ζω...
κι ας πεθαίνω...
Περισσότερα... »
-
Faros Live - Πάνος Κιάμος - 10/11/2009
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Ψάχνοντας σπίτι...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Η σκυλίτσα μου, η "Μπέμπα", έγινε μάνα. Έφερε στον κόσμο 6 πανέμορφα κουταβάκια πριν από δυο μήνες. Τώρα ήρθε η ώρα να τους βρούμε σπίτια που να τ' αγαπάνε όσο κι εμείς αγαπάμε τη μανούλα τους...
Ενδιαφέρεστε;
Περισσότερα... »
-
Ανοίχτε τα τρελάδικα...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Βαρέθηκα, κουράστηκα και πόνεσα,
τα νιάτα μου στη λογική τα ξόδεψα...
Βαρέθηκα, κουράστηκα κι αηδίασα,
τα νιάτα μου στη λογική θυσίασα...
Περισσότερα... »
-
Εγώ τραγούδαγα τα βράδια στα σκυλάδικα...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Εγώ τραγούδαγα τα βράδια στα σκυλάδικα
σ' ένα χαμόγελο κρυμμένη και πουλούσα
μια καρδιά μικρού παιδιού και άδικα
μες στα σκοτάδια λίγο Φως αναζητούσα...
Μικρός ο κόσμος μου, στα μέτρα μου, ασήμαντος,
πώς να γεννήσει η μιζέρια ένα θαύμα,
μια λεπτομέρεια μονάχα εγώ του σύμπαντος,
μια υποχρέωση η ζωή μου κι ένα τάμα...
Περισσότερα... »
-
Σκοτάδι...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνNever Ending Nightmare
Nights In White Satin - Moody Blues
Moody Blues - Nights In White Satin (lyrics)
Ανέβηκε από bRu7-eXeC. - Μουσικά videos, συνεντεύξεις καλλιτεχνών, κονσέρτα και άλλα.
So Sad - Marianne Faithfull
Marianne FAITHFULL "So sad" 1981
Ανέβηκε από Petite-Rigolote. - Δείτε τα πιο πρόσφατα επιλεγμένα μουσικά videos.
Περισσότερα... »
-
Ως Πότε;;;
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Καθώς διάβαζα στο internet σήμερα έπεσα πάνω στο παρακάτω θέμα. Το οποίο από ότι είδα από τη ζωντανή συζήτηση στο Forum, το έβαλαν και στην τηλεόραση (την οποία έχω κόψει παρεμπίπτοντος εδώ και κάτι χρόνια)..
Λέει λοιπόν:
Η μοίρα χτύπησε μετά από 2.000 χλμ.
Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009, 19:52
Τραγικό δυστύχημα σημειώθηκε σήμερα το πρωί στο 14ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Αθηνών – Κορίνθου, στο ύψος του Σκαραμαγκά, στοιχίζοντας τη ζωή σε έναν 33χρονο Αυστριακό και προκαλώντας τον τραυματισμό ενός ακόμα ατόμου.
Οδηγός φορτηγού που βρισκόταν εν κινήσει αισθάνθηκε πως έχασε τον έλεγχο του οχήματος, καθώς αυτό πήρε κλίση προς τα αριστερά. Όταν κατάφερε να το ακινητοποιήσει, διαπίστωσε ότι είχαν αποκολληθεί δύο από τους τροχούς, οι οποίοι έκαναν αναπηδήσεις μέσα στην εθνική οδό, με αποτέλεσμα να περάσουν στο αντίθετο ρεύμα.
Στο σημείο βρίσκονταν σταματημένοι τρεις αναβάτες μηχανών, οι οποίοι ταξίδευαν από την Αυστρία, έχοντας ήδη διανύσει 2.000 χλμ. και προσπαθούσαν να οργανώσουν την πορεία τους στο χάρτη. Η ξέφρενη πορεία όμως που είχαν οι ρόδες προκάλεσε τον ακαριαίο θάνατο του Scheidl Alex (33 ετών), μπροστά στα μάτια της συζύγου του, η οποία υπέστη σοκ, ενώ τραυμάτισαν σοβαρά και τον 30χρονο φίλο του, ο οποίος διακομίσθηκε στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας.
Στο σημείο έσπευσε πραγματογνώμονας, ο οποίος συνέλεξε τα στοιχεία και πραγματοποιεί έρευνα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το δυστύχημα.
Πηγή: www.zougla.gr
Και σκέφτεται κανείς..
Καλά, ΠΟΙΑ ΜΟΙΡΑ και κουραφέξαλα;
Δηλαδή η «μοίρα» έφταιγε που έφυγε η ρόδα; Ή μπας και το ότι το φορτηγό, ήτανε ολημερίς και ολονυχτίς στους δρόμους;
Σάμπως δεν έχουμε ακούσει τις συνθήκες με τις οποίες αναγκάζουν τους οδηγούς των φορτηγών να εργάζονται;
Μπορεί και να μας πει ο πραγματογνώμονας, όμως ένας άνθρωπος πέθανε και ο άλλος χαροπαλεύει..
Γνωστός μου αστυνομικός μου είπε την περίπτωση ενός οδηγού που σταμάτησε στα διόδια και του ζήτησε να τον γράψει. Και όταν τον ρώτησε το γιατί του είπε:
«Ρε φίλε το αφεντικό με έχει να δουλεύω 16 ώρες. Τώρα κουτουλάω στο τιμόνι και φοβάμαι μήπως σκοτώσω κανέναν άνθρωπο. Γράψε με για να κοιμηθώ και να μη χάσω και τη δουλειά μου»..
Έτσι ακριβώς.. Και από ελέγχους, άλλο πράμα. Μια φορά που είδα νταλίκα στα διόδια και είπα σε έναν ένστολο γιατί δεν το σταματάει αφού είναι Κυριακή και είναι επικίνδυνο, μου είπε το εξής κουλό.. «Μα είναι ξένος ο άνθρωπος».. Ναι τόσο καλά. Κι αν φάει κανέναν δηλαδή τι θα πούμε; Ήταν ξένος ας τον..; Βασικά βαριόταν να τον κυνηγήσει απ’ ότι κατάλαβα..
Και θυμήθηκα και εκείνο το άλλο για έναν ποδηλάτη, που έκανε το γύρο του κόσμου, και τον έφαγε ένας κανίβαλος στην Αθήνα, σε μια έξοδο της Εθνικής..
Τελικά ποια μοίρα..;
Ναι μπορεί και να υπάρχει και το μοιραίο και το γραμμένο και δεν ξέρω τι άλλο. Μα να το γυρεύεις; Να κάθεσαι αμέτοχος και να παρακολουθείς το χαμό..;
«Άγιε Νικόλα βοήθα με, έλεγε κάποιος ναυαγός. Κι Άγιος του Απάντησε. Ναι σε βοηθάω, μα κούνα και συ τα χεράκια σου!». Αυτό είναι κάτι που λένε οι ναυτικοί στα νησιά. Και είναι σοφή κουβέντα, μια και ναι εντάξει όλα τα γραμμένα, μα ας αποφύγουμε αυτά που μπορούμε. Ας μην είμαστε μόνο θεατές!
Βασικός ο εξοπλισμός λοιπόν.
Μα δε φτάνει. Όχι μ’ αυτήν την κατάσταση στους δρόμους.
Και εδώ θα αναφέρω κάποιες σκέψεις που έκανα όταν διάβασα για το θάνατο ενός παλικαριού στην Κέρκυρα, από μια ασυνείδητη οδηγό.
Όταν ακούω τέτοια ατυχήματα, στα οποία ο μοτοσικλετιστής είναι το ΘΥΜΑ, με άλλου υπαιτιότητα, σκέφτομαι…
Αυτό το ΩΣ ΠΟΤΕ ρε παιδιά;;;
ΩΣ ΠΟΤΕ θα πρέπει να βγαίνουμε στους δρόμους λες και πάμε να περάσουμε από ένα τεντωμένο σκοινί το λάκκο με τα λιοντάρια κροκοδείλους, πιράνχας, πεινασμένα αγριογούρουνα και δεν ξέρω τι άλλο..;
ΩΣ ΠΟΤΕ θα πρέπει να λέμε «ε οκ, έτσι είναι οι Ελληνικοί δρόμοι, πρέπει να προσέχουμε κτλ;;;».
Ναι εντάξει να προσέχουμε, σωστό αυτό.
Μα πότε θα καταλάβουμε ότι αν είχαν οι Αμερικάνοι 2000 νεκρούς το χρόνο και 10000 τραυματίες, από τους οποίους οι μισοί ανάπηροι, ακόμα θα τρέχανε να φύγουνε από το Ιράκ;;
ΩΣ ΠΟΤΕ θα ανεχόμαστε πιότερους νεκρούς από καμιά δεκαριά πολέμους που γίνονται ανά την υφήλιο;;
Και μετά έχεις κάτι καραγκιόζηδες (αν και αδικώ τον καραγκιόζη) "δημοσιογράφους", και λένε για τη γρίπη.. Ενώ τόσα παιδιά χάνονται κάθε μέρα!
Έλεος δηλαδή!!!
Ναι δεν μπορούμε να το φέρουμε το παλικάρι πίσω…
Όπως δε μπορούμε να φέρουμε και τον Γιώργο..
Μα μπορούμε να Αποφασίσουμε να σταματήσουμε να Ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση!
Να πούμε το ως εδώ και να κάνουμε κάτι!
Όσο μικρό και να είναι, ότι περνάει από το χέρι μας, κάτι μια αρχή, όσο λίγο κι αν φαίνεται για να σταματήσουν να χάνονται άδικα άνθρωποι!
Έχει ξεκινήσει μια συζήτηση στο τι θα μπορούσαμε να κάνουμε στον παρακάτω σύνδεσμο:
[www.mybike.gr]
Περισσότερα... »
-
Καλό σου ταξίδι φίλε μου...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Χθες αποχαιρέτησα ένα φίλο...ένα φίλο που είχα συναντήσει μονάχα μία φορά και όμως έτσι τον φέρνω στο μυαλό μου. Θα αναρωτηθείς τώρα...ίσως και να γελάσεις...που ως φίλο τον αναφέρω, όμως...όμως πως λες έναν άνθρωπο που έχεις εκτιμήσει; Πως λες έναν άνθρωπο που έκανε το κόσμο καλύτερο;...έναν άνθρωπο που πάλευε να γίνει καλύτερος...για εκείνον αλλά και για τους γύρω του. Έναν άνθρωπο που είχε τόσα να πει και που τα λόγια του χάιδευαν τις ψυχές τόσων ανθρώπων. Έναν άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκες ίδιες αγωνίες και όμοιους προβληματισμούς, όπου το ίδιο φως έδινε ζωή στα όνειρα σας και το ίδιο σκοτάδι σμίλεψε τους εφιάλτες σας. Αν έτσι το θέλεις, γέλασε μαζί μου...δεν πειράζει...εγώ ως φίλο θα τον προσφωνώ.
Και όμως καθώς τον αποχαιρετούσα δεν ήταν μονάχα πόνος που την ψυχή μου αγκάλιασε...δεν ήταν μονάχα θλίψη...συνοδοιπόρος τους ήρθε και ένα μεγάλο ερωτηματικό...ένα ερωτηματικό που συχνά με επισκέπτεται...σε στιγμές μικρές και σκοτεινές κάνει συνήθως την εμφάνισή του...ξέρεις νομίζω σε ποιες αναφέρομαι...στιγμές όπου όλα γύρω σου μοιάζουν με δεσμά...στιγμές που νοιώθεις να πνίγεσαι από την ίδια σου την ανάσα.
Αλλά εκείνη δεν ήταν μία από αυτές...και όμως να που αυτό επέλεξε να είναι εκεί. Βλέπεις καμιά φορά οι σκέψεις μας δεν είναι δικές μας...όχι αποκλειστικά. Καμιά φορά θέλεις να γίνεις κάποιος άλλος...να σκεφτείς όλα αυτά που εσένα απασχολούνε σαν να αφορούν κάποιον άλλο...έστω για λίγο..ίσως με την ελπίδα ότι καινούργια γνώση θα πάρεις...ίσως γιατί έτσι ο κόσμος μπορεί να γίνει για λίγο πιο φιλόξενος...ή ίσως απλά για να αποδράσεις για λίγο από τον εαυτό σου.
Όποιος και να ήταν ο λόγος μέσα στη γαλήνη της θλίψης εκείνης της στιγμής...μία απορία μοιράστηκα με τον φίλο μου καθώς τον αποχαιρετούσα. Τελικά βέβαια δεν ξέρω να σου πω αν ήταν δική μου ή δική του... όμως ένα είναι σίγουρο...τη μοιραστήκαμε...πιθανόν μόνο μέσα στο μικρόκοσμο του μυαλού μου...αλλά τη μοιραστήκαμε.
Άραγε...άραγε καλέ μου φίλε πρόλαβες να γίνεις ο άντρας που ήθελες να γίνεις; ...ο άνθρωπος που ήθελες να γίνεις; Βλέπεις όλοι όταν ξεκινάμε έχουμε όνειρα, πλέκουμε παραμύθια, προβάλουμε στο μυαλό μας εικόνες...για τον άνθρωπο στον οποίο θέλουμε να εξελιχθούμε. Όταν είσαι πολύ νέος μοιάζει τόσο αληθινό...τόσο εύκολο...που μπορείς να απλώσεις το χέρι και να το αγγίξεις. Δεν είναι κάτι στο οποίο ελπίζεις, είναι μία απόλυτη αλήθεια που απλά δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί...είναι η ανατολή που ξέρεις πως θα έρθει στο τέλος της νύχτας...είναι το λιμάνι που ξέρεις πως υπάρχει μετά την ατέλειωτη θάλασσα...είναι σα το σύννεφο που ξέρεις ότι βροχή θα καταλήξει.
Και μετά...μετά μεγαλώνεις...και καθώς μεγαλώνεις, κάπου στην πορεία, σταματάς να πιστεύεις στις απόλυτες αλήθειες...μαθαίνεις ότι ο ήλιος δεν ανατέλλει πάντα την επόμενη μέρα...τουλάχιστον όχι παντού, μαθαίνεις ότι τα λιμάνια μπορεί να είναι πάντα στο ίδιο σημείο αλλά τα πλοία δεν φτάνουν πάντα στα λιμάνια για τα οποία ξεκίνησαν...καμιά φορά δεν φτάνουν σε κανένα, μαθαίνεις ότι όλα τα σύννεφα δεν γίνονται βροχή...κάποια, προδομένα από τις δυνάμεις τους, απλά χάνονται στον αέρα καθώς γίνονται μέρος του.
Συνέχεια μαθαίνεις...όλο και κάτι καινούριο....και όσο μαθαίνεις, τα όνειρα που κάποτε είχες μοιάζουν με αβάσταχτο βάρος, τα παραμύθια σου πλέον γίνονται παιδικές ανοησίες και οι εικόνες σου ξεθωριάζουν κάτω από το αδυσώπητο φως της πραγματικότητας. Και ο άνθρωπος αυτός... ο άνθρωπος στον οποίο είχες στηρίξει όλη σου τη ζωή...που ήθελες να έχεις...γίνεται το εμπόδιο... γίνεται ο πολέμιος της ζωής που “πρέπει” να έχεις.
Κι έτσι σιγά σιγά...λέξη τη λέξη από τους γονείς...που να σε προστατέψουν επιθυμούν, συμβουλή τη συμβουλή από τους “δασκάλους” σου...που το μέλλον σου θέλουν να εξασφαλίσουν, αδικία την αδικία από τους ιθύνοντες...που ένα κράτους πρόνοιας και δικαίου θέλουν λέει να σου προσφέρουν... μεταμορφώνεσαι...μέρα τη μέρα σε κάτι άλλο μεταμορφώνεσαι, σε κάτι άγνωστο, σε κάτι που όλο το είναι σου μερικές φορές επαναστατεί... παιδικές ανοησίες στο έχουν βαφτίσει... σε κάτι που όμως, θα σου δώσει τη ζωή που “αξίζεις”... τη ζωή που σου είπαν ότι “πρέπει” να έχεις.
Και αυτή είναι η ζωή που ακολουθείς για πολλά χρόνια... οι περισσότεροι για πάντα. Και έτσι καταλήγεις να γίνεις κάποιος...κάτι ίσως, μια και τόσο ξένο πολλές φορές σου μοιάζει... που τίποτα δεν έχει να κάνει με εκείνο τον άνθρωπο που κάποτε αποτελούσε τη σταθερά γύρω από την οποία θα χτιζόταν η ζωή σου.
Όμως, όπως σε όλα άλλωστε, έτσι και εδώ υπάρχουν εξαιρέσεις... μη φανταστείς ότι είναι πολλές... ελάχιστες, ίσα-ίσα για να επιβεβαιωθεί ο μαθηματικός τους κανόνας... όμως υπάρχουν. Υπάρχουν αυτοί που κάποια στιγμή στη πορεία... στη πορεία της ζωής των πρέπει...τα θέλω τους επαναστατούν... οι παιδικές ανοησίες αρχίζουν να παίρνουν και πάλι ζωή και πλέον δεν μοιάζουν τόσο ανόητες... δεν μοιάζουν καν παιδικές.
Εκείνος ο άνθρωπος από την παιδική τους ηλικία, παρότι εντελώς άγνωστος πια, μοιάζει τόσο οικείος...τόσο αληθινός μέσα στην ψεύτικη ζωή τους που πλέον η εξέλιξη προς αυτόν είναι μονόδρομος... μονόδρομος για να σωθείς... για να ζήσεις... για να μπορείς απλά να αναπνεύσεις.
Και τότε είναι που τη προσπάθεια αρχίζεις... τον αγώνα... τη μάχη. Ναι καλά το λέω...μάχη...μοιάζουν τα θέλω με τα πρέπει να είχαν μπει τόσα χρόνια σε μία δίνη πανίσχυρη και εσύ τώρα πρέπει να τα ξεχωρίσεις... μοιάζει με δύο ανθρώπους που αντιπαλεύουν.. που χορεύουν υπνοτισμένοι σε ένα πολεμικό ρυθμό. Ο ένας για να μη πεθάνει και ο άλλος για να γεννηθεί.
Και εσύ φίλε μου όταν σε γνώρισα την είχες αρχίσει αυτή σου τη μάχη... ήσουν μία εξαίρεση σε αυτόν τον κόσμο των πρέπει... την είδα...ένα μικρό κομμάτι της...αλλά την είδα...αναγνώρισα τις πληγές σου....τα τραύματά σου...τις ήττες σου...μοιάζανε τόσο πολύ με τις δικές μου.
Και όμως χθες σε αποχαιρέτησα, σου ευχήθηκα καλό ταξίδι και ίσως με αυτό μου το κείμενο ένα ταπεινό και εύθραυστο μνημείο από μελάνι και χαρτί έστησα στο χρόνο...ως ανάμνηση της μάχης που μαρτύρησα. Όμως φίλε μου... Γιώργο μου... για ποιον ετούτο το μνημείο άραγε είναι; Για τον άνθρωπο που πέθαινε ή για εκείνον που γεννιόταν; Μπορεί να μην έχει σημασία πλέον... μάλλον δεν έχει...δεν ξέρω. Όπως και να έχει όμως ας μείνει ένα αναμνηστικό της απορίας που μοιραστήκαμε εκείνη τη μέρα...άραγε πρόλαβες; ...άραγε τα κατάφερες; ...άραγε εγώ θα προλάβω; ...άραγε εγώ θα τα καταφέρω;
Καλό σου ταξίδι φίλε μου...υπήρξες έμπνευση!!
Περισσότερα... »
-
Στη «Γκρίζα ζώνη»..
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Το παρακάτω είναι ένα γραπτό για το πώς βλέπω την εντατική.
Για το πώς την Έζησα.
Τριανταπέντε μέρες που πήγαινα να δω το φίλο μου/μας το Γιώργο.
Όχι μόνο σα γιατρός, μα κυρίως σαν άνθρωπος, μια και όταν πήγαινα να δω το Γιώργο, ήμουν από την έξω πλευρά της πόρτας…
Μια άλλη οπτική λοιπόν..
Που μπορεί ίσως να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα το τι σημαίνει το να είναι κάποιος εκεί μέσα…
Αυτό που νιώθω πάντως, αυτό που έζησα, είναι πως σε τέτοιες στιγμές φαίνεται η ανθρωπιά, το ενδιαφέρον, η υποστήριξη που οι άνθρωποι μπορούν να έχουν μεταξύ τους.
Αυτό που το ξέρουμε, αλλά το βλέπουμε και στην πράξη.
Οι Φίλοι και οι Άνθρωποι στα δύσκολα φαίνονται.
Και παίρνει κανείς κουράγια και δύναμη απ’ αυτό. Και ο Γιώργος το ένοιωθε, και του το λέγαμε όλοι κάθε μέρα…
Όποιος βρίσκεται στην εντατική βρίσκεται στη «γκρίζα ζώνη».
Ανάμεσα σε δύο ή και πολλούς κόσμους..
Σε έναν τόπο, που δεν είναι τόπος, όπου τα πάντα μπορεί να συμβούν.. Είναι και δεν είναι εδώ..
Είναι το μέρος εκείνο όπου δίνει μια μάχη..
Τη μεγαλύτερη..
Τη μάχη για την ίδια του τη ζωή..
Οι γιατροί τον βοηθάνε με ότι πιο σύγχρονο από άποψη γνώσεων, επιστήμης, φαρμακολογίας και τεχνολογίας έχει να παρουσιάσει ο δυτικός πολιτισμός.. Του δίνουν την ευκαιρία να δώσει τη μάχη του, με καλύτερους όρους.
Όμως δεν μπορούν να δώσουν εκείνοι την μάχη τη δικιά του.
Βοηθάνε, ναι, μα ο καθένας που βρίσκεται εκεί, είναι αναγκαίο να πολεμήσει. Το σώμα χρειάζεται να επουλώσει τις πληγές του, να αντιμετωπίσει ανεπιθύμητους εισβολείς που τους λένε μικρόβια (μικρές ζωές..), να ισορροπήσει από το σοκ του τραυματισμού, μα και των φαρμάκων, που όσο κι αν βοηθάνε, έχουν και παρενέργειες..
Μα δεν είμαστε μόνο σώμα. Σώμα και πνεύμα την ουσία της Ολότητας αποτελούν..
Και το Πνεύμα, η ψυχή τη μάχη της δίνει..
Εν-Ψυχώνει το σώμα να ανταπεξέλθει στις κακουχίες, να γιάνει..
Και εκεί υπεισέρχονται οι παράγοντες που και σε επιστημονικές έρευνες βρέθηκαν.
Πως είναι βάλσαμο για την ψυχή τα λόγια αγάπης, από πρόσωπα αγαπημένα που θα ειπωθούν εκεί..
Γιατί είναι δύσκολη η μάχη, κι έχει πόνο, μοναξιά και κακουχίες…
Κι η παραίτηση μπορεί να φαντάζει σαν την πιο ανώδυνη επιλογή σαν βρίσκεται κανείς στο σκοτάδι..
Για αυτό και ο κάθε Λόγος στον άνθρωπο που βρίσκεται εκεί, δίνει δύναμη, κουράγιο, θρέφει, κατευνάζει το Πνεύμα, και τον Εν-ψυχώνει, για να συνεχίσει να πολεμά..
Του θυμίζει πόσοι τον περιμένουν, πόσα έχει να δει και να ζήσει ακόμα.
Τον βοηθά να Θέλει να μείνει εδώ, να συνεχίσει να προχωρά για να βγει από τη την καταχνιά, απ το σκοτάδι που τον κυκλώνει..
Τον βοηθά το δρόμο του να βρει..
Προς τη Ζωή, προς την Αγάπη, προς το Φως…
………………………………………………
………………………………………………
………………………………………………
Το ξέρω πώς τον βρήκες το δρόμο σου για το Φως φίλε μου..
Κι ας είναι κάπου πέρα και πάνω από μας, που ξεμείναμε εδώ..
Το Ξέρω!!!
Καλό Ταξίδι Φιλαράκι,
Στο Επανιδείν!
Στη Μνήμη του Γιώργου... [www.mybike.gr]
Περισσότερα... »
-
Καλό Ταξίδι Φίλε!
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνΥπάρχουν αγώνες και αγώνες..
Κάποιοι κερδισμένοι, κάποιοι φαινομενικά ή ουσιαστικά χαμένοι.
Κάποιοι γνωστοί, κάποιοι άγνωστοι.
Κάποιοι από «επιφανείς» , κάποιοι από «αγνώστους»..
Αυτός στον οποίο αναφέρομαι, είναι από έναν «άγνωστο» δοσμένος..
Μα με τέτοιο τρόπο, με τέτοια δύναμη, που μόνο μια Ψυχή με Μεγάλη Καρδιά μπορεί να δώσει..
Μια Ψυχή που μπορεί να μην είναι μαζί μας, μα είναι πλέον Γνωστή εκεί που αξίζει κανείς να είναι..
Ένας αγώνας πέρα από ανθρώπινα, τεχνολογικά και επιστημονικά όρια..
Ένας αγώνας ψυχής..
Και γι' αυτό κερδισμένος, όσο κι αν φάνηκε πως "χάθηκε"..
Που έβγαλε ψεύτες γιατρούς, ολιγόπιστους, και κείνο το χάρο ακόμα. Μαζί με τους θεούς του..
Αγώνας ενός Ανθρώπου (ναι κεφαλαίο το Α), για να μείνει εδώ, μα και παράλληλα να μας μάθει.. Πώς λίγο πιο Άνθρωποι θα γίνουμε..
Και το κατάφερε το δεύτερο, έστω κι αν τον πρόδωσαν στο πρώτο. Τα τραύματα του απ’ τη μια, και τα μικρόβια σε κάποιες Μονάδες Εντατική Θεραπείας, που του κληροδότησαν επτά (7!!) λοιμώξεις σε 35 μέρες..
Μα το πάλεψε, και το κατάφερε..
Ένωσε ανθρώπους απ’ όλη την Ελλάδα, που δεν τον ήξεραν πέρα από μια ανάρτηση στο διαδίκτυο οι πίοτεροι.
Και όμως..
Σε 3 μέρες, 36 φιάλες αίμα έδωσαν όταν υπήρχε η ανάγκη.. Και 50 συνολικά.. Και το ενδιαφέρον τους, η αγάπη τους, η αγωνία τους έκδηλη όλες αυτές τις μέρες..
Και όταν έμοιασε να χάθηκε ο αγώνας, πάλι εκεί ήταν όλοι..
Στα χέρια τους τον μετάφεραν στην τελευταία κατοικία, για να βρει από κει στα αστέρια για να πάει..
Και με πομπή τον πήγαν..
Σαν του παλιού του καιρού τους ιππότες, καβάλα στα άτια τους τα μηχανικά..
Που συνοδεύαν ένα φίλο, έναν ίσο ανάμεσα σε ίσους, έναν Άνθρωπο, που έμπνευση ήταν, μα και σύντροφος, και φίλος…
Και κείνος μπορεί στο Φως να πήγε, μα ακόμα ανάμεσά μας είναι..
Μια και όσα μας έδειξαν μες στην καρδιά και στις ψυχές μας είναι..
Και πάνω απ’ όλα πως ότι και να μας έχουν πει, ότι και να θένε να κάνουν, η ανθρωπιά θα υπάρχει και η Ελπίδα και η Αγάπη..
Για όσο υπάρχουν Άνθρωποι, θα υπάρχει..
Χαίρομαι που υπάρχετε Αδέρφια, χαίρομαι που σας γνώρισα Άνθρωποι!
Και θέλω να κλείσω, με δικά του Λόγια,
Που Λόγο Ανθρώπου ποιούν…
"Κι αν το ιδανικό,
δεν είναι εφικτό,
ουτοπία μη το ονομάσεις.
κάντο σπέρμα,
μ' αυτό, το εφικτό σου να μπολιάσεις.
να του δώσεις πνοή, αγέρι να φυσήξει ούρια σε μιά ρότα εφικτή ενός προορισμού ιδανικού.
Κι αν δεν φτάσεις ποτέ στην Ιθάκη κι αν δεν ξαναγευτείς ποτέ το θείο φιλί της Πηνελόπης
κι αν δεν καθρεφτιστείς ποτέ στη ματιά του σπλάχνου σου,
η Ιθάκη θα 'ναι και πάλι εκεί, με όλους κι όλα όσα αγάπησες ποτέ...
Θα γεύεσαι την Πηνελόπη σου κάθε που θα κοπάζουν τα κύματα
κι ο Ποσειδώνας θα παραιτείται ηττημένος.
