Θα σας διηγηθώ ένα περιστατικό, που μου συνέβη το βράδυ της Παρασκευής. Έπινα καφέ στο κέντρο της Αθήνας με ένα φίλο μου, όταν ξαφνικά το φλιτζάνι… έπεσε πάνω στο πουκάμισό μου. Μαζί και ο καφές. Μια επαγγελματική υποχρέωση στη συνέχεια σήμαινε ότι έπρεπε να αλλάξω πουκάμισο άμεσα! Η ώρα ήταν 9 παρά 20 και έπρεπε να αγοράσω ένα καινούριο πουκάμισο, το οποίο μάλιστα δεν θα ήταν τσαλακωμένο.Επισκέφθηκα, λοιπόν, ένα κατάστημα, στο οποίο είμαι πελάτης. 9 παρά τέταρτο, επιχείρησα να ανοίξω την πόρτα, αλλά ήταν κλειστή. Όλοι οι υπάλληλοι ήταν μέσα, το ίδιο και ο διευθυντής της επιχείρησης: "Έχουμε κλείσει", μου έγνεψε από μακριά. Του έδειξα το ρολόι μου, υπονοώντας ότι τα μαγαζιά κλείνουν σε ένα τέταρτο, στις 9. "Εμείς στις οκτώμισι", μπόρεσα να διαβάσω τα χείλη του.
Έφυγα απογοητευμένος, ομολογώ. "Δεν ήταν υποχρεωμένος, αλλά θα μπορούσε να μου ανοίξει. Να ερχόταν έστω έως την πόρτα και να με ρωτούσε τι ήθελα. Ειδικά σε τέτοιους καιρούς, προσέχεις ιδιαίτερα τους πελάτες σου", σκέφτηκα. Πέντε λεπτά αργότερα, στις 9 παρά 10, βρισκόμουν μέσα σε ένα πολυκατάστημα. Μετά από μια σύντομη αναζήτηση, ήμουν μπροστά σε έναν πωλητή, στον οποίο και εξήγησα τι ήθελα.
Εκεί, υπήρχαν αρκετά πουκάμισα κρεμασμένα, όχι όμως και το νούμερο που ήθελα.
"Διαλέξτε όποιο θέλετε από τα διπλωμένα και θα σας το σιδερώσω τώρα", μου απάντησε, επιχειρώντας να δώσει λύση στο πρόβλημά μου.
"Μα, είναι 9 παρά 5. Δεν θέλω να σας καθυστερήσω", του είπα.
"Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αυτή είναι η δουλειά μου", ανταπάντησε, χωρίς να μου αφήσει άλλα περιθώρια αντίδρασης.
Όπερ και εγένετο. Το πουκάμισο σιδερώθηκε, το φόρεσα αμέσως και απέμενε μόνο να πληρώσω. Επειδή ο ίδιος είχε κλείσει το ταμείο, πήγαμε στα κεντρικά ταμεία του πολυκαταστήματος. Έδωσα την πιστωτική μου κάρτα για να πληρώσω. Η ταμίας μου ζήτησε, και σωστά, την ταυτότητά μου. Συνειδητοποίησα τότε ότι την είχα αφήσει στο αυτοκίνητο, μαζί με το υπόλοιπο πορτοφόλι μου και ότι είχα πάνω μου μόλις 10 ΕΥΡΩ.
"Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σας εξυπηρετήσω", ήταν η απάντηση της κοπέλας στο ταμείο. Η ώρα ήταν ήδη 9 και 5 και – όπως καταλαβαίνετε – δεν είχα χρόνο να πάω στο αυτοκίνητό μου για να φέρω χρήματα ή την ταυτότητα. Τότε, ο συγκεκριμένος πωλητής, που ήταν δίπλα μου, παρενέβη ξανά, ως ο από μηχανής θεός στις τραγωδίες: "Μην ανησυχείτε, το πληρώνω εγώ και μου τα δίνετε", απάντησε, αφήνοντάς με έκπληκτο.
Μόλις φύγαμε από το ταμείο, τον ευχαρίστησα θερμά και του δήλωσα την έκπληξή μου, καθώς ήταν η πρώτη φορά που με έβλεπε. Δεν με ήξερε καν ! Του είπα ότι την επομένη θα του φέρω τα χρήματα. Φεύγοντας, σκέφτηκα ότι μπορεί να τον προλάβαινα και το ίδιο βράδυ. Έσπευσα προς το αυτοκίνητό μου, πήρα το πορτοφόλι μου, σήκωσα χρήματα από ένα ΑΤΜ και επέστρεψα στο πολυκατάστημα.
"Για να κοιμηθείτε ήσυχος απόψε", του είπα, δίνοντάς του τα χρήματα.
"Ήσυχος θα κοιμόμουν ούτως ή άλλως", μου απάντησε. "Μπορώ να καταλάβω ότι δεν θα με εξαπατήσετε".
Το συγκεκριμένο περιστατικό με οδήγησε σε δύο αποφάσεις:
Να μην ψωνίσω ξανά από το πρώτο κατάστημα, και
Να γίνω πελάτης του συγκεκριμένου πωλητή και του μαγαζιού, στο οποίο εργάζεται.
Έτσι, πολύ απλά, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, μια επιχείρηση έχασε έναν πελάτη και μια άλλη τον κέρδισε.
Υ.Γ. Το περιστατικό είναι πραγματικό. Οποιαδήποτε αντιστοίχηση με τις παρεχόμενες τουριστικές υπηρεσίες σε Ελλάδα και Τουρκία είναι τυχαία.@24h
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ανακάλυψη, γιατί όποιος ψάχνει βρίσκει!" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