Και κάθε που θα αφήνεις πίσω σου λαό,
θα 'χεις ξανασπείρει το σπλάχνο σου,
γνωρίζοντας από τα πριν το τι η ιστορία θα θερίσει.
Ένα ταξίδι το κάθε βήμα, ταξίδι προς την Ιθάκη σου...
Και κάθε βήμα, μιά Ιθάκη μικρή...
Δική σου, κατάδικη σου... "
Σάββατο, 15 Νοέμβριος 2008.
Γιώργος Αλεξόπουλος, "Drapetis -Helonaracer - Kin - Άνθρωπος!"
Ρε Φίλε εδώ είσαι, και θα είσαι όσο σε Θυμόμαστε,ΕΔΩ!!!
[www.mybike.gr] (Ένας σύνδεσμος για όσους θέλουν να διαβάσουν όλη την ιστορία…)
Περισσότερα... »
-
Καλό ταξίδι φίλε...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Μεγάλη ανάγκη για αίμα!!!
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνΠαρακαλώ όποιον μπορεί να βοηθήσει δίνοντας αίμα, ανεξαρτήτου ομάδας, για ένα παληκάρι που εδώ και ένα μήνα βρίσκεται στην εντατική, έπειτα από αυτοκινητιστικό, παλεύοντας για τη ζωή του!
Τα στοιχεία είναι:
Γεώργιος Αλεξόπουλος του Κων/νου,
ΜΕΘ2, Ευαγγελισμός.
Περισσότερα... »
-
The angels have followed the path of ...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνThe angels have followed the path of regenaration,transmulating their broken wings in a circle of death,requesting flesh and blood,leaving behind eternity,the four elements give power at fires birth.listen to me father my tears are crawling like forbiden prayers, there were the moon stands and
darknes falls.whispers covering the soul with wisdom.the angels feel for first time human fear,all the hate and the love that eyes can hide.once innocent now sinners.they please for redemption with a heart full of peoples rejection.
Περισσότερα... »
-
Για σένα φίλε...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Νύχτα μονάχη, σκοτεινή, τους δρόμους πήρες
καβάλα στ' Άστρο σου, του Ονείρου κυνηγός,
τσιγάρο είχες συντροφιά και μια δυο μπύρες
την ώρα εκείνη που σε ζήλεψ' ο Θεός...
Όλη η Ζωή μπρος απ' τα μάτια σου περνάει,
στιγμές με γέλια μα και δάκρυα καυτά,
κι είναι το μόνο που εδώ πέρα σε κρατάει,
πως όσα πέρασες δεν ήταν αρκετά...
Τώρα Αγγέλοι ψιθυρίζουν, νύχτα μέρα,
"Σήκω Αετέ, άνοιξε πάλι τα φτερά!
Τί κι αν σε λάβωσε του κόσμου τους η σφαίρα,
ο γαλανός ο Ουρανός σε καρτερά!"
Κι είν' όλη η δύναμη στα λόγια τους κρυμένη,
ποτάμια δάκρυα, που μέσα τους φυλούν,
ελπίδα γίνονται, μια φλόγα αναμένη,
στο μονοπάτι της Ζωής να σε κρατούν...
Νύχτα μονάχη, σκοτεινή, τους δρόμους πήρες
καβάλα στ' Άστρο σου, του Ονείρου κυνηγός,
Αγγέλους έχεις συντροφιά, φίλους και φίλες,
κι είν' η Αγάπη τους για σένα οδηγός...
**Αφιερωμένο στο Γιώργο, που παλεύει για τη Ζωή, και σε όλους όσους βρίσκονται στο πλευρό του**
Περισσότερα... »
-
Γιάννης Καράμαλης - Αγάπη δανεική...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνΤον γνώρισα στο κέντρο διασκέδασης όπου εργάζομαι τα τελευταία τρία χρόνια.
Εκείνος στην πίστα, ερμηνευτής από τους πολλά υποσχόμενους κατά τη γνώμη μου, εγώ ανάμεσα στα τραπέζια, σερβιτόρα.
Αμέτρητες οι νύχτες που, θαμώνες και εργαζόμενοι, απολαύσαμε τη φωνή του, ταξιδέψαμε μαζί του, τον χειροκροτήσαμε, ζητήσαμε ένα τραγούδι ακόμα πριν ακούσουμε εκείνο το "Καλή σας ημέρα!", την ώρα που το πρόγραμμα έκλεινε...
Και τώρα ήρθε η ωρά να μας προσφέρει ένα τραγούδι ακόμα, όχι δανεικό αυτή τη φορά...
Ο Γιάννης μας λοιπόν...
Απόψε..
Εδώ...
Σ' ένα ταξίδι ακόμα...
Με τα δικά του φτερά...
Σ' ένα δικό του ουρανό...
Εύχομαι να είναι πάντα ξάστερος Γιαννιώ...
Επιτυχίες...
Πάντα!!!
Περισσότερα... »
-
"Καρδιά μου πονάς..." Η πρώτη μελοποίηση στίχων μου...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνGet this widget Track details eSnips Social DNA
Παρά τα όσα ιδιαίτερα ψυχοφθόρα είμαι αναγκασμένη, εκ των πραγμάτων, να αντιμετωπίζω τον τελευταίο καιρό, δε μπορώ να μην είμαι πολύ χαρούμενη που κάποιοι από τους στίχους μου έτυχαν της τιμής να αποκτήσουν μουσική...
Η μελοποίηση έγινε από τον πολύ καλό φίλο μου armagedon, μέλος του μουσικού διαδικτυακού χώρου "Το Στέκι των Κιθαρωδών", χρησιμοποιώντας τους στίχους που αρχικά είχε το "Καρδιά μου υποφέρεις...".
Φίλε Άκη σ' ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για την πρωτοβουλία σου αυτή. Η μουσική σου άγγιξε τα πιο βαθιά μου συναισθήματα. Είναι λες και αισθάνθηκες όσα ένιωθα την ώρα εκείνη που η ψυχή γινόταν μελάνι πάνω στο χάρτι. Εύχομαι το αποτέλεσμα της συνεργασίας μας αυτής να αρέσει και σε άλλους τόσο όσο άρεσε και σ' εμάς!
Το τραγούδι αυτό, όπως και οτιδήποτε άλλο έχω γράψει τα δύο τελευταία χρόνια είναι αφιερωμένο, χαρισμένο, δοσμένο, στον Ουρανό που Αγάπησα, σ' Εκείνον που Λατρεύω!!!
"Καρδιά μου πονάς..."
Καρδιά μου πονάς...
"Ψυχή μου...", ρωτάς,
"...που να 'ναι Εκείνος
που τόσο αγαπάς;"
Της νύχτας σκοτάδι
κι απόψε φοράς...
Με δάκρυ και αίμα
ξανά με μεθάς...
Ονείρων παλάτια
κι Ελπίδες κομμάτια...
"Πως μου 'λειψαν Θέ' μου
τα δυο σου τα μάτια!"...
Πικρή σιγαλιά
και άδεια αγκαλιά...
"Να νιώσω πως θέλω
δικά σου φιλιά!"...
**Στίχοι: Μαρία Κ. (mantinada)/ Μουσική - Ενορχήστρωση - Ερμηνεία: Άκης (armagedon)**
Περισσότερα... »
-
Η μουσική στο αύριο...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Η μουσική στο αύριο,
η θλιψη στο παρον,
λεξεις ρυθμικα να ηχουν στο κενο,
δενουνε πικροχολα το εγω,
στον κοσμο μας αυτο προσωπα να δω και να τους πω,
πως οτι και αν ενιωσα υπαρχει σαν φυλαχτο για να τους προσεχει.
Κοιτα καθε φορα που βρεχει ουρανια ορμη δακρυων πεφτει,
σπαει κομματια γης,
αφηρημενη τεχνη,
στου λεπτου την σιγη εξασφαλισα του λογου μορφη σε γραφη,
παιρνω πνοη μετα την δυση,
ειναι θεμα ωρων να ερθει η ανατολη.
Παρεμεινα καπου στο μεσο σαν σφυρηλατης
που λακτιζοντας λεξεις, σπαθια στην πυρα,
ψιθυροι κατρακυλουσαν σαν βραχοι απο στοματα ψυχων σε περιεργα μονοπατια.
Ο κοσμος καταληγει σε ενα ομορφο πανηγυρι,
με την χαρα να κακογενναει αληθειες φτωχιες.
Οσα γραφτηκαν και αμεσως μετα σβηστηκαν,
ξυπνανε μαγισες που με τα ακροδαχτυλα κρατανε το φεγγαρι
και εκεινο χορευει σε μια μελωδια μεθης.
Εσχισα τον ουρανο σαν κομματι χαρτι
που ο αφηγητης θελησε να κρατησει κλεισμενο στο συρταρι.
Αφησα την νυχτα να απλωθει,
στο απειρο δεν εφτανε το ματι
γη, νερο και λασπη,
σποροι γιναν βλαστοι,
αναδυονται δαση με σαπιους καρπους.
Ποτε σου μην πιεις το νερο που δινουν στους νεκρους,
γιατι ξεχνας οτι μιλουν με χρησμους
ουτε φωνη, ουτε σιωπη αυτο που ακους.
Μεθυσα γλυκα,
πολυχρωμα τοπια,
νοτες σε αρμονια,
ουρλιαχτα λυκων που κυνηγουν την λεια
την τρομοκρατουν πριν την κατασπαραξουν.
Εκει που η σκεψη δεν βγαινει,
καρε καρε την καρδια μου να βλεπω να μενει χωρις φωνη
η μουσικη παρεμεινε στο αυριο γιατι στο σημερα δεν μπορουσε να ανταποκριθει,
ξηνω πληγες με αφορμη ο πονος να γινει κλαμα και το κλαμα προσευχη.
Στο χασμα που διημιουργείται ενδιαμεσα στην φαντασια και τον νου,
στο απεραντο μπλε του ουρανου,
μισος εξοριστος σε μια σελιδα μισος καπου αλλου...!!!
Περισσότερα... »
-
Η μουσικη στο αυριο
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Εξοριστος σε μια σελιδα
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Καρδιά μου πονάς...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Καρδιά μου (υ)ποφέρεις...
"Ψυχή μου...", ρωτάς,
"...που να 'ναι Εκείνος
που τόσ(ο) αγαπάς;"
Της νύχτας σκοτάδι
κι απόψε φοράς...
Με δάκρυ και αίμα
ξανά με μεθάς...
Ονείρων παλάτια
χαμένα στο χθες
κι Ελπίδες κομμάτια,
κρυφές μας πληγές...
Σιωπές που ουρλιάζουν
και άδει(α) αγκαλιά...
"Πως θέλω να νιώσω
δικά σου φιλιά!"...
Καρδιά μου (υ)ποφέρεις...
"Ψυχή μου...", ρωτάς,
"...που να 'ναι Εκείνος
που τόσ(ο) αγαπάς;"
Περισσότερα... »
-
Μουσικό blog-ο-παίχνιδο...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνΛίγες μέρες πριν με προσκάλεσε σε μουσικό παιχνίδι ο φίλος JK Ο ΣΚΡΟΥΤΖΑΚΟΣ την οποία και δεν αρνήθηκα...
Το πρόβλημά μου είναι πως αν αρχίσω να αναρτώ όσα τραγούδια με αγγίζουν αυτό τον καιρό δε γνωρίζω πόσο χρόνο ή χώρο θα χρειαστεί για να το κάνω. Γι' αυτό και επέλεξα μερικά από αυτά, τα πιο σημαντικά για μένα των τελευταίων δύο χρόνων της ζωής μου...
Λάβετε θέσεις, ξεκινώ...
Καλή σας ακρόαση!
Αυτοβιογραφικό το πρώτο λοιπόν...
Του Ουρανού...
Του Έρωτα...
Του Ονείρου...
Της Προσμονής...
Της Ζωής και της Αλήθειας...
Και για το τέλος ένα τραγούδι που έγραψα εγώ. Δεν έχει ακόμα μουσική αλλά σύντομα θα γίνει κι αυτό χάρη σε κάποιο διαδικτυακό γνωστό μου που προσφέρθηκε να μου κάνει την τιμή να το μελοποιήσει. Όταν με το καλό γίνει θα το ακούσετε κι εσείς...
Η απουσία ...αγιάτρευτη πληγή!
Σε δέσαν' ενοχές του παρελθόντος
σε θάνατου αργόσυρτο ρυθμό
κι αδύνατο φαντάζει να ξεφύγεις,
αφήνεσαι στον άδικο χαμό...
Οι νύχτες σου γεμίσαν εφιάλτες,
σκοτάδι θα σκεπάζει τις στιγμές,
αγάπες, των ονείρων τρομοκράτες,
σε μάθανε να ζεις με εμμονές...
Τώρα ο χρόνος κυνηγά κάθε σου σκέψη,
η απουσία, αγιάτρευτη πληγή,
επιλογές σου που σ' έχουν καταστρέψει
και σ' έθαψαν βαθιά μέσα στη γη...
Κι εμένα, που μαζί σου αργοπεθαίνω,
δε γύρισες να δεις ένα λεπτό,
μ' άφησες, μόνη, εδώ να περιμένω,
σε δάκρυα - πελάγη να βουτώ...
Τώρα ο χρόνος κυνηγά κάθε σου σκέψη,
η απουσία, αγιάτρευτη πληγή,
επιλογές σου που σ' έχουν καταστρέψει
και σ' έθαψαν βαθιά μέσα στη γη...
Αυτά ήταν...
Αν κάποιος από εσάς θέλει να παίξει, ας το κάνει.
Πρόσκληση θα στείλω για την ώρα μόνο στο φίλο μου Black_BattleDragon (γιατί όλοι οι υπόλοιποι ήταν καλεσμένοι του JK :P)...
Καλό μας ξημέρωμα!
Περισσότερα... »
-
Εις θάνατον!
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Η αίθουσα του δικαστηρίου κατάμεστη με κόσμο ήταν. Στο ακροατήριο κάθε λογής άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες, μεροκαματιάρηδες μα και άτομα της "υψηλής κοινωνίας" περίμεναν τους δικαστές να ανέβουν στα έδρανά τους για να αρχίσει η δίκη. Ακόμα και παιδιά είχαν φέρει κάποιοι γονείς, για να μαθαίνουν!.. Μια συνεχής βοή ερχόταν από τους διαδρόμους του μεγάρου. "Πηγαδάκια" εδώ κι εκεί ανθρώπων που προσπαθούσαν να προβλέψουν το αποτέλεσμά της. Μιας δίκης που εδώ και μέρες απασχολούσε τα ΜΜΕ και την ευρύτερη κοινωνική γνώμη. Ξαφνικά ένα καμπανάκι χτύπησε και η φωνή του κλητήρα ακούστηκε...
- Ησυχία στο ακροατήριο, άρχεται η συνεδρίασις!!
Οι παρευρισκόμενοι, που τόση ώρα όρθιοι περίμεναν, μπήκαν στην αίθουσα και έκατσαν στις θέσεις τους. Μερικοί ακόμα ψίθυροι εδώ κι εκεί, λίγο πριν η πόρτα πίσω από τα δικαστικά έδρανα ανοίξει, κι έπειτα σιωπή. Οι δικαστές άρχισαν να βγαίνουν κι ένας ένας να παίρνουν τις θέσεις τους. Όταν όλοι τους έκατσαν η φωνή του κλητήρα ακούστηκε, ακόμα μια φορά, να αναγγέλει την είσοδο του Προέδρου του δικαστηρίου. Με μιας όλοι σηκώθηκαν και έμειναν όρθιοι ως τη στιγμή που εκείνος κάθισε.
Έδειχνε σοφός μα κάτι χαλούσε την εικόνα του. Κάτι ήταν που έκανε τους άλλους να τον φοβούνται, μα κανείς ποτέ δε μπόρεσε να καταλάβει τί. Φόρεσε τα γυαλιά του, κοίταξε για ένα λεπτό τα χαρτιά της δικογραφίας που είχε μπροστά του κι έπειτα είπε:
- Να προσέλθει η κατηγορουμένη!
Μια πόρτα άνοιξε στα αριστερά της αίθουσας και από μέσα βγήκαν έξι ένστολοι. Οι τέσσερις από αυτούς στάθηκαν δεξιά κι αριστερά από την καρέκλα όπου η κατηγορουμένη θα καθόταν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ενώ οι άλλοι δύο στάθηκαν πίσω της αφού πρώτα την έβαλαν στη θέση της. Με την είσοδό της τα φλας των φωτογράφων άστραψαν και οι ψίθυροι ακόμα μια φορά φούντωσαν καθώς το ακροατήριο άρχισε να σχολιάζει την εμφάνισή της.
Σε τίποτα δεν έμοιαζε με εγκληματία κι όμως σαν τέτοια δικαζόταν σήμερα. Καστανή, γύρω στα τριάντα, είχε μια ηρεμία στην έκφρασή της που έκανε σε όλους εντύπωση. Δεν έμοιαζε να φοβάται ιδιαίτερα για το τι είχε να αντιμετωπίσει εκεί μέσα, μόνο τα μάτια της, εκείνα τα τεράστια καταπράσινα μάτια, ήταν κόκκινα και πρησμένα σα να έκλαιγε ώρες πολλές πριν διαβεί το κατώφλι του δικαστηρίου.
Ο Πρόεδρος κοίταξε ακόμα μια φορά τα χαρτιά του και της απευθύνθηκε:
- Χμμ.. Είναι πολύ σοβαρές οι κατηγορίες σας δεσποινίς μου, το γνωρίζετε;
Εκείνη με σκυμμένο το κεφάλι έγνεψε καταφατικά.
- Κι απ' ότι βλέπω αρνηθήκατε την παρουσία συνηγόρου υπεράσπισης. Μήπως αλλάξατε γνώμη;
"Όχι" έγνεψε εκείνη...
- Μάλιστα... οπότε δε βλέπω το λόγο γιατί να καθυστερούμε άλλο. Θα ξεκινήσω διαβάζοντάς σας το κατηγορητήριο. Να σας ενημερώσω πως όλα τα στοιχεία, που εδώ και μέρες εγώ και οι συνεργάτες μου μελετάμε, όλα δείχνουν την ενοχή σας. Παρ' όλα αυτά έχετε το δικαίωμα να προχωρήσετε σε έφεση αν θεωρήσετε πως η απόφασή μας σας αδικεί... Λοιπόν, ξεκινώ...
Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της και στο ξύλινο πάτωμα έπεσε. Μα κανείς δεν το πρόσεξε...
- Κατηγορήστε πως ερωτευθήκατε!
- Κατηγορήστε πως αγαπήσατε παράφορα!
- Κατηγορήστε πως κάνατε όνειρα για μια ζωή διαφορετική, όμορφη!
- Κατηγορήστε πως δεν ντραπήκατε να δηλώσετε όλα τα παραπάνω!
- Κατηγορήστε πως, όταν σας ζητήθηκε, κάνατε υπομονή!
- Κατηγορήστε πως δεν αντέξατε να υπομένετε όσο σας ζητήθηκε!
- Κατηγορήστε πως συγχωρέσατε λάθη που σας πλήγωσαν πολύ!
- Κατηγορήστε πως, κι εσείς, κάνατε λάθη στην προσπάθεια να πραγματοποιήσετε όλα αυτά που αποκαλείτε "όνειρα σας"!
- Και, τέλος, κατηγορήστε πως μετανιώσατε για όλα σας τα λάθη και ζητήσατε μια ευκαιρία να επανορθώσετε και να συνεχίσετε να ονειρεύεστε!
Η κατηγορουμένη σήκωσε το κεφάλι και το βλέμμα της καρφώθηκε σ' εκείνο του Προέδρου που μόλις είχε ολοκληρώσει την ανάγνωση του κατηγορητηρίου.
- Λοιπόν κατηγορουμένη, τί έχεις να δηλώσεις;
Αυτή τη φορά όλοι είδαν το δάκρυ στην άκρη των ματιών της, ένα δάκρυ που, σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα, ποτέ δεν κύλησε. Εκείνη χαμογέλασε και με δυνατή φωνή, δίχως φόβο κανένα, είπε:
- ΕΝΟΧΗ!!
Ο Πρόεδρος χαμογέλασε με ικανοποίηση, έβγαλε τα γυαλιά του και της απευθύνθηκε ξανά.
- Αναγνωρίζεις λοιπόν την ενοχή σου. Ωραία! Γνωρίζεις όμως πως για τις εν λόγω κατηγορίες δεν υπάρχουν ελαφρυντικά, ούτε καν εκείνο της παραδοχής της ενοχής; Γνωρίζεις τί σημαίνει αυτό κορίτσι μου;
- Ναι! "Εις θάνατον!" αυτό σημαίνει... απάντησε εκείνη.
- Μήπως θέλεις να αλλάξεις τη δήλωσή σου; Επιθυμείς μήπως να προχωρήσεις σε έφεση της αποφάσεως;
- ΕΝΟΧΗ! Αυτό δηλώνω και δεν το παίρνω πίσω. ΕΝΟΧΗ!
- Πολύ καλά λοιπόν. Διακόπτουμε για πέντε λεπτά εως ότου το σώμα του δικαστηρίου συσκεφθεί για να αποφασίσει με ποιο τρόπο θα εκτελεσθεί η ποινή σου...
Πέντε λεπτά, ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω δε χρειάστηκε για να βγει η οριστική απόφαση. Οι δικαστές επέστρεψαν και ο Πρόεδρος ανακοίνωσε με ποιο τρόπο θα γινόταν η εκτέλεση. Είχαν πολλές επιλογές πάνω σ' αυτό το ζήτημα, πάρα πολλές... Θεώρησαν όμως πως η περίσταση απαιτούσε κάτι θεαματικό, κάτι που είχε πολλά χρόνια να γίνει. Κάτι που θα ήταν ότι καλύτερο ώστε να παραδειγματιστούν και όσοι άλλοι θα τολμούσαν να σκεφτούν έστω να πράξουν με τρόπο ανάλογο στο μέλλον.
Η λαιμητόμος στήθηκε γρήγορα στο κέντρο της πλατείας μπροστά από το δικαστικό μέγαρο. Ο κόσμος, που πριν βρισκόταν εντός της αίθουσας, τώρα ήταν έξω και μαζί μ' αυτούς κι άλλοι πολλοί που έμαθαν για την απόφαση από τα έκτακτα δελτία ειδήσεων και πήγαν για να ...απολαύσουν το θέαμα. Κάμποσοι ένστολοι βρίσκονταν επίσης εκεί για να ελέγχουν το πλήθος. Σε μισή ώρα όλα θα ήταν έτοιμα.
Στο γραφείο του Προέδρου η γραμματέας ετοίμαζε τα τελευταία έγγραφα, εκείνα που θα έδιναν το πράσινο φως για να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Ο Πρόεδρος κοιτούσε από το παράθυρο το πλήθος που ήταν μαζεμένο γύρω από την πλατεία και τα μάτια του έλαμπαν από ικανοποίηση. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε κι ένας από τους υποτακτικούς του μπήκε μέσα.
- Πρόεδρε είμαστε έτοιμοι!
- Ωραία! Τα χαρτιά είναι πάνω στο γραφείο, πάρτα και ξεκινήστε. Και όπως είπαμε, έτσι;
- Ναι Πρόεδρε, όπως ακριβώς είπαμε, μην ανησυχείς για τίποτα...
Η κατηγορουμένη βγήκε από το κτίριο συνοδεία των έξι φρουρών που στιγμή δεν την άφηναν από κοντά τους. Με αργό βήμα πλησίασε τη λαιμητόμο, το βωμό της θυσίας της, αγέρωχη, με το κεφάλι ψηλά. Το πλήθος έβγαζε άναρθρες κραυγές ικανοποίησης, διψούσαν για αίμα, το δικό της αίμα. Τρια σκαλιά τη χώριζαν από το θάνατο, τα ανέβηκε και στάθηκε μπροστά από το δήμιό της. Εκείνος πήγε να της φορέσει μια μαύρη κουκούλα μα δεν τα κατάφερε. Ήθελε να βλέπει φως πριν, μια για πάντα, στο σκοτάδι χαθεί.
- Η εκτέλεση έχει οριστεί να ξεκινήσει σε πέντε λεπτά από τώρα, αμέσως μόλις η καμπάνα σημάνει επτά. Έχεις κάποια τελευταία επιθυμία, θέλεις να δηλώσεις κάτι;
"Ναι" έγνεψε εκείνη και μόλις ο δήμιος της έδωσε το ελεύθερο φώναξε με όση δύναμη είχε απομείνει μέσα της:
- Σ' ΑΓΑΠΑΩ! Τ' ΑΚΟΥΣ; Σ' ΑΓΑΠΑΩ!...
Η ηχώ της φωνής της ταξίδεψε στους δρόμους της πόλης, βγήκε έξω από αυτήν και έφτασε μέχρι τις πιο ψηλές βουνορφές, μέχρι την άκρη του ορίζοντα, εκεί που Ουρανός και Θάλασσα γίνονταν ένα... Στο δικαστικό μέγαρο ράγισαν τα κρύσταλα των παραθύρων. Και ο Πρόεδρος, που χωμένος βρισκόταν στην αναπαυτική μπερζέρα του, αναφώνησε όλο ευτυχία τρίβοντας τα χέρια του "Υπέροχα! Υπέροχα!".
Ένα σφύριγμα ακούστηκε καθώς η λεπίδα έσκιζε τον αέρα, ένας γδούπος κι έπειτα τίποτα. Σιωπή... Το πλήθος κοίταζε απογοητευμένο, δε μπορούσε να πιστέψει σ' αυτό που αντίκριζε. Το αίμα, εκείνο το αίμα που ανυπομονούσαν να δουν δεν έτρεξε ποτέ. Ούτε μια στάλα κόκκινη. Μόνο ένα υγρό διάφανο, σα νερό, σα δάκρυ, και μια ευωδιά σα να βρισκόσουν σε ένα δάσος ανθισμένες λεμονιές. Οι φρουροί πήραν το άψυχο κορμί. Όλα είχαν τελειώσει. Επιστροφή στη βαρετή καθημερινότητα...
Ο υποτακτικός του Προέδρου μπήκε στο γραφείο ξανά, αυτή τη φορά κρατώντας σφιχτά στα χέρια του και με μεγάλη προσόχη ένα μικρό κουτί.
- Όλα όπως τα ζήτησες Πρόεδρε. Εδώ στο 'χω...
Εκείνος άπλωσε τα χέρια και πήρε το κουτάκι. Το έφερε κοντά στο πρόσωπό του και το άνοιξε σιγά σιγά, όσο προσεκτικότερα μπορούσε, έριξε μια κλεφτή ματιά μέσα, για να το κλείσει αμέσως πάλι πριν το φυλάξει μέσα στην τσάντα που πάντα μαζί του κουβαλούσε.
- Πες στον οδηγό μου να ετοιμάσει το αυτοκίνητο. Κατεβαίνω και ξεκινάμε για το σπίτι.
Στο δρόμο δε μίλησε καθόλου, σκεφτικός καθόταν, κοιτούσε την τσάντα και χαμογελούσε. Δεν άργησαν να φτάσουν. Γρήγορα κατέβηκε από το αμάξι και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιό του. Μπήκε μέσα, άνοιξε ένα ντουλάπι και πήρε ένα γυάλινο βαζάκι. Είχε κάμποσα τέτοια εκεί μέσα, όλα με βιδωτό κούμπωμα, σαν κι εκείνα που οι γυναίκες χρησιμοποιούν στην κουζίνα τους για να φυλάνε αποξηραμένα μυρωδικά. Έπειτα άνοιξε ένα συρτάρι, πήρε ένα κλειδί και βγήκε από το δωμάτιο. Με βήμα γοργό κατευθύνθηκε σε ένα δωμάτιο που βρισκόταν λίγα βήματα πιο πέρα. Ξεκλείδωσε και μπήκε μέσα.
Ήταν ένα δωμάτιο παράξενο. Όλοι οι τοίχοι γεμάτοι βιβλιοθήκες μα πουθενά κανένα βιβλίο. Αντίθετα όλα σχεδόν τα ράφια ήταν γεμάτα από βαζάκια γυάλινα σαν κι αυτό που πριν λίγο είχε πάρει από το δωμάτιό του. Εκατοντάδες βαζάκια, όλα άδεια... Παράθυρο είχε μόνο ένα και κουρτίνες μαύρες, από ύφασμα βαρύ, το πλαισίωναν. Τώρα ήταν στην άκρη τραβηγμένες για να φωτίζει λιγάκι το δωμάτιο. Και στη μέση μια πολυθρόνα κι ένα τραπεζάκι με ένα μπουκάλι κονιάκ κι ένα ποτήρι.
- Πατέρα; ακούστηκε μια φωνή πίσω από την πόρτα.
- Έλα Γιέ μου, πέρασε μέσα.
- Σίγουρα Πατέρα; Ποτέ πριν δε μου επέτρεψες να μπω εδώ.
- Πέρασε είπα, έλα, θέλω να δεις κάτι.
Γύρω στα δεκαπέντε θα 'τανε, ψηλό παιδί, αδύνατο, με ένα πρόσωπο γλυκό, αθώο, όμορφο. Σε τίποτα δε θύμιζε τον πατέρα του. Στάθηκε δίπλα του και τον κοίταξε με απορία.
- Τί είναι όλα αυτά τα βαζάκια Πατέρα; Και γιατί είναι όλα άδεια;
- Μη βιάζεσαι Γιέ μου, κάθε πράγμα στον καιρό του. Πρώτα πες μου, έμαθες τι υπόθεση δίκαζα σήμερα;
- Ναι Πατέρα, έμαθα.
- Και έμαθες τι απόφαση πάρθηκε;
- Ναι, εις θάνατον, στη λαιμητόμο. Άκουσα μάλιστα πως έγινε και κάτι παράξενο.
- Ναι ε; Τι ακριβώς;
- Δεν είδε κανείς αίμα, μόνο νερό, και μύριζε παντού λεμόνι...
- Έτσι ακριβώς Γιέ μου, συμβαίνει καμιά φορά κι αυτό.
- Μα γιατί συνέβη, ξέρεις εσύ Πατέρα;
- Ναι μικρέ, ξέρω. Γι' αυτό σε άφησα να μπεις σήμερα εδώ, για να μάθεις κι εσύ. Βλέπεις αυτό εδώ το κουτάκι; Έχει μέσα κάτι πολύτιμο, κάτι που σπάνια βρίσκεις πια όσο κι αν ψάχνεις. Έχει μια Ψυχή...
- Ψυχή; Τι εννοείς Πατέρα; Πως είναι δυνατό να χωρέσει μια Ψυχή σε ένα τόσο δα κουτάκι;
- Κι όμως αγόρι μου, χωράει. Γιατί η Ψυχή δε μετριέται με κιλά ή μέτρα. Η Ψυχή μετριέται από την ικανότητά της να Αγαπάει. Έτσι μετριέται. Φέρε μου τώρα εκείνο το άδειο βαζάκι από το τραπεζάκι.
- Μα όλα άδεια είναι Πατέρα.
- Δεν είναι, τώρα θα δεις.
Ο νέος έδωσε στον πατέρα του το βάζο, αφού πρώτα το άνοιξε, κι εκείνος, με μεγάλη προσοχή ακούπησε το κουτάκι στο στόμιο και, με γρήγορες κινήσεις, βίδωσε το καπάκι όσο πιο σφιχτά μπορούσε.
- Πατέρα δεν καταλαβαίνω...
- Θα καταλάβεις. Κλείσε τις κουρτίνες...
- Ν' ανάψω πρώτα ένα φως, θα σκοτεινιάσει αν τις κλείσω.
- Κάνε αυτό που σου είπα και τίποτα άλλο.
Με μια κίνηση οι κουρτίνες έκλεισαν και τότε ο μικρός με έκδηλη την έκπληξη στο πρόσωπό του είπε:
- Πατέρα... είναι υπέροχο!
- Ναι Γιέ μου, είναι...
- Τόσο Φως!
- Οι Ψυχές Γιέ μου... οι Ψυχές που ξέρουν ν' Αγαπούν δε σβήνουν ποτέ. Αιώνια υπάρχουν για να φωτίζουν τα σκοτεινά μονοπάτια της ζωής και να βοηθούν τις άλλες, τις Χαμένες, το δρόμο τους να βρίσκουν.
- Μα αν είναι κλεισμένες στο βαζάκι πως θα βοηθήσουν Πατέρα;
- Ανόητες ερωτήσεις. Απλά δε θα βοηθήσουν. Και ξέρεις γιατί; Γιατί εδώ μέσα μαζεύω μόνο τις Ψυχές που μάταια προσπάθησαν, τις Ψυχές που πληγώθηκαν προσπαθώντας. Να μην ανησυχείς λοιπόν, είναι καλύτερα εδώ, είναι ασφαλείς εδώ...
Ο μικρός προσπαθούσε να καταλάβει μα ήταν αδύνατο. Αν οι Ψυχές φυλακισμένες είναι δε μπορούν κανένα να βοηθήσουν, είτε το θέλει, είτε όχι. Δεν είναι σωστό να είναι φυλακισμένες, όχι! Μα αυτό δεν το είπε στον πατέρα του. Όχι, δεν έπρεπε να του το πει...
Το ίδιο βράδυ ο μικρός τρύπωσε στο δωμάτιο των γονιών του, άνοιξε το συρτάρι, πήρε το κλειδί και πήγε όσο πιο αθόρυβα γινόταν στο δωμάτιο των Ψυχών. Το Φως τους, διάχυτο παντού στο χώρο, να σε υπνωτίσει μπορούσε. Πλησίασε το παράθυρο και αφού το άνοιξε άρχισε να ανοίγει ένα ένα τα βαζάκια. Οι Ψυχές ξεχύθηκαν με δύναμη και ένα φωτεινό πέπλο τύλιξε το σπίτι. Κι έπειτα χάθηκαν μακριά φωτίζοντας τα μονοπάτια, αναζητώντας Χαμένες Ψυχές να βοηθήσουν. Κι η πλάση μυρωδιές γέμισε... γιασεμί, ευκάλυπτος, βασιλικός, τριαντάφυλλο, λεμόνι!...
Σε λιγάκι ξημέρωσε. Στο σπίτι του Προέδρου όλοι κοιμόντουσαν ακόμη. Ώσπου μια αγωνιώδης κραυγή έσκισε τη σιωπή κι όλους τους σήκωσε στο πόδι...
- ΟΧΙΙΙ!!!...
ΤΕΛΟΣ
Περισσότερα... »
-
Αγάπα με...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Ανήμπορη να γράψω αυτές τις μέρες -καλώς ή κακώς συμβαίνει κι αυτό- επέλεξα γι' απόψε ένα κείμενο του φίλου μου του Μάκη. Σ' ευχαριστώ φιλαράκι, ήταν ότι πρέπει για μια νύχτα που δε λέει να περάσει...
Αγάπα με...
Να με Αγαπάς γι αυτό που Είμαι,
Όχι για εκείνο που θα ήθελες να Είμαι.
Έτσι θα Είμαι Πάντα Αληθινός !
Να με Αγαπάς για Όλα αυτά που σου Δίνω,
Όχι για εκείνα που λες ότι σου Στερώ.
Έτσι θα Εκτιμάς την Προσπάθειά Μου !
Να με Αγαπάς για Όλα αυτά που σου Λέω,
Όχι για εκείνα που ακόμα Δεν έχω Πει.
Έτσι θα Ακούς Λόγια Καρδιάς κ Ψυχής !
Να με Ακούς Πραγματικά όταν σου Μιλάω,
Όχι Στείρα και Eθελοκωφεύοντας.
Έτσι θα Μοιράζεσαι τις Σκέψεις Μου !
Να με Αγκαλιάζεις κ να με Φιλάς με Πάθος,
Όχι από Υποχρέωση μα από Επιθυμία.
Έτσι θα Νιώθω Ασφαλής κ Σίγουρος !
Να μου Μιλάς κ να με Κοιτάς στα Μάτια,
Όχι για να με Μαλώνεις μα για να σε Νιώσω.
Έτσι θα Ξέρω ότι Είμαστε Ένα !
Να με Κάνεις να Δακρύζω κ να Κλαίω,
Όχι από Πόνο κ Πίκρα μα από Χαρά κ Ευτυχία.
Έτσι θα Ζω Πλήρης από Αγάπη !
Κ τέλος όταν Ακούς αυτό Τραγούδι να Είμαι μια Θύμηση...
"Να με Προσέχεις
Γιατί έχω πέσει Χαμηλά,
Έχω πέσει Χαμηλά,
Μάτια μου Γλυκά,
να με Αντέχεις.
Να με Προσέχεις,
μέχρι να Σηκωθώ ξανά,
Λίγο ακόμα Μοναχά,
Μάτια μου Γλυκά,
να με Αντέχεις.
Να με Προσέχεις...."
Γιατί ....
Έχω Εσένα κ Έχεις Εμένα ...
κ Μόνο...
Αφιερωμένο σε όποιον αγγίζει...
MakisMc aka Papios
"Όταν σου έδειξα το φεγγάρι, κοιτούσες το δάχτυλο;"
Περισσότερα... »
-
Αυτοβιογραφία...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνEnclosure: [download]
Οι ζωές μας έχουν πολλές διακυμάνσεις κατά καιρούς. Κάποιες στιγμές είμαστε ευτυχισμένοι και κάποιες άλλες δε μπορούμε να ξεφύγουμε από τη θλίψη, τη δυστυχία.
Στη ζωή μου οι δυστυχισμένες στιγμές υπήρξαν ανέκαθεν περισσότερες. Από τις πρώτες μου μνήμες εως και σήμερα η πίκρα ήταν το συχνότερό μου βίωμα. Πάντα ένιωθα μόνη, αποκομμένη απ' όλους κι απ' όλα και, δυστυχώς, δεν ήταν της φαντασίας μου.
Στην οικογένειά μου ένιωθα ξένη αρκετά συχνά, κάποιες φορές ακόμα κι ανεπιθύμητη. Ο πατέρας μου ήθελε αγόρι να είναι το πρώτο του παιδί και δεν δοκίμαζε ούτε καν να το κρύψει. Η μητέρα μου πάλι είχε μια έκδηλη αδυναμία προς τη μικρότερη αδερφή μου και ούτε κι εκείνη μπορούσε να το κρύψει.
Σαν παιδί παρέες δεν είχα. Με ύψος 1.80μ. από την έκτη του δημοτικού, λίγα κιλάκια παραπάνω για να μην αισθάνομαι ενοχές που ..."τα παιδάκια στην Αιθιοπία πεινάνε" και άριστες επιδόσεις στα μαθήματα, δεν ήμουν και η δημοφιλέστερη. Το αντίθετο μάλλον συνέβαινε... Έτσι, ακόμα και οι λίγες φίλες που είχα, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, με έκαναν παρέα για να μπορούν να αντιγράφουν σε κάποιο διαγώνισμα ή να λύνουν δίχως κόπο κάποια άσκηση που πιθανόν τις δυσκόλευε.
Η ανάγκη μου για ανθρώπινη επαφή όμως υπήρχε. Η ανάγκη για αγάπη, αποδοχή, συμπάθεια πραγματική και όχι από συμφέρον, δεν έπαυε να υπάρχει και συχνά να με τυραννάει. Κι όλο κλεινόμουν στον μικρόκοσμο του εαυτού μου με μόνη μου διέξοδο την ενασχόλησή μου για αρκετά χρόνια με το στίβο.
Το όνειρο που εκείνη την εποχή είχα αφορούσε τον αθλητισμό. Έπειτα από πολλή δουλειά και σκληρή προσπάθεια είχα καταφέρει να συναγωνίζομαι άτομα που ο πρωταθλητισμός ήταν η ζωή τους. Τι πιο φυσικό λοιπόν για μένα από το να επιλέξω ως επάγγελμα εκείνο της γυμνάστριας. Δυστυχώς ακόμα κι εδώ η τύχη δεν ήταν με το μέρος μου.
Στην πενταήμερη ήμουν, στην πρώτη μου νύχτα στη Θεσσαλονίκη, όταν έπαθα ρήξη συνδέσμου στον αστράγαλο. Οι πόνοι αφόρητοι μα άντεξα μια ολόκληρη νύχτα προκειμένου να μη χαλάσω τη βραδιά των υπολοίπων. Το επόμενο πρωί επισκέφθηκα ένα ιδιωτικό ορθοπεδικό ιατρείο και, αφού με εξέτασε ο γιατρός, μου συνέστησε "ειδική αγωγή" για την κατάστασή μου και με παρέπεμψε να επισκεφθώ το δικό μου γιατρό στην Κρήτη αν ο πόνος επέμενε έπειτα από την ολοκλήρωσή της. Όταν αργότερα χρειάστηκε να με δει ο γιατρός μου πληροφορήθηκα πως δεν είχα πάρει τη σωστή αγωγή, καθώς η διάγνωση είχε γίνει με μια απλή ψηλάφιση της τραυματισμένης περιοχής. Με λίγα λόγια, θα έπρεπε να έχω βάλει γύψο από την πρώτη στιγμή και όχι να περπατάω ελεύθερα με τη βοήθεια των ισχυρών παυσίπονων. Τρεις μήνες αργότερα έδωσα εξετάσεις δίχως αποτέλεσμα μιας και το πόδι μου εξακολουθούσε να είναι ασταθές.
Την ίδια περίπου εποχή τόλμησα να ερωτευθώ, να πληγωθώ κι έπειτα να δοκιμάσω ξανά με κάποιον που έδειχνε να ενδιαφέρεται για εμένα κι όχι για τους βαθμούς που έφερνα στο σχολείο. Το αίσθημα της αποδοχής, της επιβεβαίωσης, τα όνειρα για ένα αύριο με αγάπη, ίσως και μια οικογένεια, με έφεραν πολύ γρήγορα στα σκαλιά της εκκλησίας, ντυμένη νυφούλα. Ήμουν εικοσιενός χρονών.
Παρέμεινα παντρεμένη εννιά χρόνια, στο διάστημα των οποίων απέκτησα παιδιά αλλά και πολλές άσχημες εμπειρίες μέσα στις οποίες υπήρχε η επαναλαμβανόμενη απιστία, το κοινώς λεγόμενο "κέρατο", αλλά και οι συχνοί και έντονοι καβγάδες οι οποίοι συνήθως κατέληγαν σε έντονες βιαιοπραγίες εις βάρος μου.
Έζησα πολλά χρόνια ρίχνοντας όλες τις ευθύνες πάνω μου για τα όσα ζούσα. Πίστευα πως ήμουν άσχημη, ανίκανη, ανάξια και πως άξιζα κάθε τιμωρία από τον τότε "σύντροφό" μου.
Για χάρη της οικογένειας, για χάρη των παιδιών, αλλά και γιατί φοβόμουν πως δε θα είχα τις δυνάμεις να ανταπεξέλθω σε ένα διαζύγιο ή στα ..."λόγια του κόσμου", έμενα εγκλωβισμένη σε ένα γάμο που με ωθούσε ολοένα και περισσότερο στο σκοτάδι.
Κατέληξα να παίρνω αντικαταθλιπτικά για να ηρεμώ και να μην έχω ασταμάτητους πονοκεφάλους για μέρες. Τα "λίγα κιλά παραπάνω" έγιναν υπερβολικά πολλά και έπαψα να ενδιαφέρομαι για τον εαυτό μου. Αφέθηκα στο αδιέξοδό μου και έμεινα εκεί. Για πολύ καιρό...
Και καθώς ο χρόνος περνούσε θέλησα, ενοχοποιώντας ακόμα μια φορά τον εαυτό μου, να κάνω κάτι για να "σώσω" το γάμο μου. Αποφάσισα να αλλάξω! Εμφάνιση κυρίως αλλά και συμπεριφορά. Ήθελα να πιστεύω πως θα μπορούσα να ξανακερδίσω τη ζωή μου και να έχω μια οικογένεια φυσιολογική. Και τα κατάφερα, μέχρι ενός σημείου τουλάχιστον...
Κατάφερα να αδυνατίσω, άλλαξα τρόπο ντυσίματος, απέκτησα αυτοπεποίθηση και μαζί με όλα αυτά μερικούς ακόμα μώλωπες καθώς ως "χοντρή" ήμουν "αηδιαστική" και ως αδύνατη ήμουν η "τσούλα", η "πουτανά" και μερικά ακόμα καλολογικά επίθετα που καλό θα ήταν να μην αναφέρω.
Κάπου εκεί ξεχείλισσε το ποτήρι μου και αποφάσισα πως όλα ήταν ανώφελα εξ' αρχής. Δεν υπήρχε αγάπη, ποτέ δεν υπήρξε. Άδικα όλα, εκτός ίσως από το ότι με όλα όσα έζησα απέκτησα δυνάμεις, ατσαλώθηκα με κάθε δυνατό τρόπο. Και πάλι όμως δεν έφυγα...
Το διαζύγιο ήρθε λίγο αργότερα, επιλογή όχι δική μου αρχικά καθώς δεν ήμουν εγώ εκείνη που εγκατέλειψα τη "συζυγική στέγη". Λίγες μέρες πριν κλείσουν τα σχολεία ήταν θυμάμαι όταν έλαβε χώρα ένας ακόμα καβγάς, περισσότερο βίαιος από ποτέ, η πόρτα άνοιξε κι έμεινα μόνη με τα παιδιά μου. Αυτή τη φορά όμως δε σκέφτηκα τίποτα, ξεκίνησα τις διαδικασίες του διαζυγίου, άλλαξα σπίτι, αν και είχα κάθε δικαίωμα να μείνω στο μέχρι τότε σπίτι μου, δούλεψα σαν το σκυλί - ίσως και περισσότερο κάποιες φορές - και τα κατάφερα.
Βοήθεια ακόμα και σήμερα δεν έχω από κανένα. Ο πρώην μου αρνείται να καταβάλλει το ποσό των 400€ το μήνα για τη διατροφή των παιδιών και η οικογένειά μου δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να με στηρίξει οπότε όλα είναι υπό την ευθύνη μου. Προβλήματα κατά καιρούς έχω ακόμα μαζί του αλλά πλέον πατάω στα πόδια μου και ξέρω με ποιον τρόπο να τον αντιμετωπίσω. Ακόμα όμως κι όταν χρειάστηκα βοήθεια, στα πρώτα μου τότε βήματα προς την ανεξαρτησία, την αρνήθηκα πεισματικά από όποιον κι αν προερχόταν. Ήθελα να μάθω να "κολυμπάω" στα βαθιά, στη φουρτούνα, κι όχι να πιαστώ από ένα "σωσίβιο" που ίσως κάποτε χανόταν από τη ζωή μου. Και έμαθα...
Μόνιμη δουλειά δεν έχω, λίγο από τουρισμό το καλοκαίρι παράλληλα με τριήμερα σε ένα κέντρο διασκέδασης. Όσο για το χειμώνα, ταμείο ανεργίας παράλληλα με τα προαναφερθέντα τριήμερα. Δύσκολα τα πράγματα αλλά δεν παραπονιέμαι καθώς τα καταφέρνω καλύτερα από πολλούς άλλους που μόνη τους ευθύνη είναι ο εαυτός τους.
Το μέλλον μου δε γνωρίζω ποιο θα είναι. Ποιος μπορεί να πει πως γνωρίζει κάτι τέτοιο; Ίσως κάπου στην πορεία της ζωής μου να στραβώσουν όλα και να μη μπορώ να ανταπεξέλθω πλέον, ίσως πάλι και όχι. Ίσως έρθει μια μέρα που θα νιώσω πως "όσα κι αν πέρασα χαλάλι" μπροστά στην ευτυχία που θα μπορώ πλέον να αισθάνομαι. Κι ίσως στεγνώσουν τα δάκρυα που ταλαιπωρούν τα μάτια μου. Ίσως...
Ένα όνειρο έχω πια, λίγο ρομαντικό - εως πολύ θα έλεγαν κάποιοι - μα αυτό είναι κι εύχομαι να έχω την ευκαιρία να δοκιμάσω να το πραγματοποιήσω. Ένα σπιτάκι, να βλέπει θάλασσα, κι έναν κήπο γεμάτο λουλούδια, λεμονιές και γιασεμιά, κι όλα του κόσμου τα μυρωδικά... Και στο πλάι μου εκείνον, τον άνθρωπο που στο δρόμο μου βρέθηκε και έδωσε πραγματικό νόημα στη ζωή μου. Να τον αγαπάω και να μ' αγαπάει, να τον φροντίζω, να τον βοηθάω σε ότι χρειάζεται, να νοιάζεται για μένα όσο εγώ για εκείνον. Να ζήσω μαζί του στο δικό μας Παράδεισο, έναν Παράδεισο επί γης, πραγματικό, όχι ιδεατό.
Όνειρα...
Αδύνατο να ζούμε δίχως αυτά. Κι ας το κάνουμε από ανάγκη πολλές φορές. Δε ζούμε πραγματικά, όχι, απλά υπάρχουμε σαν σκιές και χανόμαστε κάθε που πέφτει το σκοτάδι...
Τι μ' έπιασε θα μου πείτε και σας τα λέω όλα αυτά;
Είχα ανάγκη να μιλήσω, να πω αυτά που μπορώ τώρα που μπορώ. Λάθη έχω κάνει πολλά, κάποια τα πληρώνω ήδη, κάποια άλλα θα τα πληρώσω στην πορεία και ίσως να υπάρχουν μερικά που θα τα πληρώνω για το υπόλοιπο της ζωής μου. Ίσως όμως κάποιος άνθρωπος, που σε παρόμοια μ' εμένα βρίσκεται θέση, να διαβάσει αυτήν εδώ την ιστορία και να πάρει στα χέρια του τη ζωή του. Να ζήσει όπως του πρέπει κι όχι όπως οι άλλοι ορίζουν.
Μίκρη η ζωή, τόση όσο ένα όνειρο... Και σε κανέναν δεν αξίζει να τη ζει υπό το καθεστώς οποιασδήποτε βίας, σωματικής ή ψυχολογικής, ή και των δύο αρκετά συχνά. Αξίζει να τη ζούμε όπως ακριβώς είναι. Ένα Όνειρο! Το μεγαλύτερο όλων...
Κι όπως κάποτε έγραψα...
"Μοίρα μου είσαι,
εγώ σε ορίζω,
ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΝΩ!"
Περισσότερα... »
-
Νίκησες!Να τον προσέχεις...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Σε λατρεύω!
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Γεννήθηκα για να μπορώ
να σ' αγαπώ με πάθος
γι' αυτό ξεχνώ αν χρειαστεί
κάθε δικό σου λάθος...
Κι αν λάθη έκανα κι εγώ
συγχώρεσέ με Φως μου,
θα σε λατρεύω όσο θα ζω,
θα είσ' ο Ουρανός μου...
Περισσότερα... »
-
Ένα απόγευμα θλιμμένο
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Για σένανε φοβάμαι...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Η απουσία ...αγιάτρευτη πληγή
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Σε δέσαν' ενοχές του παρελθόντος
σε θάνατου αργόσυρτο ρυθμό
κι αδύνατο φαντάζει να ξεφύγεις,
αφήνεσαι στον άδικο χαμό...
Οι νύχτες σου γεμίσαν εφιάλτες,
σκοτάδι θα σκεπάζει τις στιγμές,
αγάπες, των ονείρων τρομοκράτες,
σε μάθανε να ζεις με εμμονές...
Τώρα ο χρόνος κυνηγά κάθε σου σκέψη,
η απουσία, αγιάτρευτη πληγή,
επιλογές σου που σ' έχουν καταστρέψει
και σ' έθαψαν βαθιά μέσα στη γη...
Κι εμένα, που μαζί σου αργοπεθαίνω,
δε γύρισες να δεις ένα λεπτό,
μ' άφησες, μόνη, εδώ να περιμένω,
σε δάκρυα - πελάγη να βουτώ...
Τώρα ο χρόνος κυνηγά κάθε σου σκέψη,
η απουσία, αγιάτρευτη πληγή,
επιλογές σου που σ' έχουν καταστρέψει
και σ' έθαψαν βαθιά μέσα στη γη...
Περισσότερα... »
-
Θάλασσα δίχως Ουρανό...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Θάλασσα δίχως Ουρανό,
νερό σ' ένα κανάτι,
να ξεδιψάσεις δε μπορείς,
γεμάτο είν' αλάτι...
Θάλασσα δίχως Ουρανό,
εικόνα δίχως χρώμα,
μουτζούρα πάνω σε χαρτί,
γλάστρα με δίχως χώμα...
Θάλασσα δίχως Ουρανό,
νύχτα χωρίς αστέρια,
σκοτάδι δίχως τελειωμό,
ζωή μες στη μιζέρια...
Θάλασσα δίχως Ουρανό
αν γίνω, θα πεθάνω,
χωρίς εσένα πλάι μου
να ζω, τί να το κάνω...
Περισσότερα... »
-
Μελίνα Μερκούρη 1920 - 1994
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Μελίνα...
Την χαρακτήρισαν θεά...
Μια θεά που μέσα της έκρυβε το διάβολο...
Και ήταν...
Τη θυμάμαι μέσα από τις ταινίες της...
Σε κάθε ευκαιρία μαζεύω φωτογραφικό υλικό, ταινίες όπου πρωταγωνίστησε...
Τη θαύμασα, τη λάτρεψα, τη ζήλεψα, θέλησα να της μοιάσω...
Για τη δύναμη που ξεχείλιζε από μέσα της,
για την αίσθηση εκείνη της ελευθερίας που έλαμπε στα μάτια της μέσα,
για το πάθος που την χαρακτήριζε σε κάθε της στιγμή...
Πολλά θα ειπωθούν σήμερα για εκείνη...
Πέρασαν κιόλας δεκαπέντε χρόνια από το θάνατό της...
Βιογραφίες της θα αναρτηθούν σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης...
Αφιερώματα στη μνήμη της, ηχητικά ντοκουμέντα, βίντεο από συνεντεύξεις της...
Μα, τελικά, όλο το "είναι" της Μελίνας κρύβεται μέσα σε μία φράση της...
"Γεννήθηκα Ελληνίδα!"
Περισσότερα... »
-
Η Αγάπη του Ανθρώπου...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Πάουλο Κοέλο
Σαντιάγο… ο Αλχημιστής!
Ένας άνθρωπος ψάχνει το πεπρωμένο του και μετατρέπει το «κάρβουνο» σε «διαμάντι»… Τότε μου φάνηκε πως, ο χρόνος έμεινε ακίνητος και γιγαντώθηκε μέσα του η Ψυχή του κόσμου.
Την κοίταξε στα μάτια της τα μαύρα και είδε ότι τα χείλη της δίσταζαν ανάμεσα σε ένα χαμόγελο και στην σιωπή κι εκείνη την στιγμή, ο Σαντιάγο , ένιωσε πως, είχε μάθει την γλώσσα που μιλούσε ολόκληρος ο κόσμος, την γλώσσα που, ο καθένας πάνω στην γη, καταλαβαίνει στην καρδιά του.
Ήταν ο έρωτας!
Κάτι πιο αρχαίο από την ανθρωπότητα.
Κάτι πιο αιώνιο από την έρημο.…
Οι γονείς του του έλεγαν πριν ερωτευτεί να γνωρίσει τον άλλον πολύ καλά. Ίσως όμως, όσοι το έλεγαν αυτό, να μην είχαν μάθει ποτέ την παγκόσμια γλώσσα.
Γιατί όταν ξέρεις αυτή την γλώσσα είναι εύκολο να καταλάβεις ότι κάποιος στη μέση της έρημου, ή σε μια μεγάλη πόλη, σε περιμένει…
Κι όταν δυο άνθρωποι συναντιούνται και τα μάτια τους σμίγουν, το παρελθόν και το μέλλον χάνουν την σημασία τους.
Υπάρχει μόνο εκείνη η στιγμή και η απίστευτη βεβαιότητα ότι τα πάντα κάτω από τον ήλιο είναι γραμμένα από ένα μόνο χέρι.
Είναι αυτό το χέρι που ξυπνάει τον έρωτα και δημιουργεί μια δίδυμη ψυχή, για κάθε άνθρωπο στον κόσμο.
Χωρίς αυτό τον έρωτα τα όνειρά μας δεν θα είχαν κανένα νόημα…
-Πώς να εμβαθύνω στην έρημο?
Να ακούς την καρδιά σου.
Εκείνη τα ξέρει όλα, επειδή προέρχεται από την Ψυχή του κόσμου και μια μέρα θα ξαναγυρίσει εκεί…
Οι άνθρωποι φοβούνται ν’ακολουθήσουν τα όνειρά τους, τα πιο σημαντικά, επειδή φοβούνται μήπως και δεν είναι άξιοι ή μήπως δεν τα καταφέρουν να τα πραγματοποιήσουν…
Πες την καρδιά σου ότι ο φόβος της μήπως πονέσει είναι χειρότερος από τον ίδιο τον πόνο.
Κι ότι καμία καρδιά δεν πονάει ποτέ όταν πηγαίνει να αναζητήσει τα όνειρα της επειδή κάθε δευτερόλεπτο της αναζήτησης είναι μια συνάντηση με το θεό και την αιωνιότητα…
Και κάθε αναζήτηση τελειώνει με μια δύσκολη δοκιμασία του νικητή!
Η πιο σκοτεινή ώρα της νύχτας είναι λίγο πριν ξημερώσει...
Πότε ερωτευτήκαμε έτσι …για τελευταία φορά;
**Ευχαριστώ θερμά τους φίλους EL.ZIN. που μου έδωσαν την άδεια να αναδημοσιεύσω το παραπάνω κείμενό τους**
Περισσότερα... »
-
Γαλανά Ταξίδια...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων«Μπορώ να κάθομαι για ατέλειωτες ώρες και να κοιτώ τη θάλασσα. Και κει στην γαλάζια απεραντοσύνη της να ταξιδεύω..»
Είναι φορές που δεν έχει κανείς διάθεση να κάνει τίποτα. Μόνο να μείνει μουδιασμένος μες το σκοτάδι θέλει και να χαθεί. Αλλά δεν είναι ούτε λύση ούτε φυγή αυτό, οπότε θέλεις να κάνεις κάτι διαφορετικό. Κάτι που να μπορεί να καλμάρει τις φουρτούνες που σηκώνει μια θύελλα συναισθημάτων στην καρδιά και το μυαλό..
Και είναι κάτι που είχα καιρό να κάνω, αν και είναι πάντα μέσα μου.. Να αγναντέψω τη θάλασσα, να ταξιδέψω, με πανί κάτι αναμνήσεις που φαντάζουν μακρινές άλλα και τόσο κοντινές συνάμα. Τότε που ο χρόνος μετρούσε αλλιώς, που τα πάντα ήταν φως..
Σε ταξιδεύει η θάλασσα, ιδίως αν έχεις μεγαλώσει δίπλα της. Σε ένα σπίτι που το χωρίζει ο δρόμος απ την ακρογιαλιά. Που τη βλέπεις, τη ζεις, την ακούς συνέχεια. Και μακριά της νιώθεις μισός.
Τις νυχτιές του χειμώνα την ακούς οργισμένη απ τον αγέρα να τραγουδά ξέφρενα, αρχέγονα τραγούδια. Να χτυπά στα βράχια και το κύμα να λούζει με τον αφρό το σπίτι. Και σου μιλά για καιρούς που οι άνθρωποι γιγάντων είχανε ψυχή. Για τότε που πέρα απ τον εαυτό τους μπορούσανε να δουν. Και πάλευαν για δίκια αληθινά, μεγάλα..
Κάτι καλοκαιρινές νυχτιές πάλι, ήρεμη αισθησιακή, χαρούμενη σαν είναι, την ακούς να τραγουδά νοσταλγικούς σκοπούς. Από παραμυθένιους έρωτες ξεχασμένων εραστών, που γίνανε ένα, και το τραγούδι της καρδιάς τους αέναα ταξιδεύει με το κύμα της. Και σου μιλά για εκπληρωμένα όνειρα.
Που το μεγαλείο τους δεν άφησαν να το ξεφτίσει ο χρόνος. Το αποθέσαν στην αγκάλη της και κείνη σαν μάνα στοργική το προστατεύει. Και από τόπο σε τόπο το σεργιανίζει για να ακουστεί από μοναχικές ψυχές, το όνειρο να τους δείξει. Και βάλσαμο να στάξει στην καρδιά των τωρινών και τους ευλογήσει με τ’ αθάνατο της αγάπης το νερό.
Μπορείς να τη δεις κάτι μέρες ολόφωτες να ερωτοτροπεί γαλήνια με τον ήλιο και να φτιάχνουν άυλα παιδιά, από δροσιά και φως.
Κάτι νυχτιές πάλι τη βλέπεις να λούζεται στο φως του φεγγαριού και ουρανός και θάλασσα να γίνονται ένα, και να νομίζεις πως το σύμπαν έγινε μικρό, έτσι για το χατίρι της, στην αγκαλιά της να χαθεί.
Και σε ταξιδεύει, στα γαλανά ταξίδια της, σε πολιτείες μακρινές, απάτητες, σε νησιά και ακρογιαλιές που μόνο εκείνη ξέρει.. Και μπαίνει μέσα σου, ψηλαφά την ψυχή σου, και τη γαληνεύει.
Ηρεμούνε τα κύματα, περνά η καταιγίδα και μένει μια νηνεμία στην καρδιά, που μοιάζει με μια θάλασσα σαν και κείνες που χες δει παιδί κάτι καλοκαιρινά πρωινά. Και έτρεχες να χωθείς στο δροσερό της κόρφο. Και σου δείχνει πως άλλα είναι περαστικά, κι άλλα κρατούν για πάντα.
Περαστικοί οι αγέρηδες, η ομορφιά όμως μένει..
Περισσότερα... »
-
Οι ώρες της σιωπής...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Βαριά τα σύννεφα, σκοτεινιά... Πιότερο με σούρουπο έμοιαζε κι όχι με πρωινό. Τσουχτερό το κρύο σήμερα, χιόνια πολλά στα ορεινά προέβλεψαν οι μετεωρολόγοι και, κατά πως φαίνεται, θα βγαίναν αληθινοί.
Το σπίτι πλάι στο δρόμο είχε τα παραθυρόφυλλα κλειστά ακόμα. Παλιά ξύλινα παραθυρόφυλλα, σε χρώμα γαλανό, ξεθωριασμένο απ' τον καιρό, μπλέ σκούρο θα 'ταν κάποτε θαρρώ. Μεγάλο σπίτι, αρχοντικό, μα γέρικο και σχεδόν εγκαταλελειμένο πια.
Παιδιά στα πεζοδρόμια, τυλιγμένα σε παλτά και σε κασκόλ, με βήματα γοργά στα σχολειά τους πήγαιναν. Όλα τα σχολεία στην ίδια κατεύθυνση, όλα τα παιδιά μπροστά από το σπίτι πέρναγαν, κάθε μέρα, χρόνια και χρόνια.
Λίγα μέτρα πιο πέρα η εκκλησία του χωριού, εκεί τελούσαν τα μυστήριά τους οι κάτοικοι, γάμοι, βαφτίσεις, κηδείες, χαρές και λύπες, όλα εκεί. Και η καμπάνα να χτυπά κάθε μια ώρα μετρώντας το χρόνο που έφευγε και πίσω δε γύριζε ποτέ.
Μέσα στο σπίτι μια γυναίκα, ντυμένη τη νυχτικιά της, έψηνε καφέ ελληνικό σ' ένα γκαζάκι κι ετοίμαζε ένα πιατάκι με βουτήματα που η ίδια είχε φτιάξει. Ο καφές άχνιζε στο μπρίκι και σαν φούσκωσε πήρε τη θέση του σ' ένα μικρό φλιτζανάκι όπως κάθε πρωί. Η γυναίκα πήρε το φλιτζάνι και, μαζί με τα βουτήματα, το ακούμπησε στα τραπέζι που βρισκόταν δίπλα στο παράθυρο κι έπειτα άνοιξε τα παραθυρόφυλλα να μπει φως στο δωμάτιο.
Ο δρόμος γεμάτος αυτοκίνητα, φασαρία πολλή, μα δεν την ενοχλούσε πια, είχε συνηθίσει. Ίσως και να της άρεσε λιγάκι μιας και του σπιτιού της τη σιωπή δεν άντεχε πλέον.
Ο καφές στο φλιτζάνι τελείωσε, δυο ρουφηξιές όλες κι όλες, η γυναίκα σηκώθηκε, μάζεψε το τραπέζι και ετοιμάστηκε για την καθιερωμένη της ρουτίνα. Σκούπισμα, σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα, μαγείρεμα. Το απόγευμα ίσως ερχόταν κάποια φίλη να κεντήσουν παρέα και να μιλήσουν, για τις ζωές των άλλων, ποτέ για τις δικές τους. Αν και, ακόμα κι εκείνες οι φίλες, ολοένα και λιγόστευαν. Έπαιρναν μία μία το δρόμο για το στερνό ταξίδι, εκείνο το ταξίδι που ήξερε πως σύντομα κι εκείνη θα έκανε.
Δε μιλούσε για τη ζωή της συχνά στους άλλους, απέφευγε να θυμάται τα χρόνια που πέρασαν, τα όσα έζησε, μα κυρίως όλα εκείνα που ποτέ δεν κατάφερε να ζήσει. Και όταν καμιά φορά με τις φίλες αναπολούσε τα χρόνια της χαμένης νιότης γρήγορα άλλαζε κουβέντα για να μπορέσει να συγκρατήσει τα δάκρυα που τα μάτια της πλημμύριζαν.
Της εκκλησίας το ρολόι μετρούσε τις ώρες...
Έντεκα, δώδεκα, μία, ...τρείς.
Σύντομα έφτασε το απόγευμα και μαζί του η κυρα-Κατίνα, ήρθε να δει την καλή της φιλενάδα.
-Μαρία, μέσα είσαι;
-Μέσα είμαι Κατίνα, σε περίμενα, πέρνα...
Το τραπέζι στρωμένο ξανά, λίγη πορτοκάλαδα και γλυκό του κουταλιού. Χήρα η Κατίνα τα τελευταία δέκα χρόνια, είχε δυο κόρες και πέντε εγγόνια, ο πιο μεγάλος στο πανεπιστημίο ήταν, γιατρός σπούδαζε, η μικρότερη σημαιοφόρος στο σχολείο της, δημοτικό πήγαινε ακόμα, και η Κατίνα καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι και όλο για τα κατορθώματά τους μιλούσε. Και η Μαρία κεντούσε αμίλητη και χαμογελούσε συχνά σαν άκουγε τη φιλενάδα της τόσο ευτυχισμένη και περήφανη.
Και το ρολόι μετρούσε τις ώρες...
Πέντε, έξι, επτά, ...εννιά.
Η Κατίνα είχε από ώρα επιστρέψει στο σπίτι και την οικογένειά της αφήνοντας μόνη τη Μαρία. Μόνη, να κεντάει και να σκέφτεται. Τη ζωή που ποτέ δε μπόρεσε να ζήσει.
Το κέντημα άφησε από τα χέρια της και σηκώθηκε από την καρέκλα που καθόταν. Προς το υπνοδωμάτιο κατευθύνθηκε, και ένα κασελάκι ξύλινο, που βρισκόταν δίπλα στο κρεβάτι της, πλησίασε. Έσκυψε, το άνοιξε και έμεινε εκεί, να κοιτάει μέσα, όλα όσα τόσα χρόνια φύλαγε σαν θησαυρό κοντά της.
Τα χέρια άπλωσε, έκανε στην άκρη πλεχτά και κεντήματα, φτιαγμένα από εκείνη, για την προίκα της, και μια φωτογραφία ασπρόμαυρη έβγαλε. Ένα ζευγάρι, πιασμένο χέρι με χέρι, απεικόνιζε. Και στο βλέμμα τους μόνο αγάπη μπορούσες ν' αντικρίσεις. Τα μάτια της βούρκωσαν, πήρε τη φωτογραφία και έκατσε στο κρεβάτι.
Ποτέ της δεν έφυγε έξω απ' το χωριό της, ποτέ της δεν ταξίδεψε, ποτέ δεν έκανε παιδιά, ποτέ της δεν παντρεύτηκε. Γεροντοκόρη τη φωνάζαν στο χωριό κι εκείνη πονούσε σαν το άκουγε κι έπειτα στο μυαλό της έφερνε εκείνον, το μόνο άνδρα που ερωτεύθηκε, που αγάπησε, το μόνο άνθρωπο σ' αυτό τον κόσμο που του δόθηκε ολοκληρωτικά, ψυχή και σώμα, και ξέχναγε κάθε πονό.
Οι δυο τους ήταν το ζευγάρι της φωτογραφίας, λίγο πριν εκείνος φύγει για τον πόλεμο, λίγο πριν της υποσχεθεί πως σύντομα μαζί θα ήταν πάλι, θα παντρεύονταν και θα έκαναν πολλά παιδιά, λίγο πριν του δοθεί για πρώτη ...και τελευταία φορά.
Εκείνος έφυγε, η πατρίδα τον καλούσε, μα η σκέψη του πάντα σ' εκείνη ήταν, για κείνη πολεμούσε, για την ελευθερία της, για να μπορούν οι καρποί του έρωτά τους να ζουν σε ένα κόσμο δίχως προστάτες κι αφεντάδες. Για να μπορούν τα όνειρα, που μαζί έκαναν, πραγματικότητα να γίνουν. Και της έγραφε, κάθε μέρα της έγραφε περιγράφοντάς της τις σκληρές συνθήκες στο μέτωπο, τις άγριες εικόνες του πολέμου μα και κάθε του συναίσθημα, κάθε σταγόνα δάκρυ που απ' τα μάτια του κυλούσε όταν, τις νύχτες, ένιωθε την ανάγκη του κορμιού της, τόσο έντονη, το κορμί του να μουδιάζει. Και κάθε γράμμα τέλειωνε πάντα με την ίδια φράση "Μην κλαις Μαρία μου, μη φοβάσαι, σύντομα κοντά σου θα 'μαι, σύντομα..."
Οι μέρες περνούσαν, ο πόλεμος δεν έλεγε να τελειώσει, εκείνη τον ταχυδρόμο περίμενε, κάθε μέρα, για μήνες, με λαχτάρα, και, όταν το γράμμα έφτανε, κλεινόταν στο δωμάτιό της και διάβαζε, ξανά και ξανά, κι εκείνον σκεφτόταν και τα όνειρα που μαζί του έκανε. Ώσπου μια μέρα έπαψε να παίρνει γράμματα. Ρωτούσε και ξαναρωτούσε τον ταχυδρόμο μα πάντα η απάντηση αρνητική ήταν.
Κι οι μέρες περνούσαν...
Κι η σιωπή μεγάλωνε...
Ο πόλεμος τελείωσε κάποτε, οι άνδρες του χωριού επέστρεφαν, ο ένας μετά τον άλλο, όχι όμως κι εκείνος. Έψαχνε καιρό πολύ να μάθει τι απέγινε μα κανείς δε γνωρίζε τίποτα για την τύχη του. Ώσπου έπαψε να ρωτάει. Έμεινε μόνη, στο άδειο της σπίτι, να τον σκέφτεται και να τον περιμένει χωρίς να γίνεται βάρος στους άλλους κάνοντας ερωτήσεις που αναπάντητες θα έμεναν.
Κοίταξε ακόμα μια φορά τη φωτογραφία, "σε περιμένω, ακόμα περιμένω, πάντα περιμένω" ψιθύρισε και ξάπλωσε στο κρεβάτι ακουμπώντας τη δίπλα στο προσκέφαλό της. Τα μάτια έκλεισε κι αποκοιμήθηκε.
Σκοτάδι κι ησυχία τύλιξαν το γέρικο κορμί της όταν ξαφνικά μια φωνή διέκοψε τον ύπνο της.
-Μαρία... Μαρία μου...
Ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά, τα μάτια άνοιξε και τον είδε. Στεκόταν εκεί, μπροστά της, τυλιγμένος στο φως, νέος και όμορφος, όπως ακριβώς ήταν τη μέρα που την άφησε, την τελευταία φορά που τον είδε.
-Μαρία μου... Ήρθα... Στο είπα πως θα έρθω, θυμάσαι;
-Θυμάμαι αγάπη μου, ναι, θυμάμαι...
Δάκρυα ξανά γέμισαν τα μάτια της μα ήταν χαράς κι όχι λύπης αυτή τη φορά. Τον κοίταζε με λατρεία, φοβόταν μήπως ήταν απλά ένα όνειρο, μήπως ξυπνήσει και χαθεί για πάντα από κοντά της. Μα εκείνος άπλωσε το χέρι του και της έγνεψε να του δώσει το δίκο της.
-Έλα Μαρία, δε χρειάζεται να περιμένεις πια, είμαι εδώ, μαζί σου... Για πάντα μαζί σου...
Το χέρι της άπλωσε και το δικό του άγγιξε, το σώμα της ένιωσε δίχως βάρος κανένα, ανάλαφρο, λες κι ήταν νέα ξανά, σηκώθηκε απ' το κρεβάτι και τον αγκάλιασε. Στα μάτια του κοίταζε αδιάκοπα και τα δάκρυα δεν έλεγαν να πάψουν να κυλάνε.
-Μην κλαις Μαρία... μη φοβάσαι... σ' αγαπάω κι είμαι εδώ... μαζί σου...
Με δύναμη τον έσφιξε στην αγκαλιά της και ένωσε τα χείλη της με τα δικά του, σ' ένα φιλί που χρόνια περίμενε να νιώσει.
Το χάραμα έφτασε, οι δρόμοι αυτοκίνητα γέμισαν, τα παιδιά ξεκίνησαν ξανά για το σχολείο τους και στο παλιό σπίτι τα παραθυρόφυλλα έμεναν κλειστά.
Της εκκλησίας το ρολόι τις ώρες μέτραγε...
Επτά, οκτώ, εννιά...
Η κυρα-Κατίνα στάθηκε έξω από την πόρτα του παλιού αρχοντικού.
-Μαρία είσαι μέσα; Άνοιξε, θ' αργήσουμε για τη λαϊκή, τίποτα δε θα προλάβουμε πάλι.
Περίμενε για λίγο ν' ακούσει τη φωνή της φιλενάδας της μα τη σιωπή διαδέχθηκε κι άλλη σιωπή. Χτύπησε την πόρτα και φώναξε ξανά το όνομά της. Μα απάντηση δεν πήρε...
Δίπλα στην πόρτα μια γλάστρα έστεκε, μ' ένα βασιλικό. Εκεί φυλούσε η Μαρία πάντα ένα κλειδί, για ώρα ανάγκης. Η Κατίνα έσκυψε, ανασήκωσε τη γλάστρα τόσο όσο χρειαζόταν για να πιάσει το κλειδί και άνοιξε την πόρτα.
-Μαρία...;
Ένας φόβος την ψυχή της γέμισε...
Προχώρησε προς το υπνοδωμάτιο κι εκεί την είδε, ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, γαλήνια, χαμογελαστή, και στην αγκαλιά της σφιχτά κρατούσε μια φωτογραφία. Μια φωτογραφία αγκαλιά μ' εκείνον, το μόνο άνδρα που αγάπησε. Και τότε η Κατίνα κατάλαβε...
Την πλησίασε, χάιδεψε τα μαλλιά της κι ένα φιλί απαλά ακούμπησε στο μέτωπό της...
-Ήρθε λοιπόν... δεν περίμενες άδικα Μαρία μου... Καλό σου ταξίδι γλυκιά μου... καλό ταξίδι...
Και το ρολόι μετρούσε το χρόνο που έφευγε και πίσω δε γύριζε...
Περισσότερα... »
-
False alarm!
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνHey folks,
You may have noticed the number of your public Followers has decreased over the last few hours. We are in the process of integrating with Friend Connect.
There is small set of users that already use both Blogger Following and Friend Connect. To avoid linking the profiles of Blogger and Friend Connect users without their permission, we have set these users to "anonymous". They are still following privately and will able to make themselves public again.
With the official launch of the Friend Connect integration, we will communicate with the affected users to encourage them to reset their relationship to public. To reiterate, the number of Followers has not changed, and we believe that the launch will improve the visibility of your blog and community. We will post more details on Blogger Buzz and here as the launch approaches.
Thanks for your patience,
Gatsby
The Blogger Team
Στο blogger οφείλεται το πρόβλημα λοιπόν, τέλος στην κατάσταση συναγερμού :)
Εύχομαι να επιλυθεί γρήγορα...
Το κείμενο το βρήκα εδώΚαλό βράδυ σε όλους σας!
Περισσότερα... »
-
Μαζική διακοπή παρακολούθησης στα blogs. Τυχαίο γεγονός ή όχι...;
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνΕδώ και ένα 2ωρο περίπου υπέπεσε στην αντίληψή μου, και όχι μόνο στη δική μου, ένα φαινόμενο που δεν έτυχε να ξανασυναντήσω.
Μαζική αποχώρηση αναγνωστών από διάφορα blogs, μέσα στα οποία συμπεριλαμβάνεται και ο "Καφές" ο οποίος πριν λίγο είχε περίπου 100 αναγνώστες και πλέον δεν τους διαθέτει...
Ουδείς από τους bloggers με τους οποίους επικοινώνησα ΔΕΝ διέκοψε ο ίδιος την παρακολούθηση σε κανένα από τα ιστολόγια τα οποία παρακολουθούσε.
Από το "Αναμνήσεις Μελλοντικών Ονείρων" λείπουν 6 άτομα,
από το "Νεφελοβάτης" επίσης 6 άτομα,
από το "busy bee" περίπου 25,
και πάει λέγοντας...
Αν η διακοπή παρακολούθησης είναι αποτέλεσμα επιλογής των ίδιων των bloggers-αναγνωστών δεν τίθεται κανένα θέμα, είμαστε ελεύθεροι να πράττουμε ως επιλέγουμε...
Αν όμως ΔΕΝ ήταν επιλογή τους κάτι άλλο συμβαίνει και καλό θα ήταν να μην το πάρουμε ελαφρά ως ζήτημα με τα όσα συμβαίνουν τελευταία στη blogόσφαιρα. Και εννοώ όλους εκείνους που προσπαθούν να ελέγξουν τη ροή πληροφοριών και την ελεύθερη έκφραση μέσα από αυτά...
Σχετική ανάρτηση ήδη υπάρχει στο blog του "busy bee" και τα περιστατικά αυξάνουν συνεχώς...
Ίσως να είναι κάτι τυχαίο που αφορά τις βάσεις δεδομένων του blogpot και τους server του, ίσως πάλι όχι...
Καλό θα είναι να το δούμε πάντως...
Περισσότερα... »
-
Σκοτεινός Ήλιος.
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
«Υπάρχουν φορές που και το φως μπορεί να σκοτεινιάσει..»
Έπαψε η βροχή, μια κι ο ουρανός αφού τα βρήκε με τη συνείδησή του, πως έκανε ότι μπορούσε για να ξεπλύνει τη βρωμιά, τα παράτησε. Και άφησε τον ήλιο να κάνει τη δουλειά του.
Να φωτίσει καμιά ψυχή, να την κάνει να καταλάβει που πάει. Αποτυγχάνει κι αυτός, αλλά δε σταματά να προσπαθεί, να παλεύει, να είναι εκεί. Όσο και αν φαίνεται πως ανταπόκριση δεν βρίσκει.
Όσο κι αν το φως του σε πολλές μοναχικές ψυχές, το μόνο που καταφέρνει είναι να τονίσει το σκοτάδι. Το σκοτάδι του κάστρου τους, της φυλακής τους, αυτής που πολλές φορές οι ίδιοι έχουν χτίσει.
Έτσι περνά με δυσκολία μες απ τους στενούς φεγγίτες, για να φτάσει στα πιο βαθιά υπόγεια, εκεί που κατοικούν. Και αποκαμωμένο πια, το μόνο που καταφέρνει είναι να φτιάξει σχήματα απ τη σκόνη που αιωρείται.
Οράματα χαμένων παραδείσων, μαρμάρινων πολιτειών με ολάνθιστες πλατείες και δρόμους στολισμένους με αγάλματα. Νησιών μες τη γαλαζοπράσινη θάλασσα με απέραντες ακρογιαλιές.
Εικόνες από ταξιδιάρικα σύννεφα που σχηματίζουν ουράνιους πίνακες απαράμιλλης ομορφιάς. Εραστών πιασμένων χέρι χέρι κάτω απ τον έναστρο ουρανό, που σκορπίζουν φως και χρώμα γύρω τους.
Που πετούν με τα φτερά της καρδιάς, που χάνονται στους δικούς τους κόσμους, που δημιουργούν μαγεία με ένα άγγιγμα, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο μια αγκαλιά.
Όνειρα θνητών που θέλησαν να ξεφύγουν απ τη σάρκα και τη «μοίρα» τους. Και να μεταμορφωθούν σ αυτό για το οποίο φτιάχτηκαν.
Πνεύματα λουσμένα στο φως, ζωντανά και ελεύθερα και όχι περιφερόμενα σαρκία.
Αλλά όσο ο ήλιος ανεβαίνει απομακρύνεται το φως απ τους φεγγίτες, κι όλα χάνονται. Και μένει η σκόνη που στροβιλίζεται μαζί με τα φαντάσματα των θαυμάτων που χάθηκαν στις αβύσσους της ψυχής.
Μένει η μοναξιά της απόρριψης, των ανομολόγητων φόβων, η κούραση, η άρνηση, το ζύγι.
Μαζί με παλιές πυορροούσες πληγές που απλώνονται σαν γάγγραινα αγιάτρευτες μολύνοντας το μέλλον.
Και είναι αφόρητο το σκοτάδι πια μετά το φως όσο λιγοστό και άπιαστο να ήταν.
Και απλώνεται ο βουβός λυγμός ως τον ουρανό.
Και ο ήλιος ντροπιασμένος σκοτεινιάζει, μια και τη γη δεν μπορεί να σταματήσει απ’ το να γυρνά και να τον αναγκάσει τα υπόγεια να φωτίσει..
Και οι θεοί ακόμα γελούν..
24/3/07
Περισσότερα... »
-
Σαββατόβραδο..
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Πιότερο το σκοτάδι πυκνώνει,
Από μέσα η πόρτα κλειδωμένη,
Ο βήχας την ανασαιμιά λιώνει,
Η σκέψη ματώνει πληγωμένη.
Πάνω απ’ τον πάγο το κουνούπι πετά,
Το ράδιο της σιωπής τον ήχο χαλά,
Μάτι θλιμμένο απ’ την οθόνη κοιτά,
Παλαμάκια λιώνουν το κουνούπι ξανά.
Το χλωμό τηλέφωνο αγριωπά κοιτά,
Δάκτυλα που το κενό με γράμματα γεμίζουν,
Μια και κείνο δεν κάνουν να χτυπά,
Κι οι φωνές της Δευτέρας του λείπουν.
Σαν ομίχλη ο καπνός το γραφείο γεμίζει,
Φαντάσματα απ’ τους τείχους βογκούν,
Με μια θλίψη που την καρδιά πλημυρίζει,
Τραγουδάνε για τ’ άδικο κι ας μην τα ακούν.
Διωγμένη η σιωπή τριγυρίζει,
Σε θαλάμους και διαδρόμους αδειανούς,
Απ’ την αρρώστια και τον πόνο δακρύζει,
Για όσους κείτονται εκεί σα νεκρούς.
Αναμνήσεις ονείρων συντροφεύουν,
Σκόρπιες σκέψεις και καρδιές μοναχές,
Σαββατόβραδο και πάλι τις παιδεύουν,
Ενοχές μα και Αν απ’ το χθες..
Τι κι αν ξέρεις πως κάπου είναι μέρα,
Πως ο ήλιος πανώριος γελά,
Τι κι αν θα ‘ρθει σε λίγο εκεί πέρα,
Η ψυχή σου εσένα πονά,
Για όσα εδώ τώρα σε ‘φέραν,
Για ‘κείνα που αφήνεις να χαθούν
Μια και ξέρεις καλά πως η μοίρα,
Επιλογές είναι, που ν' αλλάξουν μπορούν..
Περισσότερα... »
-
Το βλέμμα του Γαιδάρου…
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
«Δύο φορές σε δύο μέρες έπεσα πάνω σε θέματα που πρωταγωνιστούσαν συμπαθή τετράποδα, και όχι μόνο, και αποφάσισα να γράψω αυτό που στα μάτια τους είδα..»
Σε μια ιστοσελίδα που σε θέματα υγείας αναφέρονταν, και για τις παλινωδίες του υπουργού για την ψήφιση της κλαδικής σύμβασης που έφερε την υπογραφή του, αναφερόταν, έπεσα σε μια κλασσική ταινία..
Μια παλιά Ελληνική, που με τρόπο σατιρικό, μα καυστικά αληθή, αναφέρονταν στα «καλά» του πολιτικού μας συστήματος, πριν 40 έτη.. Τα χρόνια πέρασαν, μα τα «καλά» δεν περνάν.. Πιότερα γίνονται, πολλαπλασιάζονται και τώρα πια την καθημερινότητά μας σκιάζουν.. Όλο και πιο πολύ…
Μια σκηνή λοιπόν από την ταινία με τον Κωνσταντάρα, «Ο Μαυρογιαλούρος», όπου εκεί που ο μείζων πολιτικός άνδρας τον οποίο ο ηθοποιός παριστάνει, προβάρει το λόγο του..
Θα, Θα, Θα, ανοίγει και το στόμα και καλύπτεται η φωνή του από το γκάρισμα ενός διερχόμενου γαιδάρου.. Ο οποίος είναι κατά πολύ μελωδικότερος από τα Θα του «άρχοντα»..
Την επόμενη ένα άρθρο, από οικολογικό περιοδικό, το οποίο αναφέρεται στην κατακόρυφη μείωση του πληθυσμού των γαιδάρων. Από 500 χιλιάδες, σε 17 χιλιάδες με το ζόρι το 2006.
Μια και οι άνθρωποι πλέον απλά δεν ενδιαφέρονται να τους εκθρέψουν, καθώς τα μηχανήματα, τα αυτοκίνητα, η αστικοποίηση, η ερήμωση της υπαίθρου, έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους για να εξαφανιστεί ένα ακόμα είδος από της γης το πρόσωπο.. Εκείνο το είδος, που το βάρος της ανοικοδόμησης, και της δημιουργίας ακόμα του πολιτισμού μας σήκωσε. Που αχώριστος του ανθρώπου σύντροφος ήταν. Σε κάθε δύσκολη στιγμή, και για τα δύσκολα πάντα.
Εμπόριο, μεταφορές, οικοδομικές εργασίες, ειρήνη, πόλεμος, και τι δεν μας έχουν δει τα γαϊδουράκια να κάνουμε.. Και τι δεν κουβάλησαν στις πλάτες τους για μας..
Και το ευχαριστώ μας..; Κλασσικά… Τα αφήνουμε να πεθάνουν, μια και χρήσιμα δεν μας είναι..
«Πολιτικοί» και «άρχοντες» λοιπόν στην εικόνα, και γαϊδούρια..
Αν το σκεφτεί κανείς, έχουν τελικά αρκετά κοινά..
Όπως τα γκαρίσματα ας πούμε..
Ειδικά σαν τους βλέπεις τους πολιτικούς και άλλους «σοφούς» μας άρχοντες στα «παράθυρα» τα τηλεοπτικά.. Ένα σύγχρονο εφεύρημα «πεφωτισμένων» καναλαρχών, που δείχνει τον μεγαλειώδη ξεπεσμό του Νεοέλληνα, ή για την ακρίβεια το πόσο ξεπεσμένο θέλουν να τον κάνουν αυτοί που κόπτονται το μυαλό μας να ελέγξουν..
Τους βλέπεις λοιπόν να φωνασκούν ομαδικά, να γκαρίζουν ασυντόνιστα, με σκοπό όχι να ακουστεί η άποψή τους, μα να σκεπάσουν το Λόγο του άλλου (αν έχει βέβαια κι αυτός κάτι τέτοιο..). Γιατί..; Μα για να κάνουν τον τηλε-θεατή να αηδιάσει και να γυρίσει κανάλι, για να απομακρύνουν τη σκέψη του από το όποιο (πολλές φορές σημαντικό), ζήτημα για το οποίο γκαρίζουν.. Και φεύγοντας, αδιαφορώντας για αυτούς, να κάνουν, εν τη απουσία του, τις όποιες βρωμιές τους..
Φέρνει κάτι στο μυαλό όλο αυτό.. Ένα παράδειγμα..
Μπορείς να φανταστείς κάποιον να τρώει μια ζουμερή μπριζόλα με πατάτες, με μια πλούσια σαλάτα και μια σοκολατίνα για επιδόρπιο..; Ναι μπορείς..
Μα αν όλα αυτά είναι μέσα σε ένα μπολ, ανακατεμένα και περιχυμένα με μπόλικο σάλιο (δικό του βέβαια)..; Αηδιαστικό έτσι; Πώς να φάει κάποιος ένα τέτοιο μίγμα..; Μα μόλις περιγράψαμε την κατάσταση του παραπάνω γεύματος στο στομάχι..
Ναι μα δεν είναι το ίδιο. Άλλο να τα γεύεσαι ένα ένα τη φορά, κι άλλο όλα μαζί, ανάμικτα και πασαλειμμένα..
Έτσι και με τα παράθυρα.. Άλλο να ακούς τον καθένα με την ησυχία σου και να μπορείς να κρίνεις τα λεγόμενά του, και άλλο αυτό το τουρλουμπούκι που ‘θεν να μας το παρουσιάσουν και για συζήτηση..
Μα από ομοιότητες ξεκινήσαμε.. Γκαρίσματα λοιπόν..
Άλλη μια είναι και η ανοχή, η αδιαφορία. Στο βρίσιμο. Δε μπα να τον βρίζεις το γάιδαρο όσο θέλεις, αυτός το δικό του θα κάμει.. Με το δικό του βηματισμό θα πάει.. Και δε σου πολυδίνει σημασία.. Σαν τους «αφεντάδες» μας ένα πράμα. Τους βρίζεις και τους φτύνεις για τις ψευτιές και τις βρωμιές τους, κι αυτοί λένε, «δε βαριέσαι, χρειάζεται και η βροχή..»..
Άλλη ομοιότητα..; Η ξεροκεφαλιά.. Ο γάιδαρος θα κάμει λένε το δικό του.. Και ο πολιτικός το ίδιο.. Μόνο που ο πρώτος, δεν έχει τσέπες να γεμίσει σαν το δεύτερο. Για τις οποίες τίποτα δεν το νοιάζει και για τίποτα άλλο δεν ενδιαφέρεται.. Μόνο για το πώς και με το τι τρόπο θα τις φουσκώσει, αδιαφορώντας για τους γύρω του, αδιαφορώντας για το δίκαιο, αδιαφορώντας για κείνους που εκπροσωπεί, αδιαφορώντας για τη χώρα του, το περιβάλλον, τον πλανήτη.. Οπότε ναι ξεροκέφαλα και άλογα, για πράσινα χαρτάκια ενδιαφέρεται κι όχι για την ουσία..
Υπάρχουν όμως και διαφορές..
Και δε μιλάω για τη φάτσα ή τ’ αυτιά, ή τα πόδια.. Ούτε και για ομορφιά, ή για δύναμη… Μια κι αυτά τα συμπαθή μας τετράποδα, μπορεί πιότερη χάρη να έχουν από διάφορα δίποδα που έχουνε φιδιού ψυχή..
Στο βλέμμα αναφέρομαι πρωτίστως..
Στα μάτια των «πολιτικών» αρχόντων πολλά μπορείς να δεις.. Μια και της ψυχής καθρέφτες είναι λεν…
Μπορείς να δεις λοιπόν…
Την αδιαφορία, για όλους και για όλα εκτός από κείνα που συμφέρον τους θεωρούν..
Την αμετροέπεια, μια και που άμετρα σκορπάν το μόχθο του κόσμου, αυτού του κόσμου που τάχθηκαν να εκπροσωπήσουν και καλά..
Την ασυδοσία, μια και τίποτα δεν τους φτάνει, και σαν άλλου είδους βρικόλακες, διψάνε συνέχεια.. Όχι για αίμα, μα για κείνα τα χαρτάκια που με το αίμα και τον ιδρώτα άλλων είναι φτιαγμένα…
Την ανοησία, μια και είναι Α-νόητο, παρά-λογο να καταστρέφουν ζωές, συνειδήσεις, την ομορφιά, τον πλανήτη για το ρημάδι το χρήμα.. Που στην τελική κανείς μαζί του δεν το παίρνει.. Κι όμως το κάνουν..
Την ανεπάρκεια, στο ήθος, στη γνώση, στην κρίση, στη ζωή.. Την έχουν και απλόχερα στον κόσμο την σκορπάν, προσπαθώντας να κάνουν και τους άλλους σαν τα δικά τους τα μούτρα..
Την αναξιοκρατία.. Μια και δε θέλουν να έχουν συνεργάτες, μα υποχείρια…
Την Αδικία, μια και το δίκιο δεν τους συμφέρει.. Θεν όλα να έχουν δυο μέτρα και σταθμά, το δικό τους να υπερισχύει.. Μα αυτό δίκιο δεν είναι.. Και έτσι τυφλή η και καλά δικαιοσύνη τους, μα μια χαρά ακούει.. Τηλέφωνα που της λεν τ’ αφεντικά της, τι να κάνει..
Την Απανθρωπιά, μια και προσπαθούν μια κοινωνία δούλων και όχι ανθρώπων να φτιάξουν.. Καθώς ο άνθρωπος, ο σκεπτόμενος, ο Λογικός, ο Ενσυνείδητος, είναι κάποιος που σαν εχθρό τον αντιμετωπίζουν.. Δούλους ‘θεν και υποταχτικούς, κι όχι ανθρώπους..
Μα πάνω απ’ όλα την καταχνιά, το γκρίζο, και το φόνο στο βλέμμα τους αντικρίζεις.. Το φόνο των Ονείρων, της Ελπίδας, και του Αύριο.. Εκείνου του αύριο, που από μας και απ’ τα παιδιά μας κλέβουν.. Της καταχνιάς που όλο και πιο πολύ, από βάλτους των μυαλών τους εκπορευόμενη, ρίχνει τη δυσωδία της παντού γύρω μας.. Μα και μέσα μας.. Στο μυαλό στη σκέψη, στην καρδιά..
Και σκοτεινιάζει τα πάντα, σκοτώνει το Όνειρο, την Πίστη, την Ελπίδα… Με σκοπό..; Να φτιάξει μια «κοινωνία» στα πρότυπα των «πολιτικών» και των αφεντικών τους.. Που θα έχει μόνο κάτι λίγα (όσο λιγότερα, τόσο καλύτερα) αφεντικά, και δούλους.. Πολλούς δούλους, που θα ‘χουνε τόσο σκοτεινιασμένη σκέψη, που ούτε και θα καταλαβαίνουν πως δούλοι είναι.. Αυτό θέλουν όλοι αυτοί που για το «καλό» μας κόπτονται..
Και στα μάτια ενός γαιδάρου μπορείς πολλά να δεις..
Την καρτερικότητα, που έχει νταμάρια ολόκληρα από πέτρες σηκώσει.. Που έχει φτιάξει πόλεις, δρόμους, χωριά, τείχη, και του κόσμου τα θαύματα..
Την ολιγάρκεια, μια που όλα τα κάμνει για ένα δεμάτι σανό και δεν ζητά τίποτα παρά μόνο λίγη αγάπη..
Την ειλικρίνεια, μια και δε θα σου τάξει κάτι που δε μπορεί…
Κι άλλα πολλά μπορείς να δεις, παλάτια, λιθόστρωτα στενά, κάρα που πραμάτειες μετέφεραν, αρδευτικά αυλάκια που ποτίζανε τη γη, τα στάχια να μεγαλώνουν, το αλώνισμα, τη σπορά, τη συγκομιδή… Μέχρι και τ’ αστέρια μπορείς να δεις στα μάτια τους..
Μα και μια θλίψη…
Για την κατάντια τη δικιά μας και το δικό τους το χαμό…
Μα και ένα φως που δειλά τρεμοπαίζει.. Και είναι εκείνο της Ελπίδας.. Πως όλα ν’ αλλάξουν μπορούν..
Κι έτσι λοιπόν χάνονται τα γαϊδουράκια, από ανθρώπινη αδιαφορία κι αχαριστία.. Ναι αλλά πολλαπλασιάζονται εκείνα τα μακρινά τους ξαδέρφια.. Τα δίποδα, τα γαϊδούρια στην ψυχή, αν και ο χαρακτηρισμός μπορεί να αδικεί τα τετράποδα.. Οπότε ας πούμε πως αυξάνονται οι γκαρίζοντες «εκπρόσωποι» μας.. Που φωνασκούν με σκοπό τη συσκότιση της σκέψης και της συνείδησης..
Και το θέμα είναι σε μας τώρα..
Ποια γαϊδούρια θέλουμε..; Ποια θα πολλαπλασιάσουμε..;
Εκείνα εκεί που πάντα σύντροφοι ήταν στις κακουχίες μας, ή αυτά τα τωρινά που μόνο δυστυχία απλόχερα μας χαρίζουν…;
Αυτά που έχουν στο βλέμμα την καταχνιά και το σκοτάδι, ή εκείνα που έχουν την Ελπίδα και το Φώς…;
Και ξέρεις κάτι..;
Στο χέρι μας είναι, απόφαση δικιά μας, μια και εμείς θα επιλέξουμε τελικά, ότι και να προσπαθούν αυτοί… Μια και σαν μαζευτούμε, σαν ενωθούμε, σαν ενδιαφερθούμε, τίποτα δε μπορούν να κάνουν… Μια και από μας τη δύναμή τους παίρνουν.. Απ’ το δικό μας κόπο, την ανοχή και την συναίνεση, έστω κι αν σαν αδιαφορία για το τι γίνεται γύρω μας βαφτίζεται η τελευταία..
Εύχομαι πάντως στο μέλλον, να υπάρχουν μουσεία φυσική ιστορίας, που να μην παρουσιάζουν εκθέματα με τη λεζάντα: «Όνος, εξαφανισθείς εξ αδιαφορίας περί το 2050..»..
Μα να ‘χουν εκθέματα όπως: «Πολιτικοί του 20ου – αρχής 21ου αιώνα»..
Περισσότερα... »
-
Εννιά Ζωές, και Μια Ακόμα…
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
"Βασισμένο σ’ ένα παλιό μου, στο πρώτο που ανάρτησα.. Το «Χαμογελαστός Καβαλάρης» . Ήταν κάτι απ’ την καρδιά του σκοταδιού. Αν και κανένα σκοτάδι δεν κρατάει για πάντα.. Ή έτσι θα ‘θέλα να ‘ναι.. Και τελικά έτσι είναι, απλά το πιο βαθύ σκοτάδι, είναι εκείνο πριν το ξημέρωμα.."
Είναι παντού. Δεν τον βλέπεις αν κοιτάξεις κατευθείαν, μόνο με την άκρη του ματιού σου. Ή έμμεσα αλλού.
Τον βλέπεις στις νταλίκες στην εθνική, όταν οδηγείς με το αυτοκίνητο, τον βλέπεις στις λαμαρίνες των αυτοκινήτων όταν οδηγείς τη μηχανή στο δρόμο, στην άσφαλτο, στο τσιμέντο, στα κομμένα τα δέντρα, όπου κι αν κοιτάξεις.
Να χαμογελά με τ’ άσαρκο χαμόγελό του και να γνέφει, καβάλα πάνω στη σαραβαλιασμένη μηχανή του.
Αλλά εκεί που είναι πιο τρομαχτικός είναι σαν τον δεις να καθρεφτίζεται στα βλέμματα. Σε κείνα του πλήθους, και πιο πολύ ακόμα σε κείνα των φίλων, του ανθρώπου σου, όταν τον ακούς μες τη φωνή τους.
Μη φοβάσαι όμως, δε θέλει τα σώματα, μόνο από βαρεμάρα ή και από ζήλια τα παίρνει καμιά φορά, όταν παραχορτάσει.
Απ’ τα συναισθήματα τρέφεται, τα χρώματα. Το κόκκινο του θυμού, το κίτρινο του φθόνου, το μαύρο της απελπισίας, αλλά πιο πολύ απ το γκρίζο. Εκείνο της παραίτησης. Αυτό που είναι πια παντού.
Αυτά τον θεριεύουν και χαμογελά όλο και πιο αστραφτερά, όλο και πιο πλατιά.
Και ταξιδεύει καβάλα στην απληστία του, αναζητώντας κι άλλα.
Απ’ τις ψυχές που σαπίζουν μέσα σε περιφερόμενα κορμιά τρέφεται στ αλήθεια.
Από κείνες τις ψυχές που έχουν χάσει κάθε ελπίδα, που δεν έχουν πια όνειρα, που τα παρατάν.
Μόνο την πάρτη τους και καλά θέλουν να βλέπουν και το να μη δώσουν τίποτα αν δεν σιγουρέψουν πως θα το πάρουν στα «ίσα» αν όχι στο πολλαπλάσιο.
Και τίποτα δε φτάνει.
Λες και το συναίσθημα, λες και η αγάπη έχει να κάνει μ’ αριθμούς και με εξισώσεις.
Και κείνος, ακόμα γελά.
Μόνο που το γέλιο του αν το καλοδείς, είναι λιγάκι μαγκωμένο… Ναι πλατύ, και ολόλευκο, μα και φοβισμένο.. Μια και ξέρει όσα προσπαθεί αυτός και άλλοι να σου κρύψουν..
Πόσες ζωές έχασες μέχρι τώρα ας πούμε..;
Ναι, θυμάσαι…
Την αρχή.. Αν και είναι αυτό που εσύ θυμάσαι, κι όχι απαραίτητα η πρώτη, μια και που άλλες φορές μπορεί και να υπήρξαν, μα εσύ να μην τις εντόπισες, στη δίνη του χρόνου να ‘ναι χαμένες…
Εκείνη τη φορά που το κασετόφωνο στη πρίζα να βάλεις πήγες.. Αυτή που ήτανε απλή, μα σούκο, απ’ τις πιο χοντρές αυτουνού η πρίζα.. Παλιό ήταν το σπίτι που μεγάλωσες, από το ’30 χτισμένο, με διάφορες προθήκες.. Και εκείνο το πιο παλιό δωμάτιο.. Και σαν δεν έκανε επαφή, έπρεπε να κουνάς το μετασχηματιστή.. Και ας έβγαζε σπίθες.. Μα εκείνη τη φορά, τα γυμνά βύσματα έπιασες.. Και αντί να σε κρατήσει εκεί, σε τίναξε το ρεύμα.. Και ένιωσες πρώτη φορά, τι θα πει αρρυθμίες, που σου μάθανε χρόνια μετά στην ιατρική.. Και κατάλαβες πόσο κοντά ήσουνα.. Στο να τελειώσουν όλα εκεί..
Εκεί έχασες την πρώτη τη ζωή, μα του ξέφυγες… Αν και σκοτείνιασε λιγάκι το χαμόγελο, δεν τον ένοιαξε και πολύ, μια και ήξερε πως θα έχει κι άλλη ευκαιρία..
Και στο σχολείο σαν ήσουνα.. Την πρώτη φορά που είχε τόσο χιόνι δίπλα στη θάλασσα να φτάνει.. Και παγωμένα τα σκαλοπάτια που έπρεπε να κατεβείς.. Μόνο που δεν ήξερες πώς να πατήσεις.. Και γλιστράς.. Πολλά αυτά, και νιώθεις πως σταματημό δε θα ‘χεις.. Μα ένα χέρι την πτώση σταματά.. Ενός παιδιού μια τάξη πιο μεγάλου, που ούτε κουβέντα δεν ανταλλάσατε ποτέ.. Και ξέρεις πως αν δεν ήταν εκεί, κάτι θα ‘σπαγες, μπορεί και κανένα λαιμό..
Εκεί έχασες τη δεύτερη τη ζωή, μα του ξέφυγες… Αν και σκοτείνιασε λιγάκι το χαμόγελο, δεν τον ένοιαξε και πολύ, μια και ήξερε πως θα έχει κι άλλη ευκαιρία..
Τις μέρες που πήγαινες μ’ εκείνο το ποδήλατο, στην κατηφόρα, σε δρόμο που ούτε δυο αυτοκίνητα δεν χώραγε, κοντεύοντας να σπάσεις το κοντέρ (ναι είχες και τέτοιο στο αγωνιστικό που κουβάλαγες απ’ τον Καναδά, πάνω στο καράβι που κυβέρναγε ο πατέρας σου..). Και που μπορεί να πεταγόταν ο καθένας με τ’ αυτοκίνητο, και σιγά μην προλάβαινες να σταματήσεις.. Και τα 60 χιλιόμετρα εκεί ήταν σαν 160… Μα ποτέ δεν πετάχτηκε κανείς.. Μόνο εκείνο το λεωφορείο απ’ τη στροφή, που σχεδόν κάτω απ’ τη ρόδα του σταμάτησες.. Μα σταμάτησες… Γιατί έκοψες, λες και ήξερες, λες και τον έβλεπες να έρχεται…
Εκεί έχασες την τρίτη τη ζωή, μα του ξέφυγες… Αν και σκοτείνιασε λιγάκι το χαμόγελο, δεν τον ένοιαξε και πολύ, μια και ήξερε πως θα έχει κι άλλη ευκαιρία..
Και μετά όταν οδηγούσες το μηχανάκι εκείνο το Σαββατιάτικο Δεκαπενταύγουστο, όταν με τα φώτα σβηστά αφηνόσουνα στο μονοπάτι του φεγγαριού.. Εκείνο που στη θάλασσα μα και στην άσφαλτο καθρεφτίζονταν… Μα σαν ερχόταν αυτοκίνητο απ’ απέναντι, τ’ άναβες τα φώτα… Και κείνος συνοφρυώνονταν λιγάκι… Καθώς σ’ έβλεπε ο απέναντι κι έκοβε..
Εκεί έχασες την τέταρτη τη ζωή, μα του ξέφυγες… Αν και σκοτείνιασε λιγάκι παραπάνω το χαμόγελο, και τον ένοιαξε, μα ήξερε πως θα έχει κι άλλη ευκαιρία..
Και μετά, σαν ήσουν φοιτητής, και πήγες να περάσεις το δρόμο.. Και δεν τον έλεγξες, μια και πράσινο έδειχνε για τους πεζούς, αλλά έλα που για το λεωφορείο ήτανε πορτοκαλί.. Και η φίλη σου σε τράβηξε, μια στιγμή πριν σε πάρει από κάτω..
Εκεί έχασες την πέμπτη τη ζωή, μα του ξέφυγες… Αν και σκοτείνιασε λιγάκι παραπάνω το χαμόγελο, και τον ένοιαξε, μα ήξερε πως θα έχει κι άλλη ευκαιρία..
Και μετά, πάλι φοιτητής, σαν είχες πάει σε μια ταβέρνα στην άνω πόλη, όπου είχες πιεί και μετά πήρες τη μηχανή.. Και το μόνο που θυμάσαι είναι πως όλα τα φανάρια με κόκκινο τα πέρασες στην Εγνατία.. Όλα.. Μόνο που να, θυμάσαι επίσης πως έκοβες λιγάκι και κοίταγες πριν τα περάσεις.. Και μετά το πάταγες το γκάζι.. Και ούτε που κατάλαβες πως βρέθηκες σπίτι..
Εκεί έχασες την έκτη τη ζωή, μα του ξέφυγες… Αν και σκοτείνιασε λιγάκι παραπάνω το χαμόγελο, και τον ένοιαξε, μα ήξερε πως θα έχει κι άλλη ευκαιρία..
Και μετά, σαν πήγες διακοπές στο νησί, και τσακώθηκες με τον πατέρα σου.. Ως συνήθως.. Μια και η αγάπη πολλές εκφράσεις μπορεί να έχει.. Καθώς που πολλά μας αγαπούν, μπορούν και να μας πληγώνουν.. Και είχες πιεί, και ήθελες σε μια παραλία να πας.. Καθώς στο δρόμο πήγαινες, είχε δύο ανάποδες στροφές, που τις ήξερες, ότι με είκοσι πρέπει να τις πάρεις.. Πενήντα πήγαινες.. Στο κόντρα ρεύμα βγήκες.. Και ένα αμάξι ερχόταν… Και σκεφτόσουν πώς θα περάσεις από πάνω, μια και τη μετωπική να ’ρχεται έβλεπες.. Ναι φορούσες το κράνος.. Αλλά τι θα έσπαγες άραγε…; Βγήκε όμως ο οδηγός στο χώμα, έξω απ’ το δρόμο.. Και ξεσουρώνεις με τη μια… Και δίπλα στη θάλασσα πας, και το τραγούδι της ακούς..
Εκεί έχασες την έβδομη τη ζωή, μα του ξέφυγες… Σκοτείνιασε πιότερο το χαμόγελο, μα ήξερε πως θα έχει κι άλλη ευκαιρία..
Και πιο μετά σαν ξαναπήγες στο νησί, σαν φαντάρος τότε.. Με παρέα είχες βγει, και δίπλα στη θάλασσα, ένα ποτάμι ήπιες.. Και μετά σαν το διαλύσατε, αν και με τη μηχανή ήσουνα, ήθελες λέει να πας απ’ τον παλιό το δρόμο στην πόλη, κι ας έκανε γύρα χιλιομέτρων.. Μια και είχε κάτι στροφές που την ταχύτητα πιότερο ένιωθες. Και με το παπί τον έπαιρνες παλιά.. Και ξεκίνησες.. Μα φθινόπωρο ήταν, υγρασία είχε, βρεγμένος ο δρόμος.. Και με το που βγήκες απ’ το μαγαζί, μόλις πήγες στο δρόμο να βγεις, και το πρώτο γκάζι πάτησες, έφυγε η μηχανή.. Ολάκερη πήρε στροφή, και κάτω βρέθηκες, το δρόμο για την πόλη να κοιτάς.. Με σπασμένο το μπρος το φρένο.. Και να αναρωτιέσαι.. Αν σε μια παρακάτω στροφή, με ογδόντα αν έφευγε, που θα ήσουν..;
Εκεί έχασες την όγδοη τη ζωή, μα του ξέφυγες… Σκοτείνιασε πιότερο το χαμόγελο, μα ήξερε πως θα έχει κι άλλη ευκαιρία..
Και, σαν στην Αθήνα, με τ’ αυτοκίνητο πήγαινες.. Μετά τη Θήβα.. Διπλός ο δρόμος, τέσσερεις οι λωρίδες, με διάζωμα στη μέση. Ναι μα στην Ελλάδα φτιαγμένες. Με στροφές, και χώρο για στάθμευση που θα ‘πρεπε να ‘χουν, που βίλες έγινε… Γιομάτος ήτανε νταλίκες… Τις προσπέρναγες, με φλας, κανονικά.. Μα έλα που ένας κλασσικός, αδιάφορος για όλα, ενώ σε βλέπει να περνάς, στα αριστερά σου βγαίνει.. Και συ μόλις που προβαίνεις τα φρένα να πατήσεις.. Και τότε, ένα χτύπο αισθάνεσαι να σε ταρακουνά.. Μα βλέπεις πως ακόμα τ’ αυτοκίνητο με εκατό είκοσι, μια χαρά πάει, παρόλο το τράνταγμα..
Κοιτάς τον καθρέπτη.. Και βλέπεις.. Άλλη μια νταλίκα, που προσπέραση πήγε να κάνει μετά από σένα, κι ίσα που πρόλαβε να φρενάρει.. Η καρδιά χτυπά σαν τρελή.. Σταματάς προσεχτικά στην άκρη, κι αυτός πιο πίσω.. Βγαίνετε.. Σε ρωτά τι συνέβη.. Του λες για το «συνάδελφό» του.. Καταλαβαίνει, μα μόλις που πρόλαβε τα φρένα να πατήσει, μια και ήταν φορτωμένος.. Ευτυχώς, έπιασαν.. Τότε κοιτάς προς τα πάνω, βλέπεις την επιγραφή του φορτηγού..
Είναι της εταιρείας με την οποία έστειλες τα έπιπλά σου κάτω… Παραλίγο να πας απ’ τα βιβλία σου, μα δεν πήγες.. Για λίγο, για τόσο δα λιγάκι…
Εκεί έχασες την ένατη ζωή, μα του ξέφυγες… Και εκεί σκοτείνιασε πιότερο το χαμόγελο, κι ας φαίνονταν τα δόντια.. Δεν μπορούσε να τα κρύψει βλέπεις... Μα με γκριμάτσα οργής έμοιαζε πια.. Είχε βλέπεις χάσει και τις εννιά του ευκαιρίες.. Ναι θα είχε κι άλλες προφανώς, μια και ο κύκλος ξαναρχίζει…
Μα εσύ έχεις ακόμα μια ζωή…
Κι αυτός ανήμπορα μα και φοβισμένα σε κοιτά, μια και ξέρει πως σ’ αυτό το νέο κύκλο, μπορεί ν’ αλλάξουν τα πράγματα..
Καθώς γνωρίζει πως στο χέρι μας είναι το τι θα κάνουμε στ’ αλήθεια με τη ζωή μας. Επιλογή μας είναι αν θα τη ζήσουμε, ή απλά θα υπάρχουμε ώσπου εκείνος την ευκαιρία του να βρει.. Κι ας μη μπορούμε να το δούμε καθαρά πολλές φορές..
Μα γι’ αυτή τη δέκατη ζωή που σου χαρίστηκε, μπορεί να επιλέξεις αλλιώς..
Μπορεί και να καταλάβεις πως για να είσαι ακόμα εδώ, κάποιος λόγος θα υπάρχει..
Πως σου χαρίστηκε χρόνος, που σπάνια χαρίζεται.. Που το πιο πολύτιμο πράγμα που έχουμε είναι..
Χρόνος κι ευκαιρία για ζωή..
Μια και άγνωστο το πότε ο άλλος την ευκαιρία του θα καταφέρει να έχει..
Και έτσι μπορεί και να αποφασίσεις..
Πως αλλιώς θες να τη ζήσεις αυτή τη φορά…
Μια και μπορεί να έχουν σημασία όσες έχασες, μα πιότερη ακόμα εκείνη που θα κερδίσεις..
Ζώντας την..
Αληθινά…
Περισσότερα... »
-
Μου Λείπεις...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
"Για Σένα Θάλασσά μου.."
Μου λείπουν τα μάτια σου,
που σαν καταπράσινες θάλασσες,
σε γαλήνια φεγγαρόλουστα νερά με ταξιδεύουν...
Μου λείπει τ’ άγγιγμά σου,
που κάθε κούραση σα βάλσαμο γιατρεύει,
και πόθους σαν ολάνθιστα λιβάδια μες το καταχείμωνο γεννά σε μια στιγμή...
Μου λείπει η φωνή σου,
που του ανέμου τα μυστικά μου σιγοψιθυρίζει...
Μου λείπει η ανάσα σου,
που πότε με δροσίζει,
σαν γάργαρο νερό πηγής απ’ τα μαγικά τα δάση των ονείρων,
και πότε με καίει,
σα μια παιχνιδιάρικη φωτιά φερμένη απ’ του έρωτα τα μέρη...
Μου λείπει η μυρωδιά σου,
που σε λεμονοδάση, χαμένα στων Μακάρων τα νησιά, με πα'...
Μου λείπει το γέλιο σου,
που σε μουσικές κρυφές, απ’ των θεών τα περιβόλια, με μυεί..
Μου λείπουν τα όνειρα που ζωγραφίζεις κάθε βράδυ στης καρδιάς μου τον καμβά,
με χρώματα που απ’ τα μέρη της πατρίδας,
απ’ των άστρων μας τα δάση,
έχεις φέρει...
Μου λείπουν οι στιγμές που ένα γινόμαστε,
και σε μέρη μαγικά,
σε θύμησες παλιές φυλαγμένα,
μας πάνε.
Εκεί που η δροσοσταλιά ένα γίνεται με τη γλυκιά του φεγγαριού αχτίδα,
εκεί που τη νύχτα τόξα ουράνια χρωματίζουν,
στου έρωτα το χορό...
Μου λείπει το δάκρυ σου,
σαν το στεγνώνω με φιλιά αγκαλιά κρατώντας σε,
όταν μια ταινία σε κάνει να βουρκώνεις...
Μου λείπει η αγκαλιά σου,
που κάθε φόβο μου τον διώχνει μακριά..
Μου λείπουν τα όνειρα που ο Μορφέας στέλνει,
σαν πλάι μου το κορμί σου κουρνιάζει...
Μου λείπουν τα απογεύματα στον κήπο μας,
όταν τον Πύργο βάφει ο ήλιος με του δειλινού τα χρώματα
κι λεμονιά μας χαμογελά σαν την αγάπη νιώθει...
Μου λείπει η μορφή σου, το σπίτι να φωτίζει...
Μου λείπουν τα πρωινά που σε βλέπω σαν παιδί να μου χαμογελάς
κι ένα φιλί ανάλαφρο στα χείλη να μου δίνεις...
Μου λείπει κάθε μας στιγμή...
Μου λείπεις ψυχή μου…
Μου λείπεις, μα όσο κι αν μου λείπεις είσαι εδώ,
αφού μέσα στην καρδιά μου σ’ έχω…
Περισσότερα... »
-
Δοκιμασία...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων«Δοκιμασία λένε πως είναι η πορεία μας σ’ αυτά τα μονοπάτια, που ζωή τ’ αποκαλούμε.. Μα κάθε δρόμος έχει τη δικιά του ομορφιά, αρκεί να έχει κανείς την καρδιά του ανοιχτή για να τη νιώσει..»
Είναι στιγμές, μέρες, μήνες και χρόνια ακόμα, που κάποιος έτσι να νιώθει μπορεί.. Πως από μια δοκιμασία, απ’ ένα τεστ διαβαίνει..
Ζόρικο ειν’ αυτό πολλές φορές, και απαιτήσεις έχει, ζητά προσήλωση πολύ, κι υπομονή, μελέτη και προσπάθεια..
Απ’ αυτές που στα όρια μπορεί καθείς να νιώθει πως τον φτάνει.. Εκεί που δυνάμεις, αντοχές, κι η υπομονή θαρρείς και εξαντλείται..
Μα να, μια μέρα ακόμα σε κρατά, ένα βήμα πιο πέρα να σε πάει..
Και σαν του σχολειού τα τεστ, τα απροειδοποίητα, εκείνα που χτυποκάρδια, όχι ευχάριστα, μας έκαναν να νιώθουμε, λένε πως έχει ένα σκοπό, μια αξιολόγηση να πάρουμε, ένα βαθμό..
Μονάχα που σε κάποια Τεστ, η αξιολόγηση μετρήσιμη μπορεί και να μην είναι..
Και έτσι το αποτέλεσμα αόρατο να είναι, και ο χρόνος που διαρκεί το τεστ ατέλειωτος να μοιάζει…
Σαν τη ζωή που σ’ έμαθαν νομίζεις ένα πράμα..
Μα η πραγματική ζωή, αλλιώς μοιάζει, και είναι, κι ας λένε οι «σοφοί» του κόσμου μας, πως είναι μια ρουτίνα..
Μόνο σαν τεστ τους η ζωή, αληθινά δεν είναι, μηδέ μια μοναχά μετρήσιμη, στρυφνή δοκιμασία..
Καθώς, σαν τη διαβαίνεις και τη ζεις αληθινά,
Του ηλιοβασιλέματος το απαλό το χρώμα βλέπεις να τη φωτίζει,
Του τόξου του ουράνιου κατέχει τη ζωντάνια,
Της θάλασσας τη μουσική,
Τ’ ανέμου το τραγούδι,
Του χρόνου έχει μέσα της την άπλετη γαλήνη,
Του ουρανού έχει τη θωριά, κι ας ειν’ συννεφιασμένος,
Του ιδρώτα της δροσοσταλιάς, εκείνου από έρωτα κι αγάπη 'πουν φτιαγμένος,
Του ονείρου που ‘χαμε παιδιά, κρατάει τη μαγεία, και είναι όλα φωτεινά, σαν ξωτικών τα δάση,
Του ονείρου που μας στέρησαν, μα είναι εδώ ακόμα…
Μα βλέπεις, τίποτα απ’ όλα αυτά, στα ζύγια τους δεν μπαίνει..
Κι έτσι απλά να υπάρχουμε, ‘θεν να μας κάμουν όλους,
Μια που και το να ζει κανείς, μετρήσιμο δεν είναι..
Μα ας βάλουν όλα τα λεφτά σε ζύγι κι ας μετρήσουν, πόσα κιλά χαμόγελα, πόσα ευτυχίας δράμια, στον κόσμο μας χαρίσανε, για μια στιγμή μονάχα..
Κι ας βάλουν απ’ την άλλη τη μεριά, ένα χαμόγελο απλό, ένα χαμογελάκι, σ’ ενός μικρού παιδιού, που λάμπει τα ματάκια…
Κι ας έρθουν όλοι οι «σοφοί», οι τάχατες μεγάλοι, να μας το ερμηνεύσουνε, πώς ευτυχία στην καρδιά απλόχερα μοιράζει;
Τόση που όλου τους του κόσμου τα λεφτά, μετρήσιμη, δε φτιάχνουν..;
Γιατί..;
Μήπως γιατί η ομορφιά, το δίκιο, η αλήθεια, μέσα μας ζουν, απ’ την ψυχή πηγάζουν..;
Και δε μετριούνται με τα ψεύτικα τους, τα φτιαχτά, τα πειραγμένα ζύγια..;
Περισσότερα... »
-
Ονειροπαγίδα...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων«Κάποιοι λένε πως ο κόσμος που ζούμε είναι ένα ψέμα, και πως οι μόνες στιγμές που ζούμε αληθινά είναι στα όνειρά μας..»
Περιδιαβαίνεις τους δρόμους της πόλης. Εκείνης που σου 'πανε πως στη χώρα σου ανήκει.. Που κι αυτή είναι κομμάτι του κόσμου σου λένε.. Μα ξέρεις πως αυτή η πόλη δεν είναι η δικιά σου, ούτε η χώρα. Πως σ αυτό τον κόσμο δεν ανήκεις.. Δεν ξέρεις το πώς βρέθηκες να περπατάς εκεί, μα νιώθεις μες στο μεδούλι σου πως είναι όλα ξένα.
Μια κι είναι α-φύσικα.. Κοιτάς γύρω σου.. Μπετά, τσιμέντα, άσφαλτοι, ασχήμια..
Κοιτάς τους γύρω σου.. Σβησμένα βλέμματα, θλιμμένα πρόσωπα, άδεια μάτια..
Και συ γνωρίζεις, πως αφού ο καθένας είναι της φύσης κομμάτι, δεν είναι δυνατό να ζει χωρίς αυτή. Μέσα σε κλουβιά ανήλιαγα, ανάμεσα σε στοιβαγμένα κουτιά πολύ-κατοικιών, που κρύβουνε τον ήλιο. Να βλέπει παντού το γκρίζο των τοίχων, το μαύρο των δρόμων και πράσινο πουθενά. Να είναι θολός ο θόλος του ουρανού τη μέρα απ’ τις βρωμιές των εξατμίσεων.. Να μην ακούς πουλί να κελαηδά μια και τρομάζουν απ’ τις καραμούζες των τετράτροχων θεριών.
Που θεριεμένοι ανθρώποι τα οδηγάνε. Μ αλαφιασμένα βλέμματα να πάνε, να προλάβουν τη δουλειά. Που τόσες ώρες χάνουνε εκεί γιατί έτσι τους είπαν, που στο τέλος κάθε μήνα τους αφήνει τάχατες την αμοιβή τους.. Εξίμιση πράσινα χαρτάκια… Που δε φτάνουν μέχρι τον επόμενο.. Και πώς λοιπόν να μην είναι αλαφιασμένοι…; Αφού τη νιώθουν τη σκλαβιά τους, έστω κι αν δεν τολμάνε να τη παραδεχτούν.. Γιατί..; Γιατί τότε κάτι θα πρέπει να κάνουν… Μα βολεύονται για μια ακόμα μέρα…
Καλά δε φταίνε μόνο αυτοί.. Είναι κι άλλοι, εκείνοι που πειθήνιους τους θεν και κοιμισμένους.. Εκείνα τα τσιράκια των μεγάλων αφεντικών.. Που τις φωνές τους νιώθεις να ξεσκίζουν κάθε στιγμή τον αέρα καβάλα στα ραδιο-κύματα. Σα νυχτερίδες αόρατες, που διψάν όχι για αίμα τώρα πια, μα για σκέψεις.. Μα και κείνες σαν τους βρικόλακες ειν’ ακόμα.. Πρέπει να τις προσκαλέσεις για να μπουν να μαγαρίζουν το μυαλό σου.. Το σπίτι σου.. Να το πατήσεις το κουμπί, για να ανοίξει η ΤV..
Και συ συνεχίζεις την περιπλάνηση.. Πυξίδα δεν έχεις, κι οι πλοηγοί χαθήκανε σε κάποια στροφή του δρόμου.. Μα έχεις τις οδηγίες τους μαζί σου, μέσα σου.. Εκείνες που σου λεν, ότι είμαστε κάτι παραπάνω από δίποδους πιθήκους.. Αν κι είναι ώρες που μπορεί να σκέφτεσαι πως πάνε να μας καταντήσουνε σε κάτι πολύ λιγότερο..
Μια που εκείνοι δεν σκοτώνουν εκτελώντας διαταγές. Δεν πολεμάνε για μαύρα χρυσάφια, ούτε για πράσινα χαρτιά. Δε δολοφονούν για να θρέψουν τους λογαριασμούς κάποιων κοιλαράδων. Δε μολύνουνε τη γη τους, δεν καίνε τα δάση τους, δε σκοτώνουν κάθε μέρα τα παιδιά τους με φυτοφάρμακα και αντιβιοτικά στις μπανάνες τους, στο όνομα του κέρδους…
Περπατάς όλο και πιο χαμένος νιώθεις.. Μια και βλέπεις όλο και πιο καθαρά πόσο απέχει αυτός ο κόσμος που βρέθηκες απ’ το δικό σου.. Αν και μπορείς να δεις κάτω απ’ τα πέπλα του καπνού και της σκοτεινιάς και ομοιότητες..
Μπορείς να δεις τα ερείπια ενός Παρθενώνα, μπορείς να συναντήσεις στο διάβα σου αρχαίες στοές. Να κοιτάξεις κάποιο άγαλμα να στέκεται θλιμμένο σε μια πλατεία. Ενός φιλοσόφου, ενός αγωνιστή. Να δεις κάποια εικόνα σε μια ξεχασμένη εκκλησιά, φωτισμένων ανθρώπων, που ζούσαν αυτό που πίστευαν, και πέθαιναν για αυτό. Χωρίς να ευλογούνε ακόμα όπλα..
Σαν ένα κακό κακέκτυπο, σαν μια αρρωστημένη καρικατούρα του, μοιάζει ο εδώ.. Σαν να ξεστράτισε σε κάποιο σταυροδρόμι, και να χάθηκε η ανθρωπιά, η ελπίδα η αγάπη.. Και να σε πήρε και σένα μαζί του.. Μια και μπορεί να χάθηκες και συ σε μια στροφή του δρόμου..
Όσο νυχτώνει, αργόσυρτα γίνονται τα βήματα, κουρασμένα, σκυφτό και το κεφάλι όσο προχωράς.. Κι ο αέρας πιο πηχτός, σχεδόν νιώθεις τα δίχτυα που στο χώμα σε κρατάνε.. Και τα όνειρα σου ακόμα σαν να ξεθωριάζουν φαίνεται… Σαν να ‘χουνε απλώσει παντού γύρω στο πλανήτη μια ονειροπαγίδα..
Όχι από κείνες που κρατάνε τα όμορφα τα όνειρα για να στα στείλουν πίσω.. Μα από κείνες που στη φύση τους την αφύσικη ταιριάζουν. Από κείνες που αιχμαλωτίζουν κάθε όμορφο και σου στέλνουνε τους εφιάλτες τους πίσω… Εκείνους που σου λένε πως ελπίδα δεν υπάρχει πουθενά.. Πως ότι και να κάνεις, δεν μπορείς να ξεφύγεις απ’ αυτή τη φυλακή..
Και κάθεσαι να ξαποστάσεις σε ένα ξεχασμένο παγκάκι.. Κοιτάς ψηλά μα το φως απ τα αστέρια δεν περνά, το φως απ τα ψεύτικα τα φώτα τα καλύπτει.. Πιο πέρα κάποια παιδιά μπορεί να προσπαθούνε να πάνε σε όνειρα μέσα από άσπρα δηλητήρια, και ζουν τους δικούς τους εφιάλτες..
Είναι από κείνες τις στιγμές που νιώθεις πως μάταια ειν’ όλα.. Κι ας νιώθεις πως όλα θα μπορούσαν αλλιώς να ταν. Κι ας ξέρεις πως ο κόσμος αυτός απ’ άλλων τα όνειρα έχει ξεπηδήσει, που είναι ο εφιάλτης ο δικός σου.. Και νιώθεις τόσο μόνος… Τόσο παγωμένος ως τα βάθη της ψυχής σου…
Κι εκεί μες τη σκοτεινιά που σε κυκλώνει από παντού, μες την απελπισία, μες τη σιωπή, μπορεί να νιώσεις κάτι.. Μια παρουσία, έναν ήχο, μια μουσική.. Μπορεί να ακούσεις κάτι μικρό και ταπεινό, κάτι ξεχασμένο, μα λεύτερο.. Σαν το τραγούδι ενός αηδονιού.. Έναν αδύναμο ύμνο στο φως μες τα βαθύ της νυχτιάς, μα και τόσο δυνατό, που κάνει τα δίχτυα να σκίζονται.. Που σωριάζει ονειροπαγίδες, που ξορκίζει τους εφιάλτες..
Και σου ξαναδίνει το όνειρο, την ομορφιά, την ελπίδα, τη ζεστασιά.. Και βλέπεις.. Βλέπεις για μια στιγμή τον κόσμο σου.. Με το γαλάζιο τον ουρανό. Με τον αέρα που ευωδιάζει. Με τα σπίτια που είναι κομμάτι της φύσης κι όχι κλουβιά. Με τα πάντα να γίνονται στο όνομα της ομορφιάς και της αρμονίας, με σεβασμό σ όλα τα πλάσματα..
Με ανθρώπους με ολόφωτα βλέμματα, με χαμόγελο στα χείλη, στην καρδιά. Μ ανθρώπους λέφτερους που θα δουλεύουν για το κοινό καλό, κι όχι για πράσινα και πορτοκαλιά χαρτάκια. Μ ανθρώπους που δε θα ‘χουν ανάγκη αφεντικών για να ζήσουν. Που θα ζουν, κι όχι απλά θα υπάρχουν. Που θα πολεμούν ναι, μα την αγραμματοσύνη, τη βλακεία, την αδιαφορία, την απανθρωπιά..
Ναι ουτοπικό σου πάνε πως είναι, πως δεν υπάρχει.. Μα πώς μπορεί να ναι αδύνατο, κάτι που είναι μες τη φύση μας την πραγματική, ενώ έγινε υπαρκτή η φυλακή που μας βάλανε και ζούμε, η αφύσικη..; Τι θέλει άραγε πιότερη δύναμη για να γίνει «πραγματικό»..; Ο εφιάλτης, ή τ’ όνειρο..; Αφού έγινε πραγματικός ο εφιάλτης τους, μπορεί και τ’ όνειρό πραγματικό να γίνει..
Περνάει η ώρα, το τραγούδι σταματά.. Η εικόνα τρεμοπαίζει μπρος τα μάτια σου.. Βρίσκεσαι πάλι στο «εδώ».. Είναι ώρα να φύγεις… Να πας στο κλουβί σου, να «ξαποστάσεις». Αύριο έχεις πάλι να ξυπνήσεις πρωί.. Κι αύριο στα δίχτυα τους θα ‘σαι.. Πάλι δεν κατάφερες να πας εκεί που θες.. Πάλι αύριο μια μέρα καρμπόν με γκρίζο μελάνι..
Και το ταξίδι συνεχίζεις.. Αναζητώντας την Ιθάκη σου να βρεις.. Με πλοηγό της καρδιάς τα θέλω.. Εκείνα που ξέρεις πως είναι αληθινά μια κι από μέσα σου πηγάζουν..
Μα καθώς σηκώνεσαι βλέπεις.. Υψώνοντας το κεφάλι, κοιτάς πέρα μακριά ένα φως ένα παράθυρο σα φάρο να φωτίζει. Μια φιγούρα, ν’ αγναντεύει ουρανό. Σα να πετά θαρρείς με φτερά απ’ όνειρα φτιαγμένα.. Και ένα χαμόγελο στα χείλη ανατέλλει, μια και το τραγούδι ακόμα μέσα σου ακούς..
Μια και καταλαβαίνεις πως υπάρχουνε κι άλλοι εξόριστοι εκεί έξω.. Πως μόνος σου δεν είσαι.. Και πού ξέρεις, μπορεί και να βρεθείτε.. Μπορεί ακόμα και ν ανακαλύψετε πως είστε πιο πολλοί απ’ ότι σας αφήνουν να πιστέψετε..
Αλλά κι έτσι να μην είναι δε χρειάζονται πολλοί για να αλλάξουν μια πραγματικότητα.. Σάμπως λίγοι δεν είναι αυτοί που τις ζωές μας διαφεντεύουν..;
Κάτι άλλο είναι που χρειάζεται, το φως εδώ να φέρει..
Μια και σαν μέσα τους θα δουν, τότε θα καταλάβουν…
Πως αρκεί την Πίστη τους στα όνειρα ακλόνητη να έχουν…
22/1/08
Περισσότερα... »
-
Μ’ ένα φεγγάρι οδηγό..
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
«Του Φεγγαριού τη στράτα σαν κοιτάζεις, θα σε πάρει μακριά απ’ του κόσμου τα στενά, και θα σε ‘πα εκείθε η καρδιά σου που προστάζει, εκεί που όλα θαν’ αληθινά..»
Χειμωνιάτικη νυχτιά, μ’ ένα φεγγάρι στη χάση του, που από ώρα πολύ τη μάχη του με τη δύση έχει χάσει..
Κι ο ουρανός, φωτισμένος από τ’ αρρωστημένα της πόλης τα φώτα, ένα παγωμένο βλέμμα, σιωπηλό στην πλάση χαρίζει.. Κουρασμένος και κείνος απ’ όσα βλέπει, τ’ αστέρια των ματιών του σα να θέλει γι’ αλλού να τραβήξει..
Και ‘γω σε ένα δωμάτιο παγωμένο κάτωθέ του, μες σε μια ησυχία που σειρήνες αλύπητα τη σκίζουν, φωνάζοντας για τ’ άδικο που ολόγυρα γίνεται μες το κρύο τσιμεντένιο τοπίο, να βλέπω το βασιλικό να μαραίνεται..
Παιδί του ήλιου, της ζεστασιάς, και μιας ζωής ατίθασης γιός και κείνος είναι, και εικόνες από καλοκαίρια χαμένα στη δίνη του χρόνου, στο νου μου φέρνει..
Κι έτσι θυμάμαι ένα φεγγάρι ολόγιομο, του δεκαπενταύγουστου, την άσφαλτο σαν ποτάμι ολόχρυσο να φωτίζει με σβηστά φώτα πάνω στο μηχανάκι, καθώς το δρόμο ακολουθούσα… Και στη θάλασσα στο βάθος, το μονοπάτι του να φτιάχνει..
Που τη στράτα του με καλούσε να διαβώ..
Μα τ’ άναβα τα φώτα σαν ερχόταν απ’ απέναντι αυτοκίνητο.. Για να μη φοβηθεί τάχατες ο ανυποψίαστος οδηγός έλεγα..
Αν και στο βάθος και τότε ήξερα, πως για μένα το έκανα.. Μια και ένιωθα πως είχα δρόμο ακόμα, προτού στου φεγγαριού το μονοπάτι να πατήσω..
Τα χρόνια πέρασαν, μηχανή το παπί έγινε.. Κι ακόμα είναι φορές που εκείνο το φεγγάρι τη σκέψη μου στοιχειώνει..
Στα μονοπάτια του, σειρήνες με καλούν..
Μα εκείνο το δρόμο στο νησί, χρόνια πολλά έχω να πάρω..
Γιατί ξέρω..
Πως σαν το κάνω, τα φώτα τώρα δεν θ’ ανάψω.. Και για να μην τρομάξω τον οδηγό, που πάντα ίδιος θα ‘ναι, ευθεία θα πάω στη στροφή..
Μέχρι τη θάλασσα που λαχταρώ να συναντήσω..
Εκεί που το μονοπάτι μου ακόμα περιμένει..
Μ’ ένα φεγγάρι οδηγό,
Στ’ ονείρου μου τη χώρα να με ‘πα..
Περισσότερα... »
-
Οι "Ρομπεν των φτωχών" τώρα και στο Ηράκλειο!!!
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Μετά την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά και την Πάτρα σειρά είχε χθες και το Ηράκλειο για τη δράση των… Ρομπέν των φτωχών όπως τους έχουν ονομάσει.
Χθες το πρωί μία ομάδα τριάντα περίπου νεαρών ατόμων εισέβαλαν σε σούπερ-μάρκετ της εταιρείας Χαλκιαδάκης στη λεωφόρο Ιωνίας φορώντας κουκούλες και γάντια.
Άρχισαν να γεμίζουν με τρόφιμα, απορρυπαντικά, και διάφορα άλλα είδη τουλάχιστον τρία καρότσια αλλά και αρκετά καλάθια φωνάζοντας στο προσωπικό πως δεν θέλουν χρήματα και πως δεν θα πειράξουν κανέναν.
Η παρουσία τους αλλά και ο τρόπος με τον οποίο εισέβαλαν στο σούπερ-μάρκετ προκάλεσαν την έκπληξη και την ταραχή όχι μόνο στο προσωπικό άλλα και στους λιγοστούς πελάτες που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή μέσα στο κατάστημα.
Οι κινήσεις τους ήταν πάρα πολύ γρήγορες καθώς είχαν απλωθεί σε όλο το κατάστημα κατά ομάδες και γέμιζαν καλάθια και καρότσια με τρόφιμα. Ταυτόχρονα κάποιοι από αυτούς είχαν μείνει στο χώρο των ταμείων σταματώντας τη διευθύντρια όταν επιχείρησε να πάρει τηλέφωνο την αστυνομία.
Μέσα σε λίγα λεπτά αφού γέμισαν τα καρότσια, ένας από τους νεαρούς έχοντας μία σφυρίχτρα έδωσε το σύνθημα για την αναχώρησή τους από το σούπερ-μάρκετ. Οι νεαροί όπως μπήκαν έτσι και έφυγαν, πετώντας προκηρύξεις με τα αιτήματά τους και τους λόγους για τους οποίους προχώρησαν στη συγκεκριμένη ενέργεια.
Αντί να αρχίσουν να μοιράζουν τα τρόφιμα έξω από το σούπερ-μάρκετ, διένυσαν περίπου 150 μέτρα και κατέληξαν στη λαϊκή αγορά στην οδό Ανδρέα Μηλιώτη και άρχισαν να μοιράζουν τα τρόφιμα και τα υπόλοιπα είδη στον έκπληκτο κόσμο που διστακτικά έπαιρνε τα τρόφιμα που τους έδιναν. Το μοίρασμα των τροφίμων από τους νεαρούς κράτησε λίγα λεπτά με τον κόσμο να μιλά υπέρ των νεαρών για την ενέργεια που έκαναν.
Πάντως με τα φυλλάδια που πέταξαν οι νεαροί άφηναν να εννοηθεί πως ανάλογες κινήσεις θα γίνουν και στο μέλλον. Ένα επίσης στοιχείο που φάνηκε από την κίνηση των νεαρών ήταν πως είχαν μελετήσει πολύ καλά τις ενέργειές τους μιας και επέλεξαν ένα σούπερ-μάρκετ που σε μικρή απόσταση βρισκόταν σε εξέλιξη η λαϊκή αγορά.
Πηγή:εφημ."Τόλμη"
**Ευχαριστώ το φίλο busybee για το άρθρο**
Περισσότερα... »
-
Το Βλέμμα…
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
«Τα μάτια καθρέπτης είναι της αβύσσου της ψυχής, και ‘κείνη τις αλήθειες της φωνάζει.. Χωρίς ήχο.. Με το βλέμμα μοναχά..»
Σκοτεινές είναι οι νύχτες του χειμώνα, και κρύες.. Μα φαίνονται ακόμα πιο μαύρες, πιο παγωμένες, όταν είναι κάποιος στην ύπαιθρο. Ειδικά όταν φοράει αλεξίσφαιρο, και ένα πολυβόλο σφιχτά στο χέρι κρατά..
«Ετοιμαστείτε:!» φώναξε, και να κρατάτε επαφή!. «Μάλιστα λοχία», του απάντησαν οι υπόλοιποι. Μπροστά τους η νύχτα φωτίστηκε. Πρώτα πέρασαν τα αεροπλάνα, και άφησαν το φορτίο τους στα φυλάκια που είχαν εντοπίσει. Αν και τι φυλάκια, απλά ταμπουρωμένα σπίτια ήταν, μα επικίνδυνα.. Και μετά αρχίσαν να πέφτουν οι οβίδες. Ημίωρος βομβαρδισμός, και μετά θα ερχόταν η σειρά τους.
«Μην αγχώνεστε», είπε στους δικούς του, «θα μείνουν αρκετοί και για μας». «Δεκανέα έλεγξε τον ασύρματο, αν έχεις καλή επαφή με τα ελικόπτερα που θα μας καλύπτουν, και με το αρχηγείο».
«Όλα είναι καλά λοχία, όπως και πριν πέντε λεπτά..».
«Σιγούρεψε το, και κράτα με ενήμερο, να θυμάστε αυτό δεν είναι άσκηση, ούτε και καθαρή μάχη. Οι άλλοι είναι αποφασισμένοι, και έχετε δει εικόνες για το πώς είναι εκεί κάτω..».
Μιλούσε δυνατά και απότομα. Μα ήθελε να τους θυμίσει, πως παρόλο που είχαν την τεχνολογία με το μέρος τους, έπρεπε να είναι προσεχτικοί. Κανένας πύραυλος, καμιά βόμβα, όσο έξυπνη και να είναι, δεν μπορεί να καθαρίσει τα πάντα..
Πόσο μάλλον εκείνους τους φανατισμένους, που πολεμούσαν σαν λυσσασμένα σκυλιά. Μα τώρα τους είχαν στριμωγμένους.. Τώρα επιτέλους θα τελείωνε αυτός ο εφιάλτης..
Όσο το πυροβολικό έκανε τη δουλειά του, περνούσαν απ’ το μυαλό του ένα σωρό σκέψεις.. Απ’ όλα όσα τον έφεραν ως εδώ..
Λοχίας.. Ακόμα παράξενος του φαινόταν ο τίτλος.. Οι νέοι, μα και οι παλιότεροι, σαν ημίθεο τον έβλεπαν.. Αυστηρός μα και δίκαιος. Ποτέ δε ζητούσε από κάποιον να κάνει κάτι που δε θα έκανε εκείνος.. Επαγγελματίας, μα και κοντά στον καθένα.. Ήξεραν πως κάθε τι που τους απασχολούσε, κάθε τσακωμός με συνάδελφο, κάθε παράπονο για οτιδήποτε, κάθε προσωπική στεναχώρια, μπορούσαν να του την εκμυστηρευτούν. Και κείνος θα έβρισκε τη λύση.
Πάντα ήταν δίπλα τους, όσο κι αν τους ζόριζε πολλές φορές.. Τους έλεγε, κάτι που εφάρμοζαν εκείνοι που ήταν υπεύθυνοι για τον ξεριζωμό τους, δυο χιλιάδες χρόνια πριν.
Λέγανε λοιπόν οι Ρωμαίοι, ότι τα γυμνάσια τους ήταν σαν να κάνουν πόλεμο, και ο πόλεμος σαν να κάνουν γυμνάσια. Κι αυτό ήταν το μυστικό, η βασική αρχή της επιτυχίας τους. Αυτό έκανε και κείνος. Και όσο και να γκρίνιαζαν, το καταλάβαιναν.. Στην πράξη…
Ένοιωθε γέρος, αν και μόλις είχε πατήσει τα είκοσι τρία.. Πως είχε γεράσει απ’ τα δέκα του νόμιζε καμιά φορά.. Και από τότε, τούτη τη στιγμή περίμενε.. Σα να ζούσε γι’ αυτή την αναμέτρηση τόσα χρόνια.. Από ‘κείνη τη μέρα…
Τη μέρα που πέθανε κάθε τι παιδικό που είχε.. Τη θυμόταν σαν χθες.. Χειμώνας ήταν πάλι, μα ο ήλιος ήταν ψηλά και έπαιζε παιχνίδια με τα σύννεφα. Και κείνοι μες τη χαρά, μια και ήταν τα γενέθλια της αδερφής του, και είχαν πάει με εκείνη και τη μητέρα του στην πόλη να πάρουν δώρα, και να ετοιμαστούν για το πάρτυ το βράδυ.
Ο πατέρας του, δεν μπορούσε να έρθει, μια και θα έμενε στο χωριό, καθώς ήταν υπεύθυνος ασφαλείας, και είχαν πάλι προβλήματα, εκείνες τις μέρες. Με ρουκέτες και επιθέσεις.. Μόλις είχαν βγει από το μαγαζί, φορτωμένοι με τα κουτιά, σκασμένοι στα γέλια.
Και τότε.. Τότε τον είδαν.. Μούσια και μακριά μαλλιά, με μια κουρελιασμένη κελεμπία.. Να φωνάζει κάτι στα αραβικά καθώς έβγαζε το πολυβόλο. Μάτια που έκαιγαν, κατακόκκινα..
Οι αστυνομικοί στη γωνία προσπάθησαν να αντιδράσουν, μα δεν πρόλαβαν. Η πρώτη ριπή εκείνους πήρε.. Και μετά φωνές καθώς ο μανιακός χτυπούσε το πλήθος.. Η μητέρα του προσπάθησε να τους προστατεύσει, τους έριξε κάτω και έπεσε πάνω τους.
Το πολυβόλο να ρίχνει.. Κι άλλες φωνές.. Και μετά το χτύπημα, η φωνή της μητέρας του καθώς την έβρισκε η σφαίρα, που χτύπησε και ‘κεινον μετά.. Το αίμα.. Ο άλλος να τους πλησιάζει.. Η μητέρα του να προσπαθεί να σηκωθεί.. Τα δάκρυα στα μάτια της.. Και μετά δεν είχε μάτια, δεν είχε πρόσωπο..
Πυροβολισμός από κοντινή απόσταση, με στρατιωτικό όπλο, έγραψε το πόρισμα που διάβασε χρόνια μετά.. Το όπλο να στρέφεται σε κείνον.. Να έχει παγώσει, μα να νιώθει την καρδιά του σα φωτιά.. Ναι ακόμα θυμόταν το βλέμμα, την έκφραση, που είχε.. Καθώς καθρεπτιζόταν μες τη βιτρίνα που ήταν πίσω από το θεριό..
Το βλέμμα ενός δεκάχρονου, που αν κι ανήμπορο, θέλει να κατασπαράξει αυτόν που τους έκανε τόσο κακό.. Κι άλλος το είδε.. Για λίγο πάγωσε.. Και ύστερα έπεσε στα γόνατα.. Λίγο πριν τον γαζώσουν οι σφαίρες των στρατιωτών που είχαν φτάσει στην πλατεία..
Ένοιωθε τόσο ανήμπορος εκείνη τη μέρα.. Και από τότε αποφάσισε, αυτό που είχαν πει πριν 60 χρόνια οι προγονοί του…
Ποτέ ξανά!
Τρομοκράτης της Χαμάς σκορπά το θάνατο, έξω από εμπορικό κέντρο, έγραφαν οι εφημερίδες της επόμενης.. Τις είχε κρατήσει, μαζί με κάθε τι που σχετιζόταν με κείνη τη μέρα.. Ακόμα και το μπλουζάκι με το αίμα είχε σε ένα συρτάρι.. Το αίμα της μητέρας του, μαζί με το δικό του..
Και δεν ξεχνούσε… Όσο δύσκολα και να ήταν στην εκπαίδευση, στην υπηρεσία, στις μάχες που είχε πάρει μέρος, πάντα θυμόταν εκείνο το βλέμμα του μανιακού.. Και ήθελε τα παιδιά του, αν έκανε ποτέ να μην χρειαστεί να αντικρίσουν κάτι τέτοιο.. Γι’ αυτό ήταν πάντα μέσα στους πρώτους, σε ειδικές μονάδες, που αναλάμβαναν τις πιο δύσκολες αποστολές..
Γιατί θυμόταν.. Γιατί είχε δει το πρόσωπο του άλογου μίσους, του θεριού το βλέμμα..
Κι από τότε τίποτα το ίδιο δεν ήταν ξανά..
Μα τώρα ήταν εδώ, και ήταν άντρας…
«Λοχία!», του φώναξε ο δεκανέας, «έχουμε το οκ, ξεκινάμε!».
Σα να τον ξύπνησε από ύπνο εκείνη η κουβέντα.. Έναν ύπνο μ’ εφιάλτες γιομάτο..
«Πάμε λοιπόν», είπε, «και όπως ξέρουμε!».
Μπροστά θα πηγαίνανε, σαν ανιχνευτές, για να καθαρίσουν το δρόμο, και να εντοπίσουν πιθανούς στόχους. Και αν δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, τότε θα ερχόταν η σειρά των ελικοπτέρων και του πυροβολικού. Τον πιο επικίνδυνο ρόλο είχαν, όπως πάντα, γι’ αυτό και ήταν όλοι εθελοντές...
Και την έκαναν καλά τη δουλειά τους, τόσες και τόσες φορές.. Σαν ένας άνθρωπος είχαν μάθει να συγχρονίζονται, να μιλάνε με νεύματα, να καταλαβαίνουν τι πρέπει να κάνουν χωρίς καν να τους το πουν.
Είχαν κυνηγήσει το θεριό τόσες φορές τα τελευταία χρόνια.. Στο Λίβανο, μεταμφιεσμένο μ’ άλλο όνομα, στη Συρία, σε μυστικές αποστολές, στη χώρα τους την ίδια.. Μα πάντα, σαν τον αρχαίο το μύθο. Όσα κεφάλια και να κοβόταν, πάντα κι άλλα, πιο πολλά ξεφυτρώναν..
Και δεν τους άφηναν οι πολιτικοί τη δουλειά τους να κάνουν. Ήξερε πως υπήρχαν εδώ και καιρό τα σχέδια για το τελικό το ξεκαθάρισμα.. μα αυτοί οι χαρτογιακάδες, δεν ακούγαν. Να η διεθνής κατακραυγή, να το πολιτικό κόστος, να τα ανθρώπινα δικαιώματα..
Πολύ θα ήθελε να είχε μπροστά του έναν χοντροκόλη της Δυτικής Ευρώπης, απ’ αυτούς που στρογγυλοκάθονται στις πολυθρόνες τους και μονάχα να μιλάνε και να λεν μεγάλα λόγια ξέρουν.. Να τον δει κατάματα, και να τον πάει σε μια καφετέρια που έχει τιναχτεί στον αέρα.. Να δει τα ακρωτηριασμένα παιδιά, το αίμα, να μυρίσει την καμένη σάρκα. Να δει όσα εκείνος έχει δει τόσα χρόνια.. Και μετά να του πει ξανά τη γνώμη του για τα ανθρώπινα δικαιώματα των τρομοκρατών..
Και οι πολιτικοί τους, αν και τα ζούσαν, σύνεση συνιστούσαν.. Βέβαια δεν ήταν εκείνοι που ‘χάσαν τη μάνα τους, που βλέπαν συναδέλφους τους να τραυματίζονται κάθε μέρα.. Όχι.. Κι αυτοί στα γραφεία τους ήταν..
Μα ευτυχώς τούτη τη φορά ξυπνήσαν.. Ήταν που βγήκε και κείνος ο μαύρος πρόεδρος στην Αμερική. Που ‘λέγαν οι φήμες ότι είναι και μουσουλμάνος.. Και θα ορκιζόταν σε λιγότερο από μήνα.. Αυτός που ήθελε λέει να φέρει την ειρήνη, εννοώντας, τη γη των προγόνων τους, που με αίμα είχαν ξανακερδίσει, να τη δώσουν πάλι σε κείνους που σκοτώναν αθώους.. Ε όχι, ως εδώ!
Και δόθηκε επιτέλους η εντολή, να ξεκαθαρίσουν μια και καλή μ’ αυτούς.. Να καθαρίσουν τη φωλιά του φιδιού.. Επιτέλους είχε έρθει η ώρα που από χρόνια περίμενε..
Στο βάθος η πόλη καιγόταν. Και οι εκρήξεις συνεχίζονταν καθώς προχωρούσαν, και πέρασαν το τείχος. Στην αρχή ήταν ήσυχα, αν και όλοι ήταν νευρικοί. Μετά καθώς προχωρούσαν άρχισαν να βλέπουν τα πρώτα ίχνη του πολέμου. Κατεστραμμένα αυτοκίνητα στις άκρες του δρόμου, σπίτια να μισοκαίγονται, δέντρα ακρωτηριασμένα από θραύσματα..
Πιο κάτω, η πρώτη προειδοποίηση από τους ανιχνευτές τους. «Λοχία, ύποπτο σπίτι μπροστά!» Ακούστηκε να λέει ψιθυριστά στον ασύρματο ο Γιντζάκ. «Οκ βάλε υπέρυθρες, και πηγαίνετε προσεχτικά, σας καλύπτουμε»..
Το έβλεπε το σπίτι και είχε τα παράθυρα στο στόχαστρό του.. Δυο δικοί του πλησίασαν με γρήγορες κινήσεις την πόρτα. Μια κίνηση στα παράθυρα, μια κάνη να ξεπροβάλει, μια σφαίρα έφτανε, και ο άλλος πήγε να συναντήσει το Θεό του, αν είχε κανέναν.. Έσπασαν την πόρτα, έριξαν χειροβομβίδες, κάτι φωνές και μετά σιωπή..
Και έτσι προχωρούσαν..
Μα όσο πλησίαζαν την πόλη, τόσο πιο δύσκολα ήταν.. Χαλάσματα, πολυκατοικίες, μισοκαμένα σπίτια.. Ότι πρέπει για ελεύθερους σκοπευτές σκέφτηκε..
Οι οδομαχίες είναι από τις πιο δύσκολες μάχες.. Όποιος ξέρει και τα βασικά από στρατιωτική ιστορία το γνωρίζει.. Το είχαν νιώσει καλά οι Γερμανοί στη Βαρσοβία, και στο Στάλινγκραντ, και οι Ρώσοι στο Βερολίνο.. Μια και έχει πολλά μέρη να κρυφτεί αυτός που αμύνεται και ξέρει την περιοχή, κι απλά παραφυλάει.. Και περιμένει να έρθεις..
Δυο φορές χρειάστηκε να ζητήσουν την υποστήριξη του πυροβολικού στα περίχωρα, για να καθαρίσουν τους άλλους από κει που ήταν ταμπουρωμένοι..
Μα μέσα στην πόλη οι διαταγές, πάλι απ’ τους χαρτογιακάδες, σαφείς. Όσο πιο μικρής έντασης βίας, μην έχουμε παράπλευρες απώλειες.. Και τι να κάνουμε αν αυτοί έβαζαν τους αμάχους σαν ασπίδες δηλαδή..;
Έτσι είχαν και τον πρώτο τραυματία.. Από ελεύθερο σκοπευτή σε ταράτσα.. Αν και δεν πρόλαβε να το χαρεί.. Μα πιο κάτω ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Οι δρόμοι γεμάτοι συντρίμμια, δεν μπορούσαν να είναι στα πεζοδρόμια μια και δεν υπήρχανε πια.. Και οι πυροβολισμοί πιο πυκνοί…
Εκεί χτυπήσανε και τον Γιτζάκ.. Από ένα παράθυρο πολυκατοικίας, κατευθείαν στο πρόσωπο.. Μια και ξέρανε οι άλλοι πως φορούσαν αλεξίσφαιρα..
Το αίμα του φίλου του έβαψε τη στολή του… Τον κράτησε για μια στιγμή, αν και οι σφαίρες συνεχίζανε να πέφτουνε γύρω του, μα μόλις είδε το τραύμα κατάλαβε πως τίποτα δεν μπορούσε να κάνει πια.. Χωρίς πρόσωπο.. Σαν να ξαναζούσε τον ίδιο εφιάλτη.
Όπλισε ουρλιάζοντας την οπλοβομβίδα, και έριξε. Έφυγε το παράθυρο με ένα κομμάτι απ’ τον τοίχο.. Όρμισε μέσα στην πολυκατοικία ακολουθούμενος απ’ τους άλλους. Ούτε κατάλαβε πως έσπασε την πόρτα, πως μπήκε στο διαμέρισμα, πως τελείωσαν οι σφαίρες, πως έπαψαν οι φωνές τους.. Μέχρι που τον ηρέμησαν οι άλλοι.. Εντάξει λοχία, δεν υπάρχουν άλλοι.. Και μας είπαν απ’ τον ασύρματο, να περιμένουνε ενισχύσεις..
Τότε μόνο ένοιωσε να ξεθολώνει λίγο.. Και κοίταξε γύρω του.. Καπνός, αίμα, κορμιά, έπιπλα σπασμένα.. Και το παράθυρο… Ανέπαφο…
Και σκέφτηκε.. Που έριξα..;
Βγήκε απ’ το διαμέρισμα, και είδε τους καπνούς που έβγαιναν από τη διπλανή πόρτα..
Την άνοιξε και μπήκε..
Ο καπνός, έκανε αποπνικτική την ατμόσφαιρα στο άλλοτε τακτοποιημένο φτωχικό.. Πιο πέρα ακουγόταν ένας σιγανός ήχος, σα βογκητό.. Πήγε προς τα μέσα, εκεί που ήταν το παράθυρο, στην κουζίνα του σπιτιού.. Και εκεί είδε.. Το σπασμένο τζάμι, το κούφωμα που έλειπε μαζί με ένα κομμάτι του τοίχου..
Αίμα τριγύρω, και μια λιμνούλα στο πάτωμα.. Και ένα παιδί.. Να κρατά το άψυχο σώμα της μητέρας του.. Και να κλαίει σιγανά..
Πάγωσε…
Και μετά ο μικρός τον κατάλαβε και σήκωσε το κεφάλι του και τον κοίταξε.. Κατάματα.. Το προσωπάκι του μες τα αίματα..
Το όπλο έπεσε από τα χέρια του..
Γονάτισε, και έκρυψε το πρόσωπό του στις παλάμες του…
Γιατί είχε δει..
Το δικό του το βλέμμα στα μάτια του παιδιού…
Εκείνο το βλέμμα που τον έφερε εδώ..
Εκείνο που αίμα για το αίμα ζητά …
Περισσότερα... »
-
Των Αστεριών τα Μονοπάτια...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Των αστεριών τα μονοπάτια αντικρίζω
όταν στα Μάτια σου κοιτάζω Ουρανέ
και δύναμη μου δίνεις να ελπίζω
πως όλα θε' ν' αλλάξουν κάποτε...
Οι μέρες σκοτεινές ξανά δε θα 'ναι
κι οι εφιάλτες μόνο παρελθόν,
στα πέλαγα, καράβι, θ' αρμενίζεις
μακριά απ' τις κατάρες των καιρών...
Ο κόσμος δε θα μοιάζει άλλο ξένος,
παραμυθένια κάθε Σου στιγμή,
ο Λόγος σου πυξίδα στις ερήμους,
ο Δρόμος θέλει Θάρρος και Πυγμή...
Στο βλέμμα μου φυλάω τη Μορφή σου,
στα στήθια μου Αγάπη δυνατή,
ποτέ μου δε θ' αφήσω να Σε πάρουν
του Χρόνου οι Εφιάλτες, οι φρικτοί...
Το δρόμο Σου κι εγώ θ' ακολουθήσω,
προστάτιδα του Ονείρου που ζητάς,
το Χέρι σου σφιχτά θα στο κρατήσω,
Μαζί να φτάσουμε εκεί που λαχταράς...
Περισσότερα... »
-
Του Κήπου μας το Όνειρο...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Μέσα στην τσιμεντούπολη
προσμένει ακόμα ο Κήπος
δύο Καρδιές να ενωθούν
κι ένας να γίνει ο Χτύπος...
Βασιλικός και Γιασεμί,
μια Λεμονιά παρ' έκει,
ψίθυροι μέσα στη βουή
κι η Μοναξιά που στέκει...
Μαραζωμένα μοιάζουνε,
αργοπεθαίνουν τώρα,
γιατί αργεί να ξαναρθεί
τσ' αντάμωσης η Ώρα...
Δύσκολοι είναι οι καιροί
κι ο Θάνατος προσμένει,
μα σαν μιλήσει ο Έρωτας
ως κι ο Θεός σωπαίνει...
Αντέχει Φως μου η Ψυχή
της Μοίρας τη μανία
κι ας ζει καιρό, πολύ καιρό,
μέσα στην Αγωνία...
Είναι που Όνειρα βαστά
σφιχτα από το χέρι
προσμένοντάς τη τη Στιγμή
κοντά που θα σε Σε φέρει...
Κι ας τσάκισαν οι Πήγασοι
φτερά σε τοίχους πάνω,
έχω Ελπίδα ζωντανή
πληγές Σου για να γιάνω...
Μη Μου αργείς άλλο λοιπόν,
τα μάτια κλείσε τώρα,
ξανά για ν' ανταμώσουμε
στου Ονείρου μας τη χώρα...
Εκεί που όλοι θα γελούν
κι Ευτυχισμένοι θα 'ναι
κι οι Πήγασοι πολύ ψηλά
για πάντα θα πετάνε...
Περισσότερα... »
-
Οι Πήγασοι
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
«Φαντασία και πραγματικότητα, τόποι από του ονείρου τις γωνιές, φερμένοι σε έναν τόπο που τα όνειρα εκτός νόμου θεωρεί…»
Οι Πήγασοι τσακίζουν τα φτερά τους,
σε πετρωμένα σύννεφα χτυπώντας του καιρού,
καθώς αναζητούν τα μονοπάτια,
που θα τους πήγαιναν στην άκρη τ’ ουρανού..
Στη θάλασσα καράβι ταξιδεύει,
ευχές και όνειρα παιδιών που κουβαλά,
μα το σκαρί το κύμα παρασέρνει,
μέσα σε σπήλαια ανήλιαγα το πα'...
Και συ ακόμα αρμενίζοντας προσμένεις,
την κορυφή μες την ομίχλη να φανεί,
μα οι δικές σου οι ελπίδες πια χαθήκαν,
Κι ο Ποσειδώνας στο βυθό του σε καλεί...
Θολά νερά θα σε κοιμίζουνε αιώνια,
σαν τα φταιξίματα που σου ‘δωσαν να πιεις,
στεφάνι απ’ αχινούς σα μια κορώνα,
μ’ αγκάθια από "πρέπει" θα φορείς...
Θυσία έγινες για αλλωνών τα "θέλω",
λασπόνερα και βούρκο στην καρδιά
σου ‘δωσε απλόχερα η μοίρα σου να έχεις,
από την πρώτη μητρική την αγκαλιά...
Γάλα από τσίγκινο δοχείο μου ‘χαν δώσει,
σκόνη σαν τον πηλό που ‘μαι και ‘γω,
παιδί της θύελλας και του βοριά για πάντα,
στο μάτι του τυφώνα προχωρώ...
Και, ναι, κοπάζει κι ο καιρός τα καλοκαίρια,
μα ο ήλιος δε ζεσταίνει την καρδιά,
μόνο θλιμμένα μου γελά και μου θυμίζει,
πως φεύγει ο χρόνος μου και πίσω δε γυρνά...
Σκόνη σε έρημο φτιαγμένη από τέφρα,
χωριό προγόνων μου καμένο από καιρό,
ένα τραγούδι μοιρολόι στον αγέρα,
για όλα εκείνα που δεν πρόλαβα να δω…
Κι η λεμονιά ακόμα με προσμένει,
σε κήπο που είν' βγαλμένος απ’ αλλού,
σπέρμα αγάπης από κείνη που αντέχει,
κόντρα στο πείσμα τ’ άγριου καιρού..
Περισσότερα... »
-
Μια νέα αφετηρία...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Αναζητώντας του Ονείρου διαδρομές,
σε μονοπάτια σκοτεινά ήμουν χαμένη,
λίγη ζητούσα ζεστασιά μιας αγκαλιάς
να με λυτρώσει απ’ του Πόνου μου τη μέθη…
Ένα κορμί, που το τυλίξανε τα νέφη,
κρυφό αγρίμι, οπαδός της σιγαλιάς,
Θάνατος τώρα είναι ότι μ’ απομένει
για να ξεφύγω απ’ τις αλήθειες τις ωμές…
... ... ... ...
Κεφάλι σκύβω και το βλέμμα χαμηλώνω,
"Δεν ήμουν άξια να ζήσω τελικά...",
παγών’ η νύχτα κι η Σιωπή μου φέρνει δάκρυ
που σαν κυλάει μοιάζει, Θεέ μου, με φωτιά…
Πως να ξεχάσω τη γλυκιά σου τη Ματιά,
πλάι μου θέλησα να σ' έχω κι όχι αντίκρυ,
μοιάζουν τα Χάδια σου να είν' αερικά
κι εγώ παιδί που χίλιους Φόβους εκπληρώνω...
... ... ... ...
Θλίψη μεγάλη κι υποσχέσεων σωρεία,
"Σύντομα τ' Όνειρο θα βγει αληθινό...",
πράξεις μικρές μα έχουν τόση σημασία
που σαν Παράδεισο τις νιώθω τις στιγμές...
Έξω στον Κήπο ανθίζει πάλι ο μενεξές,
στα χείλη πάνω τα Φιλιά σου αμβροσία,
Φως απ' το βλέμμα σου, αστέρι αυγερινό,
κι εμείς, αντάμα, σε μια νέα Αφετηρία...
... ... ... ...
Περισσότερα... »
-
Τρεις Κολάσεις και μια Πεταλούδα…
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
«Σκοτεινό, μα δυστυχώς η «Πραγματικότητα» είναι πιο σκληρή και θλιβερή, από κάθε φαντασία.. Μα η φαντασία είναι τ’ όνειρο εκείνο που Πραγματικό ‘θε να γενεί.. Μα θυμήσου, πως αυτή μα και κάθε πραγματικότητα, πριν έρθουν στο "εδώ", στο "εκεί" των ονείρων ανήκαν..»
Η Παγωμένη Κόλαση...
Μπορεί η Κόλαση να είναι κρύα; Μπορεί… Μ’ ένα κρύο που καίει σα φωτιά ψυχή και σώμα.. Μπορεί ν’ αποτελείται από ξύλινες καλύβες, χιόνι γκρίζο απ’ τη λάσπη και την τέφρα, μολυβένιο ουρανό, χειμωνιάτικο, χωρίς αστέρια ν’ απαλύνουνε τη μοναξιά.
Πεθαμένος ήτανε κι ας χτυπούσε η καρδιά του, κι ας ανέπνεε.. Το ήξερε με το που έφτασε εκεί τρεις μήνες πριν.
Με το που είδε τα άδεια βλέμματα των κολασμένων αγγέλων που δεσμώτες τους ήτανε. Με το που είδε τη χαρά να τα φωτίζει με ένα μαύρο φως ενώ χτυπούσανε ένα γέρο, ενώ χωρίζανε τα παιδιά απ’ τους γονείς. Με το που ένιωσε τη μαύρη αύρα που έβγαινε από παντού, κι από τη γη ακόμα..
Άντεξε όσο μπόρεσε, πέρα από κάθε προσδοκία του. Ίσως για να απαλύνει λίγο τον πόνο των συντρόφων του. Τελευταίος έμενε πια εδώ και δυο μέρες από κείνους που είχανε έρθει εκεί το Νοέμβρη. Και δεν είχε πια λόγο να κρατηθεί.. Έμεινε μονάχος να κοιτά τον μελανιασμένο ουρανό, τα σύννεφα που παράσερνε ο Βοριάς..
Απ΄ τη Βαρσοβία τους είχαν φέρει.. Όλους εκείνους που απ’ τη φρίκη του Γκέτο, της εξέγερσης γλύτωσαν.. Χιλιάδες άνθρωποι στριμωγμένοι σε μερικά τετράγωνα, με τοίχους από γύρω πανύψηλους.. Και τα τρόφιμα σπάνια, τα φάρμακα ανύπαρκτα.. Και να πεθαίνουν κάθε μέρα δεκάδες από την πείνα και το κρύο.. Τα παιδιά να μην μπορούν να σταθούν στα ποδαράκια τους απ’ την αδυναμία.. Και μετά οι εκτοπίσεις..
Εκεί δεν άντεξαν.. Ξεσηκώθηκαν.. Μήνες είχαν κρατήσει, πολεμώντας τα τάνκς, τα κανόνια και τ’ αεροπλάνα με λιανοτούφεκα και μολότοφ.. Εκρήξεις και καπνοί παντού.. Διαμελισμένα πτώματα αμάχων, γυναικών, γερόντων, παιδιών.. Και μερικές εκατοντάδες να αντιστέκονται σε χιλιάδες πάνοπλους, στις στρατιές του σκότους..
Από κάτι τούνελ βγαίναν και κράταγαν επικοινωνία με τον έξω κόσμο.. Έναν κόσμο που κοιτούσε με συμπόνια, μα να βοηθήσει δεν ενδιαφερότανε.. Φόβος ήταν το συναίσθημα κι αυτών, κι αδιαφορία.. Αρκεί να μην πείραζαν εκείνους τα θεριά.. Μα η αδιαφορία πάντα πίσω γυρνά.. Και ένοιωθε πως θα το έβλεπαν αυτό κάποια στιγμή..
Αντισταθήκαν, μέχρι που όλα ‘γίναν ερείπια, κι αποκαΐδια.. Ήταν τυχεροί όσοι έφυγαν τότε.. Μια και φύγαν με το όπλο στο χέρι, μια και έφυγαν λεύτεροι.. Ενώ εδώ.. Ένας θάνατος ύπουλος, πνιγηρός, μαρτυρικός.. Μα όλα τελειώνουν κάποτε…
«Και γι’ αυτό, αύριο θα φύγω» σκέφτηκε, «απλά θ’ αγκαλιάσω τα σύρματα, ως εδώ..»..
Μονάχα να μπορούσε να δει ένα αστέρι.. Μα η κόλαση τη χάρη δεν του κάνει, γιατί ξέρει πως στο φως αύριο, μακριά της, θα αποδράσει..
Η εικόνα απομακρύνεται, τον βλέπεις που στέκει στο ξεχαρβαλωμένο παράθυρο, μια σκελετωμένη φιγούρα, τυραννισμένη μα στητή, να κοιτά τον ουρανό..
Κι όσο απομακρύνεται, βλέπεις μια άθλια παράγκα, σειρές από δαύτες, κάποιες καμινάδες στο βάθος να ξερνούν καπνό, τα συρματοπλέγματα, και μετά..
Την Πύλη..
«ARBEIT MACHT US FRIE»,
«Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ»…
- Εβραίος κρατούμενος, Άουσβιτς, Χειμώνας του 1943..
Η Πύρινη Κόλαση...
Οι φλόγες ‘κάναν τη νύχτα μέρα, μια μέρα πιο καυτή από έρημο. Φτάναν στα ουράνια σα να θέλανε να κάψουν και τ’ αστέρια ακόμα. Καταβροχθίζαν με μια ψυχρή μανία τα πάντα. Κτίρια, δέντρα, δρόμους, ζώα, ανθρώπους, ζωή… Όλα στάχτη στο όνομα της αντεκδίκησης, της νίκης, της Ελευθερίας..
Ανήμπορος, αποκαμωμένος μ’ ανοιχτές πληγές στο καψαλισμένο δέρμα του, κοιτούσε τα θεριά που βρυχιόνταν.. Μια ζωή είχε αφιερώσει να τα πολεμά. Και τις πιότερες φορές τα κατάφερνε. Εύκολα ή δύσκολα νικούσε. Μα όχι τώρα, όχι αυτά τα αφηνιασμένα κτήνη που η «ανθρώπινη» φαντασία εξαπέλυσε, απ’ τα πιο σκοτεινά βάραθρα του μυαλού της βγαλμένα.
Όχι με καμένα χέρια, όχι χωρίς το πιο δυνατό του όπλο παρμένο απ’ τη μανία τους. Ναι ακόμα και το νερό είχε καταπιεί πια..
Η τέφρα κάλυπτε τον ουρανό, αστέρια πουθενά, ένας λίβας να κυλά μαινόμενος προς το κέντρο της φωτιάς.. Και η μυρωδιά της καμένης σάρκας, των ζωών που ουρλιάζουν πεθαίνοντας να ταλανίζει την ψυχή του..
Μα εκεί μες τα ερείπια που περιφέρεται σαν χαμένος, ξάφνου βλέπει.. Ένα μικρό παιδικό χεράκι να κρατά σφιχτά ένα καψαλισμένο, άλλοτε ολόλευκο αρκουδάκι.. Μια ελπίδα αχνοφέγγει στην καρδιά του, καθώς χύνεται ξέφρενα μπροστά, καθώς μετακινεί τα χαλάσματα, καθώς του λέει πως μπορεί να μη χαθήκαν όλα..
Βγάζει κομμάτια του τοίχου απ’ το κορμάκι της μικρούλας, μέχρι που αποκαλύπτει το πρόσωπο της.. Ένα χλωμό αγγελούδι, που πετάξανε οι θεοί στη γη, μια αχτίδα φωτός μες τα σκοτάδια που ζηλέψανε την ομορφιά του και το πήραν ξανά πίσω…
Το σκοτάδι τον τυλίγει καθώς κρατά στην αγκαλιά του το άψυχο κορμάκι.. Καθώς ξεπλένει με τα δάκρυά του το προσωπάκι της…
Εκεί τον βρίσκει το τρίτο κύμα των βομβαρδιστικών, που ξερνά την κόλαση απ’ την κοιλιά τους, στο σακατεμένο κορμί της ανοχύρωτης πόλης. Μα εκείνος το φως καλωσορίζει, καθώς με τ’ αγγελούδι αγκαλιά βαδίζει μακριά από τούτη δω την κόλαση..
Καθώς η εικόνα απομακρύνεται, βλέπεις τη θάλασσα της φωτιάς να καταβροχθίζει κτίρια και ναούς, να φέγγει σα φάρος, μα όχι από εκείνους που φέρουν την παρηγοριά στους ναυτικούς, μα απ’ τους άλλους, που ελκύουν του θανάτου τα πουλιά..
Τα βλέπεις, σιδερένια αεροπλάνα, με μίσος και απανθρωπιά γιομάτα, να έρχονται σαν όρνια να αποτελειώσουν τη δουλειά τους, ξερνώντας το θάνατο απ’ τις παραγεμισμένες τους κοιλιές.
Και κάπου μακριά, η φιγούρα ενός τσακισμένου άνδρα με ένα άψυχο παιδικό κορμάκι στην αγκαλιά, να κοιτά θαρραλέα ψηλά… Σα να βλέπει στον ουρανό, τα μάτια ενός αδιάφορου κι αιμοσταγή Θεού, και να τον κοιτά αγέρωχα, με όλη την μεγαλοπρέπεια που μόνο ένας άνθρωπος, το ατελές Αυτού το κατασκεύασμα, μπορεί να έχει..
- Γερμανός Πυροσβέστης, Δρέσδη (ανοχύρωτη, γεμάτη πρόσφυγες πόλη), Χειμώνας του 1945.
Η Κόλαση της Θλίψης…
‘Ένιωθε πως είχε πάνω της όλα τα βάσανα του κόσμου. Σκυφτό ήτανε το κορμί της, σαν γριάς, κι ας ήταν τριάντα μοναχά.. Ρυτίδες αυλάκωναν το μέτωπο, κι είχανε χαράξει ιστούς γύρω από τα πανέμορφα μάτια της.
Ασήμι στόλιζε τα μαλλιά της, και θλίψη ανέβλυζε απ’ το βλέμμα της. Θλίψη μα και αγάπη, για τη φιγούρα που ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. Τον αγαπούσε τον άντρα της.. Είχαν περάσει τόσα μαζί.. Από τότε που ήταν παιδιά ακόμα και παίζαν ανέμελα στις αλάνες.. Πάντα ήταν δίπλα της να την παρηγορεί, να τη συντροφεύει, να την κάνει να πετά..
Μα τώρα κείτονταν ανήμπορος μια και το σώμα του είχαν σακατέψει.. Μια σφαίρα «αδέσποτη» είχε καρφωθεί στην σπονδυλική του στήλη, ένα απόγευμα που γύριζε απ’ τη δουλειά.. Παράπλευρες απώλειες το ονόμαζαν οι κυνηγοί αυτών που την Ελευθερία τους ζητούσαν.. «Τρομοκράτες γυρεύαμε», ακούς να λεν στις «σοφές» συζητήσεις διασήμων καναλιών, της εξουσίας τα φερέφωνα..
Μα η ψυχή του φλογερή, έλαμπε σαν φως μες τα σκοτάδια.. Ότι κι αν έκαναν, εκείνη να τη λυγίσουν, δε μπορούσαν..
Μέχρι που βρήκαν τρόπο, σκέφτηκε.. Και γύρισε να κοιτάξει στο άλλο δωμάτιο του φτωχικού τους.. Το παιδικό κρεβατάκι.. Εκεί που η κορούλα τους τραβούσε το δικό της Γολγοθά..
«Λευχαιμία» αποφάνθηκαν οι γιατροί.. «Μα τυχερή η μικρούλα μες την ατυχία της, μια και είναι από αυτές που θεραπεύονται..» Μα οι δεσμώτες τους, αλλιώς αποφασίσαν…
«Όσο υπάρχουν τρομοκράτες, τίποτα δε θα περνά..» Ούτε καν τα φάρμακα..
Τίποτα δεν τους είχανε αφήσει.. Όλα με το δελτίο και δυσεύρετα και δουλειές πουθενά.. Και το τοίχος αδιαπέραστο.. Από τότε που το υψώσανε, μονάχα κάτι λιγοστά εφόδια περνούσαν, μέσα από κάτι τούνελ, κάτω απ’ τη μύτη των θεριών..
Μα και στη δικιά της ψυχή η φλόγα έκαιγε σταθερή και καθάρια.. Σκυφτή, μα κι αποφασισμένη, έδεσε το καλύτερο μαντήλι της, χιλιοπλυμένο σαν όλα τα’ άλλα, μα ήταν το αγαπημένο του, για να προφυλαχτεί από το κρύο..
Σιωπηλά τους αποχαιρέτησε και βγήκε στο δρόμο.. Εκεί αντάμωσε κι άλλες σκυφτές φιγούρες.. Που πορευόταν προς το τείχος..
Δεν είχαν άλλο όπλο πέρα απ’ την αλήθεια που κρύβανε μέσα τους.. Για το δίκιο που τις έπνιγε.. Κι απ’ η θλίψη και την αγανάκτηση για τ’ άδικο και τον πόνο που οι δεσμώτες τους απλόχερα τους χάριζαν…
Όσο απομακρύνεται η εικόνα, τις βλέπεις, να πορεύονται σα ζωντανό ποτάμι, κι αλυσίδα να φτιάχνουν από κορμιά, θαρραλέα προς το τείχος και τα προτεταμένα όπλα να προχωρούν..
Έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν είχαν να χάσουν πια.. Μα την ψυχή τους δε θα την ‘παίρναν τα θεριά..
- Παλαιστίνια μάνα, πορεία προς το τείχος της λωρίδας της Γάζας, άνοιξη του 2008…
Η Πεταλούδα…
Μια μορφή σ’ ένα δωμάτιο σκυφτή μπροστά σε μια οθόνη.. Διαβάζει και νιώθει το βάρος του πόνου και της θλίψης, που ξεχύνονται μέσα από την ιστορία των αιώνων να απειλούν να την πνίξουν..
Διαβάζει γι’ αυτά που κάνει ο «άνθρωπος» στον άνθρωπο, ανήμπορος κοιτάζει τα ρυάκια του αίματος που κυλάν απ’ την αυγή του χρόνου για να γιγαντωθούν σε χείμαρρους, και κείνοι σε ποτάμια που ασταμάτητα παρασέρνουν στο διάβα τους ψυχές, αξίες, συναισθήματα κι αγάπη, και όλο μεγαλώνουν όσο «εκπολιτίζεται» η ανθρωπότης.. Και σκέφτεται πως, το «αιμοπότης» μπορεί να είναι πιο εύστοχο σαν έκφραση..
Κοιτά την ομορφιά να ποδοπατιέται, τα όνειρα να γκρεμίζονται, το κτηνώδες, άλογο και ηλίθιο μίσος, να σκορπά τα ρόδα στον αγέρα..
Βιβλία να καίγονται, μαζί με ιδέες, μαζί μ’ άξιους ανθρώπους από θεριά που μοναχά εξουσία και κοπάδια άβουλα λαχταρούν να οδηγούν..
Κοιτά τα πρώην θύματα να γίνονται πιο άγριοι, πιο αιμοδιψείς θύτες απ’ τους θύτες τους.. Στο όνομα της εκδίκησης, και την «επανόρθωσης», άφθονο αίμα αθώων να θυσιάζουν, βορά του «Δημιουργού»..
Και το μίσος κοιτά, τον κύκλο του να κάμνει..
Και νιώθει τόσο ανήμπορα.. Μια ματαιότητα, μια καταχνιά τα πάντα τα σκεπάζει.. Ένα σκοτάδι βαθύ το φως της ψυχής χαιρέκακα ρουφά..
Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει κάτι, πώς μπορεί το κακό να αλλάξει, σ’ αυτό που γίνεται, μα και σ’ ότι έρχεται ν’ αντισταθεί..;
Κι οι ώμοι καμπουριάζουν πιο πολύ.. Κι η καταχνιά όλο και πυκνώνει.. Κι οι τοίχοι σα να θέλουνε το δωμάτιο να καταπιούν..
Μέχρι που μια σκέψη, από ψηλά θαρρείς, σαν πεφταστέρι πέφτει και τα σκοτάδια αποδιώχνει..
Μια σκέψη για ‘κείνο το φαινόμενο που είχε παλιά ακούσει.. «Το φαινόμενο της Πεταλούδας..» τ’ αποκαλούν..
Που μια πεταλούδα σαν πετά στην Κίνα, μπορεί να προκαλέσει τυφώνα που την Αμερική συνταράσσει..
Κάνοντας κάτι τόσο δα μικρό, κι απλό.. Τόσο φυσικό για ‘κείνη…
Να πετά..
Κι όμως μπορεί μ’ αυτό να αλλάξει τα πάντα.. Να προκαλέσει τόσο μεγάλη αναταραχή, ανέμους να γεννήσει, που κανείς να δαμάσει δεν μπορεί..
Και τότε βλέπεις τη φιγούρα να χαμογελά.. Γιατί ξέρει.. Πως αφού και το πιο ταπεινό πλάσμα, να αλλάξει τους καιρούς μπορεί, μπορεί και ο καθένας..
Αρκεί ίσως το αυτονόητο να κάνει.. Αυτό που κομμάτι της φύσης του ανθρώπου αποτελεί..
Ένα χαμόγελο, ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο, μια Πράξη Συμπόνιας, Σκέψη, Λόγος, Λογική κι Αγάπη.. Για τον εαυτό και για τον άνθρωπο.. Για όλους όσους αξίζει πραγματικά να λέγονται Άνθρωποι..
Και το χαμόγελο τα μάτια της ψυχής φωτίζει, μια και νιώθει τα φτερά στην πλάτη να ανοίγουν..
Και καθώς η εικόνα απομακρύνεται, βλέπεις να κοιτά ψηλά, πέρα από της πολιτείας τα φωτεινά σκοτάδια.. Πέρα από τσιμέντα, σύρματα, όρια και φραγμούς..
Βλέπεις να κοιτά προς τ’ αδέρφια του..
Προς τ’ αστέρια να κοιτά…
- 2009, Τώρα, Εσύ…
Περισσότερα... »
-
Αιθεροβάμονος Ευχή..
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Σαν κοιμηθώ στην αγκαλιά του Ποσειδώνα,
Όνειρα απ’ άλλους τόπους θα γευτώ,
Με οδηγό την αδερφή του Αλεξάνδρου, τη γοργόνα,
Εκεί που όλοι γεννηθήκαμε θαρρώ..
Μες το γαλάζιο της θαλάσσης θα αρμενίσω,
Μέσα σε κείνο που ουρανούς θα λαχταρά,
Δελφίνια αδέρφια ‘θε να αποκτήσω,
Ναών αρχαίων θ’ ανεβαίνω τα σκαλιά..
Θα χω παρέα μου τους μυστικούς κατοίκους,
Εκείνους που ‘χουν την αγάπη στην καρδιά,
Μαγεία εδώ οι πρόσγειοι τη λένε,
Κι ας είναι απλά αλήθειας συντροφιά..
Με Τρίτωνες θα κάνω πια παρέα,
Με Νηρηίδες σε συμπόσια μυστικά,
Μακριά από κόρνες και θορύβους «αναγκαίους»,
Πολιτικούς, παπάδες, και θεριά..
Και θα χαθώ από τα μάτια αυτού του κόσμου,
Πως έφυγε θα λεν ο καψερός,
Μα τι σημαίνουνε τα λόγια πεθαμένων,
Που τη ζωή τους κάθε μέρα την πατούν;
Για μένανε μην κλάψεις, μόνο γέλα,
Μια και χαμόγελο θα έχω στην καρδιά,
Για όλα εκείνα τα τάχα τους σπουδαία,
Έχω τραβήξει πια μια μονοκοντυλιά..
Στην κοινωνία τους ανθρώποι δεν ανήκουν,
Πάντα τους ‘θέλαν δούλους και ρομπότ,
Μα η ψυχή λεύτερη θέλει να ‘ναι,
Κι οι αλυσίδες τους να την κρατήσουν δε μπορούν,
Στης Θάλασσάς μου τους κόσμους ταξιδεύω,
Και στέλνω μια ευχή από καρδιάς,
Τα μονοπάτια του ονείρου να διαβαίνουν,
Ψυχές που την αγάπη αναζητούν.
Μα σημασία εμένα μη μου δίνεις,
Αιθεροβάμων που φαντάζει ποιητής,
Μες την καρδιά σου κοίτα και πορέψου,
Προς τη ζωή που λαχταράς να βρεις…
Περισσότερα... »
-
Στέλιος Καζατζίδης-Ξέρω νεκρούς.
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Στο δρόμο της ζωής
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Λεωφορείο λυπημένο
στο δρόμο κυλάει της ζωής
και είναι πάντα φορτωμένο
με όνειρα και προσμονή.
Όνειρα που καταπίνει
ένα η κάθε στιγμή,
καθώς ότι λαχταράει
χάνεται στη διαδρομή.
Γι’ αυτό είναι λυπημένο
και πάντα μελαγχολικό,
όμως θα συνεχίσει να κυλάει
μέχρι δρόμο να βρει φωτεινό.
Θα συνεχίσει το ταξίδι
και ας είναι ακριβό
αφού κάτι ακόμα χάνει
σε κάθε χιλιόμετρο.
Λεωφορείο λυπημένο
μοιάζουμε τόσο εσύ κι εγώ,
και εγώ όλα τα έχω χάσει
μα το ταξίδι νοσταλγώ…
Περισσότερα... »
-
Υπάρχει Παράδεισος;
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρωνΈνα "μπράβο!" στο Μάνο για το παραπάνω video...
Να είσαι καλά Μάνο και πάντα δημιουργικός!!
Περισσότερα... »
-
Ο Άγγελος Της Μοναξιάς
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
"Ότι ζούμε, αυτά που ακούμε, αυτά που βλέπουμε, αυτά που μας μάθανε, καθορίζουν. Μα και αυτά που διαβάζουμε μπορεί να το κάνουν, σαν τα ζούμε, σαν μιλάνε στην καρδιά.."
Είναι κάποια βιβλία, που τυχαία πέφτοντας στα χέρια και την αντίληψη μας, μας ορίζουν. Δε χρειάζεται απαραίτητα να είναι φιλοσοφικά γεμάτα με σοφά νοήματα. Ούτε και επιστημονικά με λογικής συμπεράσματα και πειραμάτων και ερευνών αποτελέσματα. Ούτε καν δοκίμια ή σκέψεις δεν είναι απαραίτητο να είναι. Ένα απλό βιβλίο φαντασίας ίσως να είναι, που λέει μια ιστορία, ένα παραμύθι, κάτι που δεν έχει σχέση με την γκρίζα πραγματικότητα που μας μάθανε..
Φτάνει τη δικιά μας τη σκέψη και τη δικιά μας την καρδιά να αγγίζει..
Ένα τέτοιο βιβλίο είναι για μένα «Ο Υφαντόκοσμος» του Clive Barker. Τυχαία το βρήκα πριν πολλά χρόνια. Όταν ο ήρωας του βιβλίου ήταν ακόμα 26 χρονών, μεγάλος που μου φαινόταν τότε, και γω στα 20.. Και ταυτίστηκα μαζί του γιατί είχε και κείνος την αίσθηση πως κάτι του λείπει, κάτι του φαίνεται λειψό σ αυτό τον κόσμο των σκιών και της αέναης αναζήτησης μιας ευτυχίας που ποτέ δεν έρχεται. Που πάντα αναβάλλεται για αργότερα, που πάντα κάτι χαλάει και χάνεται στο δρόμο..
Πρέπει να το έχω διαβάσει πάνω από 10 φορές αυτά τα χρόνια. Και κάθε, μα κάθε φορά έχει να μου πει και κάτι άλλο. Ίσως αυτό να μην έχει να κάνει με την ιστορία, μια και εκείνη έχει χρόνια που γράφτηκε και ίδια μένει, μα με μένα που αλλάζω με τον καιρό και την βλέπω διαφορετική..
Ξέφυγα λίγο, μια και δεν ξεκίνησα να γράφω για αυτόν, η δικιά του είναι μια άλλη ιστορία, που τουλάχιστον στον δικό του κόσμο, μια και του βγήκε, είχε happy end, παραμύθι βλέπεις. Σε αντίθεση με μένα που μετά από 15 χρόνια, ακόμα το ψάχνω.. Και έχω φτάσει να τον βλέπω μικρό σε ηλικία τώρα…
Αυτό λοιπόν που ήθελα να γράψω έχει να κάνει με το σκοτάδι στον κόσμο του φωτός και της μαγείας που βρήκε ο πρωταγωνιστής. «Όσο πιο πολύ το φως, τόσο πιο βαθιά τα σκοτάδια».. Υπήρχε μια κατάρα, ένας εχθρός που κυνηγούσε και σκότωνε τους κατοίκους του κόσμου του φωτός, ένας φύλακας, μα και δεσμώτης, από τον οποίο είχαν οι προγονοί τους αποδράσει.. Μετά από αιώνες τους ξαναβγήκε και για αυτό αναγκάστηκαν να κρυφτούν για να σωθούν..
Ζούσε λοιπόν ο φύλακας σε μια έρημο, που ήταν το πιο άδειο μέρος της γης. Μονάχος για αιώνες. Μέσα σε ένα τοιχισμένο κήπο, που κάθε βράδυ γέμιζε με δέντρα και λουλούδια, που εκείνος τα έπλαθε, ανείπωτης ομορφιάς. Μόνο που… Δεν υπήρχαν μυρουδιές, δεν υπήρχε κίνηση.. Δεν υπήρχε ζωή.. Όλα από άμμο τα είχε φτιαγμένα για να του θυμίζουν την ομορφιά που είχε ζήσει, που είχε δει. Απομίμηση της ζωής, μα από άμμο..
Σαν και κάποιες σκέψεις, μα και συναισθήματα νυχτερινά και όχι μόνο, που μπορεί να κάνει και ο καθένας από μας. Απομίμηση μια ζωής, μιας ομορφιάς, μιας αγάπης που ζήσαμε. Που την ξαναζούμε στο μυαλό μας, αν και έχει μείνει στο χρόνο της.. Μόνο και μόνο για να τη χάσουμε όπως και κείνος, να σκορπιστεί με το πρώτο άγγιγμα της μέρας, της αλήθειας, του καιρού, και να φανεί η ουσία από την οποία είναι φτιαγμένη. Άμμος, και απομεινάρια ψευδαισθήσεων, πλεγμένα με ξέφτια από όνειρα άλλων καιρών..
Πάλι ξέφυγα, μα δε θέλω αυτή τη φορά να τα βάλω σε μια «λογική» σειρά, και έτσι αφήνω την αίσθηση που μου έδωσε, αυτό που ένιωσα, να μιλήσει, μήπως και καταφέρω μέσα από τις φτωχές μου λέξεις να αποτυπώσω ένα κομμάτι της..
Μα και η ιστορία ζητά την προσοχή μου σαν ένα μικρό σκανταλιάρικο όνειρο, οπότε επανέρχομαι σ αυτήν. Που είχαμε μείνει λοιπόν..; Α ναι στον φύλακα. Που κατάφερε να ξαναβρεί τους κρυμμένους κατοίκους του κόσμου μας, και πλέον τους απειλούσε με ολοκληρωτική εξόντωση.. Δε θα επεκταθώ στο πώς γλίτωσαν, μα στο γιατί τους καταδίωκε, και στο τι ήθελε πραγματικά.
Μέσα στη μοναξιά του είχε ξεχάσει τα πάντα. Και το ποιος ήταν ακόμα.. Το μόνο που τον κρατούσε δεμένο εκεί ήταν ένα καθήκον, μια υποχρέωση, που από καιρό είχε πάψει να υπάρχει. Και αυτό του δημιουργούσε την απέχθεια προς το φως και τη χαρά, μια και όποτε το έβλεπε, μες τη λύπη του, τη μοναξιά του, τον έκανε να πονά πιο πολύ. Κάτι αδιόρατο του θύμιζε, αν και δεν ήξερε τι. Οπότε ζήτησε και πήρε, αυτό που είχε πιο πολύ ανάγκη, και ας μην το ήξερε με τη λογική.. Να δει τον εαυτό του όπως ήταν πριν την πτώση, πριν τη φθορά του χρόνου και του κενού. Να δει τον Άγγελο που ήταν φύλακας του φωτός και όχι της μοναξιάς.
Και με τον εαυτό του συντροφιά, κοίταξε ψηλά, είδε το πεπρωμένο του, και ανοίγοντας τα από καιρό λησμονημένα φτερά του, πέταξε για τον τόπο του, για κει που το πεπρωμένο του τον καλούσε.. Για να βρει τα αδέρφια του, μα και την αγάπη του. . Για τα αστέρια..
Παραμύθι είναι έχει καλό τέλος όπως είπα, για όλους σχεδόν τους εμπλεκόμενους. Ίσως αυτή και να είναι η μαγεία των παραμυθιών, που μας κάνει να τα αγαπάμε τόσο σαν παιδιά. Και αυτό επίσης που μας πληγώνει πιο πολύ σαν «ενήλικες».. Πως άλλα μας έταξαν και άλλα υπάρχουν..
Είναι όμως και έτσι; Μήπως άλλα νιώθουμε και άλλα κάνουμε τελικά; Με διάφορες δικαιολογίες, λογικότατες δε λέω. Κοινωνικές επιταγές, λόγια των οικείων μας, των φίλων μας, των φόβων μας, της ανασφάλειας που μας δέρνει..;
Δεν ξέρω μπορεί και να ναι έτσι.. Πάντως εγώ ακόμα νιώθω πως κάτι μου λείπει, όπως και πριν από 15 χρόνια, σαν το πρωτοδιάβαζα.. Και όσο περνούν τα χρόνια ζηλεύω όλο και πιο πολύ τον ήρωα της ιστορίας.. Όχι γιατί έχασα την πίστη μου πως κάποτε θα το βρω. Τον ζηλεύω που ήταν τυχερός. Που το βγήκε νωρίς. Αν και παραλίγο να πεθάνει για το όνειρο του, και άφησε τα πάντα για αυτό. Εκεί μπορεί να είναι θα μου πεις και η διαφορά.. Αν και όταν το έκανα εγώ πάλι στο πουθενά βρέθηκα..
Πόσο έτοιμος είναι κάποιος να παλέψει για κάτι που θέλει, και πόσο. Γιατί το έτοιμο εύκολο είναι, μα κάτι μεγάλο δεν είναι εύκολο.. Α ναι και κάτι άλλο.
Το κατά πόσο έτοιμος είναι να πληρώσει το τίμημα μέχρι να φτάσει εκεί που θέλει, και να μην αφεθεί να αράξει κάπου στην πορεία… Γιατί το πιο λογικό πολλές φορές είναι να κάνεις πίσω..
Μια και είναι δύσκολος ο δρόμος για τα αστέρια…
Μα και αυτά είναι που αγναντεύω και λαχταρώ, ότι και να γίνει, ότι και να έρθει..
19/06/07...
Περισσότερα... »
-
Σ' αγαπάω, ναι, ακόμα...
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων -
Έχεις δύο επιλογές..
» Αναμνήσεις μελλοντικών ονείρων
Μόνη στο σπίτι βρισκόμουν όταν πήρα την απόφαση να ανοίξω το pc θέλοντας να αναρτήσω ένα ακόμα τραγούδι στο nefelovatis.blogspot.com...
Οι μέρες που περνάω είναι από τις δυσκολότερες της ζωής μου και η ελπίδα για μια αλλαγή αργοπεθαίνει κάθε στιγμή που περνάει...
Ένας τρόπος για να ηρεμώ ή να ξεφεύγω είναι η μουσική κι αυτό είναι το μόνο που έχω δύναμη να κάνω πλέον...
Ψάχνοντας το τραγούδι που ταιριάζει στη στιγμή λοιπόν έκανα και μια "βόλτα" από τα mail μου...
Μέρες που είναι ίσως και να με θυμηθεί κάποιος σκέφτηκα...
Και κάπως έτσι βρέθηκα αντιμέτωπη με το παρακάτω κείμενο που μου έστειλε ο φίλος μου Δημήτρης...
Το διάβασα, έκλαψα (αυτό το τελευταίο δεν ήταν και πολύ δύσκολο ιδιαίτερα με την ψυχολογική κατάσταση που με διακατέχει αυτές τις μέρες) και αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω εδώ...
Διαβάστε το κι εσείς...
Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα..
Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το.
Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή ;
Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.
Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.
Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"
Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.
Ο πατέρας συνέχισε.
"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..
Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.
Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.
Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.
Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.
Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα απο την εξέδρα.
Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.
Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!
Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.
Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.
Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.
Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.
Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...
Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.."
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.
Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.
Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του
έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"
Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δώ, απο δώ Shay.."
Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.
Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.
Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.
Και τώρα, ..κυρίες, ...κύριοι, ...ο επίλογος..
Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.
Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.
Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.
Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή:
Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;
ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιό κρύο;
Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιό αδύναμους ανάμεσά της"
Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..
Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...
Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"
Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..
...και, χαμογέλα!!! ...μας παρακολουθούν παιδιά.
Περισσότερα... »
 |
Copyright © 2008 Heraklion Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 03.09.2010 06:10:26 
|